tag:blogger.com,1999:blog-46543936520113534872012-01-27T10:13:16.072+02:00ΠΑΡΑΤΑΙΡΟΙ ΚΑΙΡΟΙ, ΠΑΡΑΚΑΙΡΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ...s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.comBlogger681100tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-47645372133886988112012-01-20T19:21:00.007+02:002012-01-22T17:18:25.324+02:00<span style="font-weight:bold;">Το έργο</span><br /><br />Ο Ερωτόκριτος τού Βιντσέντζου Κορνάρου, έργο γραμμένο το 1600 περίπου, θεωρείται (και είναι) το σημαντικότερο, μαζί με την Ερωφίλη τού Γεώργιου Χορτάτση, έργο τής Κρητικής λογοτεχνίας. Αποτελείται από 10.000 στίχους (συν 12 που αποτελούν την υπογραφή τού ποιητή) σε ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο και είναι γραμμένος εξ ολοκλήρου στην Κρητική διάλεκτο. Η υπόθεση του είναι, λίγο πολύ, γνωστή...<br /><br />Ο δεκαοχτάχρονος γιος τού συμβούλου τού βασιλιά Ηράκλη τής Αθήνας ερωτεύεται την δεκατριάχρονη κόρη του Αρετούσα. Μετά από διάφορα δραματικά επεισόδια, και αφού ο Ερωτόκριτος φεύγει για την Χαλκίδα με σκοπό να την ξεχάσει, η Αρετούσα ανταποκρίνεται στον έρωτα του και το ζευγάρι αρχίζει να συναντιέται κρυφά. Μετά από προτροπή τής Αρετούσας, ο Ερωτόκριτος στέλνει τον πατέρα του να ζητήσει το χέρι της, όμως ο βασιλιάς που προτιμά ένα συνοικέσιο με τον βασιλιά τού Βυζαντίου εξορίζει τον θρασύ νέο και φυλακίζει την Αρετούσα, η οποία αρνείται το συνοικέσιο (έχει ήδη αρραβωνιαστεί κρυφά τον Ερωτόκριτο).<br /><br />Μετά από τρία χρόνια, και ενώ η Αθήνα πολιορκείται από τους Βλάχους, ο Ερωτόκριτος επιστρέφει καλυπτόμενος από μια μαγική μεταμφίεση. Σε μία από τις μάχες σώζει τη ζωή τού βασιλιά και αργότερα νικάει το πρωτοπαλίκαρο των Βλάχων, σώζωντας και την πόλη. Ο Ηράκλης, σε ένδειξη ευγνωμοσύνης, προσφέρει στον ηρωικό ξένο το χέρι τής κόρης του, η οποία (εφόσον δεν μπορεί να τον αναγνωρίσει) αρνείται πεισματικά. Ο Ερωτόκριτος υποβάλλει την Αρετούσα σε διάφορες δοκιμασίες για να βεβαιωθεί για τον έρωτα της και στο τέλος λύνει τα μάγια και της φανερώνεται. Ο βασιλιάς αποδέχεται το γάμο και ο Ερωτόκριτος γίνεται άρχοντας της Αθήνας, ο πρώτος των πρώτων όπως μας πληροφορεί ο Κορνάρος.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Η παράσταση</span><br /><br />Ο Στάθης Λιβαθινός στην παράσταση που παρουσιάζει στο θέατρο Ακροπόλ, διάβασε τον Ερωτόκριτο όχι σαν μια ρομαντική μυθιστορία, αλλά σαν έναν ύμνο στον έρωτα, τη ζώη και τη χαρά τής ζωής. Όπως λέει και ο ίδιος, "ο Ερωτόκριτος είναι η Αναγέννηση", η ζωή όπως θά έπρεπε να είναι και όχι όπως είναι...<br /><br />Αμέσως μετά το τρίτο κουδούνι, οι ηθοποιοί της παράστασης, σαν ένα χαρούμενο μπουλούκι, στέκονται μπροστά από την βελούδινη αυλαία, παίζοντας στην κυριολεξία. Δημιουργούν μια σειρά από πανέμορφα ταμπλό βιβάν, ερωτοτροπούν, εναλλάσονται με ακρίβεια ελβετικού ρολογιού στην "απαγγελία" των στίχων τού Κορνάρου, τραγουδούν υπό τη συνοδεία τής τζαζ ορχήστρας, χορεύουν. Η αρχική εντύπωση είναι ότι δεν υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος ρόλος για κάθε ηθοποιό. Σαν σε μια ατελείωτη πρόβα, έναν συνεχή αυτοσχεδιασμό, ο ένας μετά τον άλλον παίρνουν το λόγο, ώσπου μέσα από το σύνολο "αναδύονται" ο πολύ καλός Γιώργος Χριστοδούλου και η εξαιρετική Νεφέλη Κουρή στους ρόλους του Ερωτόκριτου και της Αρετούσας αντίστοιχα.