Ομορφάντρα μου!!!!

Η δόξα του ηθοποιού είναι, κατά το μάλλον ή ήττον, εφήμερη. Αυτό γιατί το πεδίο της λαμπρής του δόξας είναι κι αυτό εφήμερο. Η σκηνή του θεάτρου προσφέρει συγκινήσεις και πολλές φορές τέρψη, όμως μετά το πέσιμο της αυλαίας μένει μοναχά μια ανάμνηση η οποία, όπως όλες οι αναμνήσεις μας, θαμπώνει μέσα στην αχλύ του χρόνου.

Στα είκοσι περίπου χρόνια (με πολλά διαλλείματα ομολογώ) που παρακολουθώ θεατρικές παραστάσεις είχα την τύχη να δω μεγάλους ηθοποιούς σε μεγάλες ερμηνείες. Σκόρπιες στιγμές έχουν μείνει στο μυαλό μου από αυτές. Ο Γιάννης Φέρτης - Φάουστ να ανσηκώνεται από το γραφείο του, η Ελένη Χατζηαργύρη - Κυρία Κλάιν καθισμένη σε έναν καναπέ, η Δέσποινα Μπεμπεδέλη σκυφτή Μάνα Κουράγιο, η Ιωάννα Μακρή συγκλονιστική Αντιγόνη, ο Ηλίας Λογοθέτης επιτομή του πιντερικού λόγου στη Νεκρή Ζώνη και η λίστα συνεχίζεται και εμπλουτίζεται κάθε χρόνο.

Μια απ'αυτές τις σκόρπιες στιγμές που έχουν μείνει στο μυαλό μου είναι και ο ασάλευτος Μανώλης Μαυρομματάκης δίπλα στον Χρήστο Στέργιογλου, στο Τέλος του Παιχνιδιού στο Θέατρο του Νέου κόσμου πριν από δέκα χρόνια. Ένας εξαιρετικός ηθοποιός, νέος τότε, με μια "μπεκετική" φάτσα, καθαρό λόγο και εντυπωσιακή φωνή που στάθηκε επάξια δίπλα στον μεγάλο συνάδελφο του κλέβοντας ένα κομμάτι από το χειροκρότημα του κοινού. Στο πέρασμα του χρόνου, ο Μαυρομματάκης εδραιώθηκε στη συνείδηση των θεατρόφιλων ως ένας από τους καλύτερους ηθοποιούς της γενιάς του, ενσωματώθηκε στη λαμπερή ομάδα του Εθνικού Θεάτρου και κάθε χρόνο δίνει εξαιρετικές ερμηνείες σε μεγάλους ή μικρούς ρόλους.

Ώσπου την χρονιά που μας πέρασε, για την ακρίβεια κοντά στο τέλος της, άγγιξε τη διασημότητα και την ευρεία αναγνωρισιμότητα μέσα από την πασίγνωστη πια διαφήμιση. Ομολογώ ότι στην αρχή ένιωσα μια μικρή στεναχώρια. Μετά τον Νίκο Γεωργάκη, άλλος ένας ηθοποιός με "ποιοτικά" παράσημα έμελλε να απασχολήσει τα πάσης φύσεως μήντια για λάθος λόγους. Όμως, όπως και με τον Γεωργάκη (ο γκαζόν-πλονζόν από διαφήμιση της ίδιας εταιρίας, για όσους δεν γνωρίζουν), δεν μπόρεσα να μη θαυμάσω τον εκπληκτικό τρόπο με τον οποίο ερμήνευσε το ρόλο του. Εξαιρετικός στα μεγάλα, εξαιρετικός και στα μικρά και "ταπεινά", ο Μανώλης Μαυρομματάκης εμπλουτίζει ένα καλό διαφημιστικό κείμενο, ξεπερνώντας τα στενά όρια της τηλεοπτικής οθόνης. Αυτό είναι επίτευγμα από μόνο του και για μια ακόμη φορά με κάνει να τον θαυμάσω, ίσως περισσότερο από τις προηγούμενες, και να του αποδώσω όσα εύσημα χρειάζονται κι ακόμα περισσότερα που του είναι μάλλον αχρείαστα.

Γιατί, για εμάς, Μανώλη είσαι ομορφάντρας...

ΥΓ. Καλή χρονιά σε όσους κάνουν τον κόπο να περάσουν από τη γειτονιά μου. Το 2012 θα είναι μια καλή χρονιά, ελπίζω να είναι και δημιουργική για όλους μας.