<br /><br />Η αυλαία σηκώνεται και μας εμφανίζει το κυρίαρχο σκηνικό στο οποίο θα παιχτεί το κυρίως δράμα, ένα καρουζέλ. Πέρα από τον προφανή συμβολισμό και την ευθεία παραπομπή στον πασίγνωστο αρχικό στίχο (και τίτλο αυτής της ανάρτησης) τού Ερωτόκριτου, το αγαπημένο παιδικό παιχνίδι είναι ακριβώς αυτό, ένα παιχνίδι. Όπως ο έρωτας, όπως η ζωή. Από εκεί και πέρα δεν χωρά αμφιβολία για τον δρόμο που παίρνει η παράσταση. Οι ηθοποιοί, σχεδόν αντιστικτικά προς τον δραματικό τόνο τού έργου, "ανεβάζουν στροφές" επιδιδόμενοι σε χορευτικές ασκήσεις ακριβείας με αποκορύφωμα την εκπληκτική σκηνή των κονταρομαχιών, όπου σε δυάδες δημιουργούν ένα σύμπλεγμα ανθρώπου και αλόγου.<br /><br />Η συνέχεια επιφυλάσει για όλους μας μια έκπληξη. Αμέσως μετά τη φυλάκιση τής Αρετούσας, τον ρόλο παίρνει στα χέρια της η Μαρία Ναυπλιώτου και Ερωτόκριτος γίνεται ο Μελέτης Ηλίας. Οι δραματικός τόνος του έργου επανέρχεται και η σκηνή σχεδόν αδειάζει από τους υπόλοιπους ηθοποιούς. Τώρα πια επικεντρωνόμαστε στο δράμα τής νεαρής αρχοντοπούλας και στον επικό θρίαμβο τού Ερωτόκριτου, ώσπου, αμέσως μετά την αποδοχή της ένωσης των δύο ερωτευμένων από τον βασιλιά Ηράκλη, ένα τρίτο ζευγάρι παίρνει τους δύο βασικούς ρόλους, ο Δημήτρης Ήμελλος και η Γιώτα Φέστα. Ο κύκλος πλέον έχει κλείσει. Από την παιχνιδιάρα Νεφέλη Κουρή, στην δραματική Ναυπλιώτου, στην ώριμη Φέστα και από τον παθιασμένο Χριστοδούλου, στον επικό Ηλία, στον ήρεμο Ήμελλο, ένα γαϊτανάκι δημιουργείται πάνω στο καρουζέλ, όπου οι έξι ηθοποιοί συνομιλούν σπάζοντας το φράγμα του χρόνου. Τέλος καλό όλα καλά, όπως λέει και ένας άλλος ποιητής.<br /><br />Η παράσταση τελειώνει με τους ηθοποιούς παραταγμένους σε μια σειρά. Σχεδόν όπως ξεκίνησαν, με μια φωνή, παραλείπουν τους τελευταίους 26 στίχους και βρωντοφωνάζουν, αποκαλύπτοντας μας και το όραμα τού σκηνοθέτη για αυτήν την παράσταση.<br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">"Και κάθε εις που εδιάβασεν, εδά κι ας το κατέχει,</span></span><br /><span style="font-style:italic;"><span style="font-weight:bold;">μη χάνεται στα κίντυνα, μα πάντα ΟΛΠΙΔΑ ας έχει."</span></span></div><br /><br /><span style="font-weight:bold;">Οι συντελεστές</span><br /><br />Ο Λιβαθινός αποδεικνύει για άλλη μια φορά ότι, εκτός από ταλέντο έχει και όραμα. Ο συντονισμός των ηθοποιών, οι ανεπαίσθητες αλλαγές τους σε διαφορετικούς ρόλους είναι σκηνοθετικά επιτεύγματα, αλλά ο τρόπος που κλείνει την παράσταση του είναι αυτό που ξεχωρίζει τον καλό από τον άριστο. Για τρίτη συνεχόμενη φορά (μετά τον Θάνατο του Δαντόν και την Κάρμεν) με πείθει ότι όχι μόνο έχει στόχους, αλλά ξέρει και πως να τους πετυχαίνει.<br /><br />Για να τα καταφέρει, βέβαια, χρειάζεται και άξιους συμπαραστάτες. Πρώτη και καλύτερη η Ζωή Χατζηαντωνίου, η οποία επιμελείται την κίνηση, καταφέρνει να δώσει στην παράσταση αυτόν τον παράφορο τόνο που χρειάζεται για να ξεπεραστούν τα όποια παρωχημένα στοιχεία τού έργου. Από το ενιαίο σύνολο των ηθοποιών, ξεχωρίζουν η Νεφέλη Κουρή (πρώτη Αρετούσα) με την παιχνιδιάρικη, σχεδόν παιδική, ερμηνεία της, η Μαρία Σαββίδου (παραμάνα), ο Μελέτης Ηλίας (δεύτερος Ερωτόκριτος) που απέδωσε με τη γνωστή θεατράλε ερμηνεία του τον επικολυρικό χαρακτήρα τού ρόλου του και ο Δημήτρης Ήμελλος (μέσα σε όλα και τρίτος Εωρτόκριτος), ο οποίος αν και δεν βοηθήθηκε από τη φωνή του ξεχειλίζει από ταλέντο. Εξαιρετική η μουσική τού Δημήτρη Μαραμή, βοήθησε στην απαλλαγή τού έργου από τα φολκλορικά βαρίδια του, και ακόμα πιο εξαιρετική η δουλειά τής Ελένης Μανωλοπούλου στα σκηνικά και τα κουστούμια.<br /><br />Εν κατακλείδι, μια υπέροχη θεατρική εμπειρία. Αν μπορεί κάποιος να δει μία και μόνο παράσταση φέτος, αυτή πρέπει να είναι η επιλογή του. Αρκεί να αφήσει στην πόρτα τής εισόδου, τη μιζέρια και τη σοβαροφάνεια που μας ακολουθεί στον καθημερινό μας βίο, να αφεθεί στην ομορφιά και τη χαρά τής ζωής και το τέλος τής τρίωρης (ξέρω, είναι πολύ) παράστασης θα τον βρει σαφώς πιο ανάλαφρο και χαρούμενο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-4764537213388698811?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-33488164740893621532012-01-05T22:28:00.003+02:002012-01-05T23:24:32.774+02:00Η δόξα του ηθοποιού είναι, κατά το μάλλον ή ήττον, εφήμερη. Αυτό γιατί το πεδίο της λαμπρής του δόξας είναι κι αυτό εφήμερο. Η σκηνή του θεάτρου προσφέρει συγκινήσεις και πολλές φορές τέρψη, όμως μετά το πέσιμο της αυλαίας μένει μοναχά μια ανάμνηση η οποία, όπως όλες οι αναμνήσεις μας, θαμπώνει μέσα στην αχλύ του χρόνου.<br /><br />Στα είκοσι περίπου χρόνια (με πολλά διαλλείματα ομολογώ) που παρακολουθώ θεατρικές παραστάσεις είχα την τύχη να δω μεγάλους ηθοποιούς σε μεγάλες ερμηνείες. Σκόρπιες στιγμές έχουν μείνει στο μυαλό μου από αυτές. Ο Γιάννης Φέρτης - Φάουστ να ανσηκώνεται από το γραφείο του, η Ελένη Χατζηαργύρη - Κυρία Κλάιν καθισμένη σε έναν καναπέ, η Δέσποινα Μπεμπεδέλη σκυφτή Μάνα Κουράγιο, η Ιωάννα Μακρή συγκλονιστική Αντιγόνη, ο Ηλίας Λογοθέτης επιτομή του πιντερικού λόγου στη Νεκρή Ζώνη και η λίστα συνεχίζεται και εμπλουτίζεται κάθε χρόνο.<br /><br />Μια απ'αυτές τις σκόρπιες στιγμές που έχουν μείνει στο μυαλό μου είναι και ο ασάλευτος Μανώλης Μαυρομματάκης δίπλα στον Χρήστο Στέργιογλου, στο Τέλος του Παιχνιδιού στο Θέατρο του Νέου κόσμου πριν από δέκα χρόνια. Ένας εξαιρετικός ηθοποιός, νέος τότε, με μια "μπεκετική" φάτσα, καθαρό λόγο και εντυπωσιακή φωνή που στάθηκε επάξια δίπλα στον μεγάλο συνάδελφο του κλέβοντας ένα κομμάτι από το χειροκρότημα του κοινού. Στο πέρασμα του χρόνου, ο Μαυρομματάκης εδραιώθηκε στη συνείδηση των θεατρόφιλων ως ένας από τους καλύτερους ηθοποιούς της γενιάς του, ενσωματώθηκε στη λαμπερή ομάδα του Εθνικού Θεάτρου και κάθε χρόνο δίνει εξαιρετικές ερμηνείες σε μεγάλους ή μικρούς ρόλους.<br /><br />Ώσπου την χρονιά που μας πέρασε, για την ακρίβεια κοντά στο τέλος της, άγγιξε τη διασημότητα και την ευρεία αναγνωρισιμότητα μέσα από την πασίγνωστη πια διαφήμιση. Ομολογώ ότι στην αρχή ένιωσα μια μικρή στεναχώρια. Μετά τον Νίκο Γεωργάκη, άλλος ένας ηθοποιός με "ποιοτικά" παράσημα έμελλε να απασχολήσει τα πάσης φύσεως μήντια για λάθος λόγους. Όμως, όπως και με τον Γεωργάκη (ο γκαζόν-πλονζόν από διαφήμιση της ίδιας εταιρίας, για όσους δεν γνωρίζουν), δεν μπόρεσα να μη θαυμάσω τον εκπληκτικό τρόπο με τον οποίο ερμήνευσε το ρόλο του. Εξαιρετικός στα μεγάλα, εξαιρετικός και στα μικρά και "ταπεινά", ο Μανώλης Μαυρομματάκης εμπλουτίζει ένα καλό διαφημιστικό κείμενο, ξεπερνώντας τα στενά όρια της τηλεοπτικής οθόνης. Αυτό είναι επίτευγμα από μόνο του και για μια ακόμη φορά με κάνει να τον θαυμάσω, ίσως περισσότερο από τις προηγούμενες, και να του αποδώσω όσα εύσημα χρειάζονται κι ακόμα περισσότερα που του είναι μάλλον αχρείαστα. <br /><br />Γιατί, για εμάς, Μανώλη είσαι ομορφάντρας...<br /><br />ΥΓ. Καλή χρονιά σε όσους κάνουν τον κόπο να περάσουν από τη γειτονιά μου. Το 2012 θα είναι μια καλή χρονιά, ελπίζω να είναι και δημιουργική για όλους μας.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-3348816474089362153?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-40911279851976020892011-12-20T12:09:00.007+02:002011-12-21T21:17:16.559+02:00Ο Αμερικανικός Βούβαλος είναι ένα από τα παλαιότερα σύμβολα τής Αμερικής. Έχει δανείσει το όνομα του σε έναν από τους πιο γνωστούς ήρωες της, τον Buffalo Bill, αλλά και σε μια από τις μεγαλύτερες πόλεις της, το... Buffalo. Η μορφή του έχει στολίσει τις σημαίες Αμερικανικών Πολιτειών, Πανεπιστημίων και νομισμάτων. Ένα από αυτά, η ασημένια πεντάρα του 1913, είναι το mcguffin αλλά και το αντικείμενο τού πόθου στο ομώνυμο θεατρικό τού David Mamet που παρουσιάζεται στο Θέατρο Πορεία, σε μετάφραση και σκηνοθεσία Δημήτρη Τάρλοου.<br /><br />Αυτήν την ασημένια πεντάρα ο Ντον, ιδιοκτήτης παλιατζίδικου και απατεωνίσκος, πουλάει σε έναν συλλέκτη νομισμάτων προς 90 δολάρια. Όμως είναι σίγουρος ότι η "πραγματική" αξία τού νομίσματος του είναι η πενταπλάσια και αυτό τον τρελαίνει. Ο συλλέκτης τον κορόιδεψε, ουσιαστικά τον έκλεψε και πρέπει να τον εκδικηθεί. Αρχίζει να τον παρακολουθεί με σκοπό να τον ληστέψει την κατάλληλη στιγμή που εκείνος θα λείπει από το σπίτι. Την παρακολούθηση (του συλλέκτη) και την εκτέλεση τής ληστείας έχει αναλάβει ο Μπόμπι, πιστό και αφοσιωμένο "παιδί για όλες τις δουλειές" στο μαγαζί τού Ντον. Το καλοκάγαθο πρεζάκι, όμως, δεν είναι φτιαγμένο γι'αυτές τις δουλειές. Αυτό τονίζει ο Δάσκαλος, τρίτος πόλος τής σχηματιζόμενης "συμμορίας", στον Ντον προσπαθώντας να πάρει κι αυτός ένα κομμάτι από την προσδοκώμενη λεία. "Καλή η αφοσίωση, δε λέω, αλλά οι δουλειές είναι δουλειές" επιμένει και από εκείνη τη στιγμή ξεκινάει ένα παιχνίδι σχεδίων, προστριβών και υπαναχωρήσεων. <br /><br />Η ληστεία θα αποτύχει ή μάλλον δεν θα γίνει ποτέ και αυτό το γνωρίζουμε από τα πρώτα κιόλας λεπτά. Το καταλαβαίνουμε από την έλλειψη επικοινωνίας και εμπιστοσύνης των ηρώων, την αδυναμία τους να εκφράσουν και τις πιο απλές σκέψεις και τα ανόητα σχέδια που εκπονούν καθόλη τη διάρκεια τού έργου. Το τέλος θα τους βρει όλους, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, στο ίδιο ή και σε χειρότερο σημείο από αυτό που ξεκίνησαν.<br /><br />Ήδη από τον τίτλο τού, γραμμένου το 1975, έργου του Mamet, αλλά και από την πληροφορία τού πολλαπλασιασμού τής τιμής μιας ταπεινής πεντάρας, καταλαβαίνουμε τον καταγγελόμενο στόχο τού συγγραφέα. Το χρήμα, η ελεύθερη διακίνηση του, ο νόμος τής προσφοράς και τής ζήτησης, το επιχειρείν, η ελεύθερη αγορά, με λίγα λόγια, είναι η πηγή τού κακού. Όπως, προγενέστερα, στο "Κίβδηλο Νόμισμα" τού Leo Tolstoy ένα παραχαραγμένο νόμισμα προκαλεί την εισχώρηση τού "κακού" στην κοινωνία, έτσι και εδώ ένα νόμισμα με "κίβδηλη" αξία προκαλεί την αναταραχή στον μικρόκοσμο των τριών κακοποιών. Όμως, σε αντίθεση με την "αγνή" κοινωνία τού 19ου αιώνα, η κοινωνία του 1975 (αλλά και η σημερινή) είναι ήδη διαβρωμένη από την καπιταλιστική ηθική, η οποία υποβαθμίζει την αξία των μέσων και προτάσσει την αξία του σκοπού, ο οποίος δεν είναι άλλος από την επιτυχία και την ιδιοκτησία, τους δύο βασικούς πυλώνες τού Αμερικανικού Ονείρου. Η εμμονή τού Ντον στην επανάκτηση τού Αμερικανικού Βούβαλου ΤΟΥ, είναι στην ουσία ή εμμονή του στην κατάκτηση αυτού του ονείρου. Του ονείρου για μια ζωή με πλούτη, ωραία σπίτια, κομψά κοστούμια και "γκομενίτσες με ωραία κωλαράκια", σαν αυτή που ζει ο συλλέκτης που του "έκλεψε" το νόμισμα.<br /><br />Στη συνέχεια τού έργου ο Mamet δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες. Σε ένα από τα πολλά λογύδρια του ο Δάσκαλος παραφράζοντας την Διακήρυξη τής Αμερικανικής Ανεξαρτησίας βροντοφωνάζει "Ελεύθερη Οικονομία είναι η ελευθερία του ατόμου να προβεί σε όποια γαμημένη επιχείρηση θεωρεί ο ίδιος κατάλληλη..." και καταλήγει, "... η χώρα μας δημιουργήθηκε πάνω σε αυτήν, το ξέρεις Ντον. Άλλωστε, χωρίς αυτήν τι είμαστε; Ψωλομούρηδες κανίβαλοι στη ζούγκλα είμαστε...". Μέσα σε μερικές προτάσεις ο κυνικός Δάσκαλος τοποθετεί την Ελεύθερη Οικονομία ανάμεσα στα αναφαίρετα δικαιώματα του ανθρώπου δίπλα στο δικαίωμα στη Ζωή και την Ελευθερία. Το κυνήγι του Αμερικανικού Ονείρου δικαιολογεί την όποια εγκληματική πράξη αποσκοπεί στο κέρδος, ή μάλλον μετατρέπει την όποια εγκληματική πράξη αποσκοπεί στο κέρδος σε "επιχείρηση". Από το σημείο αυτό κι έπειτα, η ληστεία αναφέρεται μοναχά ως "επιχείρηση" (σοφή η μεταφραστική επιλογή αυτής της λέξης, αντί για την πιο απλή "δουλειά", από τον Τάρλοου), κάθε σχεδιασμός γίνεται με γνώμωνα το καλό τής "επιχείρησης" και την βελτιστοποίηση των κερδών τής "επιχείρησης". Οι δύο απατεώνες (ο Μπόμπι έχει σχεδόν εξ αρχής αποσυρθεί) αισθάνονται ότι έχουν κάθε ηθικό δικαίωμα στη διάπραξη τής ληστείας. Ακόμα και η αστυνομία (θεσμοθετημένο όργανο για τη διαφύλαξη τής νομιμότητας) εμφανίζεται στο έργο απλώς να "στρίβει στη γωνία". <br /><br />Πώς καταλήγει τότε έτσι άδοξα αυτή η επιχείρηση; Ο συγγραφέας επιλέγει την εκ των έσω αποσύνθεση τής ομάδας. Σε μόνιμη αντιδιαστολή με την έννοια τής επιχειρηματικότητας βρίσκεται η έννοια τής φιλίας και της αφοσίωσης. Στην εναρκτήρια σκηνή ο Ντον κατσαδιάζει τον Μπόμπι επειδή έχασε τον στόχο του και προτίμησε να γυρίσει στο παλιατζίδικο. Η αφοσίωση στην επιχείρηση είναι σημαντικότερη από την αφοσίωση στον άνθρωπο. Ο Μπόμπι, αμέτοχος τού Ονείρου, αλλά και αδιάφορος προς αυτό, το μόνο που ζητά είναι η επιβεβαίωση από την πατρική φιγούρα τού Ντον. Ο εξοστρακισμός του από τη συμμορία δεν τον ενοχλεί επειδή θα χάσει τα χρήματα, αλλά επειδή θα χάσει την θέση τού "εκ δεξιών" του Ντον. Μια υπόγεια μάχη μαίνεται ανάμεσα σε αυτόν και τον Δάσκαλο γι'αυτή τη θέση και, όταν τα πράγματα φτάνουν σε οριακό (για την επιχείρηση) σημείο, η έλλειψη εμπιστοσύνης στην ικανότητα τού Μπόμπι να αφοσιωθεί στους σκοπούς τής επιχείρησης, παρά την απόλυτη αφοσίωση του στον Ντον, θα αποβεί μοιραία για όλους. Το τέλος τού έργου βρίσκει τους τρεις πρωταγωνιστές, την "επιχείρηση" και το παλιατζίδικο τού Ντον διαλυμένα, όμως σε μια "ρομαντική" έκλαμψη τού συγγραφέα αχνοφαίνεται η ελπίδα για τη διατήρηση τής φιλίας και της αφοσίωσης μεταξύ των ανθρώπων.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Η παράσταση</span><br /><br />Ο Δημήτρης Τάρλοου επέλεξε να ανεβάσει το έργο σε μια εποχή που μοιάζει να είναι πιο επίκαιρο από ποτέ και έτσι ακριβώς το αντιμετώπισε κερδίζοντας ένα διπλό, και πολύ δύσκολο, στοίχημα. Τη μεταφορά τής δράσης από την Αμερική τού 1975 στην Ελλάδα τού 2011, χωρίς να χρειαστεί να αλλοιώσει το κείμενο (κάτι που θα ήταν απαράδεκτο).<br /><br />Αρχικά, δημιούργησε ένα ανοιχτό και κατάφωτο σκηνικό δημιουργώντας μια απολύτως ρεαλιστική εικόνα τού παλιατζίδικου τού Ντον. Ως υπογράμμιση σε αυτόν τον ρεαλισμό, βλέπουμε στη σκηνή ένα κλουβί με έναν ζωντανό παπαγάλο, οι ηθοποιοί πίνουν κανονικό καφέ και τρώνε κανονικές τυρόπιτες και πίτσες, ακόμα και το τηλέφωνο είναι κανονικά συνδεδεμένο στο καλώδιο του. Στο ίδιο κλίμα και τα κοστούμια των ηθοποιών, που έχουν μεν μια ρετρό αισθητική, αλλά είναι ρούχα που θα μπορούσες να δεις άνετα στο δρόμο και σήμερα (αν και αυτός που θα τα φορούσε θα ήταν μάλλον κακοντυμένος).<br /><br />Επίσης, επέλεξε να μεταφράσει το έργο διατηρώντας σε όλο της το μεγαλείο την ομοβροντία βωμολοχιών που εξακοντίζονται από το στόμα, κυρίως, του Δασκάλου, πηγαίνοντας, ίσως, ένα βήμα παραπέρα εφευρίσκοντας μια μεγαλύτερη ποικιλία πιο ευφάνταστων και πιο "Ελληνικών" λέξεων και εκφράσεων.<br /><br />Σε αυτή την προσπάθεια βρήκε άξιους συμπαραστάτες του τους τρεις εξαιρετικούς ηθοποιούς του. Παίζοντας μερικές κλίμακες πάνω από το κανονικό και με έναν αξιοζήλευτο έλεγχο των εκφραστικών τους μέσων, ο Αλέξανδρος Μυλωνάς, ο Γιώργος Γάλλος και ο Παναγιώτης Καλαντζής έδωσαν με ακρίβεια το ψυχογράφημα των ρόλων τους δίνοντας παράλληλα την εικόνα μιας παρέας σε κάποιο υπόγειο τού Μεταξουργείου ή κάποιας άλλης κακόφημης γειτονιάς.<br /><br />Οι επιλογές αυτές, δεν ήρθαν, όπως ήταν φυσικό, χωρίς να δημιουργήσουν κάποια μικροπροβλήματα. Το ανοιχτό σκηνικό αφαίρεσε την κλειστοφοβική ατμόσφαιρα τού έργου, αφαιρώντας μαζί της και ένα κομμάτι από τη γοητεία του και οι φωνακλάδικες ερμηνείες σε συνδυασμό με τις ευφάνταστες βωμολοχίες έδωσαν έναν κωμικό τόνο, που σαφέστατα υπάρχει, αλλά όχι τόσο υπερτονισμένος. Μικρές ατέλειες που αν δεν υπήρχαν θα μιλούσαμε για μια αριστουργηματική παράσταση ενός αριστουργηματικού έργου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-4091127985197602089?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-64407279116667404452011-12-15T03:58:00.003+02:002011-12-15T05:35:11.767+02:00Βλέπει τα πάντα αλλά δεν μπορεί να τ'αγγίξει. Μπορεί ν'αναγνωρίσει την όψη, το σχήμα, το χρώμα, να δώσει όλες τις μικρές, σημαντικές κι ασήμαντες, λεπτομέρειες. Να υπολογίσει τον όγκο που καταλαμβάνουν με μαθηματική ακρίβεια, να περιγράψει ακόμα και την παραμικρή πτυχή τους, τον τρόπο που αναπτύσονται στον χώρο. Κάποιες φορές είναι σίγουρος ότι μπορεί να καταλάβει ακόμα και το άρωμα ή τη γεύση. Αλλά δεν γεύεται, ούτε οσφρίζεται.<br /><br />Στέκεται μόνος, πάντοτε μόνος, και το βλέμμα του αγκαλιάζει το σύμπαν. Διαγράφει τις τροχιές των πλανητών, ανακαλύπτει καινούργιους γαλαξίες, ξεκλειδώνει ένα ένα μυστήρια του σύμπαντος, άγνωστα στον ανθρώπινο νου. Βυθίζεται σε μαύρες τρύπες και αναδύεται από αυτές λαμπρότερο από ποτέ, ολόφωτο. Φωτιά κι ο ίδιος, φωτιά γαλάζια, φωτιά ψυχρή, φωτίζει μα δεν φωτίζεται, ζεσταίνει μα δεν ζεσταίνεται. Δεν αγγίζει, ούτε αγγίζεται.<br /><br />Ακούει κάθε χτύπο της καρδιάς, το άγγιγμα του χεριού στο σώμα που παλλόμενο υποχωρεί μ'έναν λυγμό. Ψίθυρους από χείλια ερωτικά, λόγια σαγήνης, ηδονής, λόγια αληθινά και λόγια απατημένα. Ο ήχος της νύχτας απλώνεται στα στενοσόκακα της πόλης, στις λεωφόρους, στις κουπαστές των πλοίων και πέρα από τη θάλασσα, τα δάση, τα βουνά, στους λαβυρίνθους του μυαλού του. Ανοίγει το στόμα, δόντια λευκά, ιδρωμένα, απεγνωσμένα να φωνάξουν. Ουρλιάζει, μα δεν ακούγεται.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-6440727911666740445?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-38540268708293929872011-12-06T12:32:00.012+02:002011-12-06T13:18:53.368+02:00Έχει μείνει χαραγμένος στο μυαλό μου, γι'αυτό το χαμένο πέναλτι...<br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><iframe src="http://www.youtube.com/embed/H9860wK7tE4" allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" width="420"></iframe><br /></div><br /><br />Αλλά και για μερικές από τις πιο μαγικές στιγμές των φίλαθλων παιδικών μου χρόνων...<br /><br /><div style="text-align: center;"><iframe width="560" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/_K3FqMzPP4M" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br /></div><br /><br />Ψιλόλιγνος, ταχύτατος, εφευρετικός, απαράμιλλος τεχνίτης, μαζί με την εκπληκτική Βραζιλία τού 1982, έδωσε στο ποδόσφαιρο ένα μεγάλο μέρος τής ομορφιάς του και μας έκανε να το αγαπήσουμε γι'αυτό που ακριβώς είναι. Ένα παιχνίδι...<br /><br />Όμως, ο Sócrates Brasileiro Sampaio de Souza Vieira de Oliveira δεν ήταν μόνο ένας ποδοσφαιριστής. <br /><br />Εκμεταλεύθηκε την παγκόσμια φήμη του για να προβάλλει τον αγώνα για δημοκρατία στην, υπό δικτατορικό καθεστώς τότε, Βραζιλία. Πρωτοστάτησε στη δημιουργία τής "Δημοκρατίας της Corinthians", μιας πρωτοπόρας κίνησης που επέβαλε το αυτοδιοίκητο στην, τότε ομάδα του, Corinthians. Κάθε απόφαση, μικρή ή μεγάλη, έπρεπε να τεθεί σε ψηφοφορία και όλες οι ψήφοι (ακόμα και του προέδρου της ομάδας) είχαν την ίδια αξία.<br /><br />Σε όλη τη διάρκεια τού πρωταθλήματος τού 1982 "χορηγός" τής ομάδας ήταν η λέξη "Δημοκρατία" και, για πολλούς, οι εκλογές τής 15ης Νοεμβρίου 1982 ήρθαν ως αποτέλεσμα αυτής της ριζοσπασικής κίνησης. Στις δύσκολες εποχές που ζούσε η χώρα του, ο Socrates χρησιμοποίησε τη δημοφιλία τού αθλήματος του για να βοηθήσει τους συμπολίτες του.<br /><br />Η ιστορία τον δικαίωσε, οι εμμονές του τον πρόδωσαν. Σε ηλικία 57 ετών, ο γιατρός Socrates, ο "φιλόσοφος" του ποδοσφαίρου, έφυγε από τη ζωή παραδομένος στις "μικρές" αδυναμίες του. Μανιώδης καπνιστής και λάτρης του αλκοόλ ήξερε ότι το τέλος ήταν προδιαγεγραμμένο. Προτίμησε να μείνει πιστός στις απολαύσεις της ζωής παρά να αγκιστρωθεί στην αναγκαιότητα της. <br /><br />Δεν κρίνω αν έπραξε το λάθος ή το σωστό, υποκλίνομαι, όμως, στο μεγαλείο ενός ανθρώπου που μπροστά στον θάνατο επέλεξε τη ζωή όπως "του άρεσε" και όχι όπως "θα έπρεπε"...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-3854026870829392987?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-43974041694019584122011-12-04T00:17:00.002+02:002011-12-04T00:47:07.375+02:00Εδώ και αρκετό καιρό μου λείπει το blog μου. Μπορεί να είναι και πέντε μήνες τώρα που σκέφτομαι συνεχώς ότι καλό θα ήταν (για μένα, βέβαια) να ξαναρχίσω να γράφω.<br /><br />Όμως κάθε φορά που επισκέπτομαι το διαδικτυακό μου "σπίτι", μπαίνω σε διαδικασίες ανακαίνισης. Σβήνω πράγματα που δεν μ'αρέσουν πια, ρετουσάρω κείμενα με λαθάκια, αναστηλώνω ρημαγμένες απ'τον χρόνο αναρτήσεις, απογοητεύομαι περισσότερο απ'ότι γοητεύομαι.<br /><br />Και αμφιταλαντεύομαι... Ανάμεσα σε αυτά που λέω και σ'αυτά που θέλω να πω, αυτά που έκανα και αυτά που θέλω να κάνω, τη ζωή που έζησα και τη ζωή που μπορώ (;;;) να ζήσω.<br /><br />Και φοβάμαι... Ότι δεν έχω πια καμμία μα καμμία έμπνευση, ότι θα χάσω πάλι την όρεξη μου, ότι για άλλη μια φορά (τρίτη αν θυμάμαι καλά) θ'αφήσω πάλι στη μέση τα πάντα και θα αρχίσω πάλι να απογοητεύομαι και... πάλι από την αρχή.<br /><br />Και το χειρότερο απ'όλα είναι ότι στέκομαι μπροστά από την οθόνη μου πάνω από μια ώρα τώρα, σβήνω και ξαναγράφω και σβήνω ξανά και σκέφτομαι δυο και τρεις φορές κάθε μου λέξη και πάλι δεν μου βγαίνει.<br /><br />Όμως, μου λείπει το blog μου, έστω κι αν μείνει μισό, έστω κι αν το επισκέπτομαι κάθε πανσέληνο, έστω κι αν γράφω ανοησίες, θα τό'χω...<br /><br />Νύσταξα τώρα, καληνύχτα...<br /><br /><div style="text-align: center;"><iframe width="420" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/SJB713wVn8w" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-4397404169401958412?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-68570737140563609642010-08-19T13:00:00.000+03:002010-08-19T13:05:11.437+03:00Τι κάνει μια θεατρική παράσταση επιτυχημένη; Να μια καλή ερώτηση με δύσκολες απαντήσεις. Προσοχή, δεν ρωτάω τι κάνει μια θεατρική παράσταση καλή ή εμπορικά επιτυχημένη. Όταν μιλάω για επιτυχημένη παράσταση, εννοώ μια παράσταση η οποία δείχνει σεβασμό στο κείμενο, στο κοινό, αλλά, πάνω απ’όλα καταφέρνει να μεταφέρει το “όραμα” του σκηνοθέτη αυτούσιο στον υποψιασμένο θεατή.<br /><br />Χωρίς να έχω εντρυφήσει στο ζήτημα, μπορώ να φέρω στο μυαλό μου πολλές παραμέτρους οι οποίες θα πρέπει να ικανοποιηθούν για να υπάρξει ένα επιτυχημένο αποτέλεσμα. Η απόδοση του κειμένου, η διδασκαλία των ηθοποιών, η χρήση του σκηνικού χώρου, η χρήση οπτικοακουστικών τεχνασμάτων για την ισχυρότερη εντύπωση του μηνύματος ή της ψυχολογικής κατάστασης των ηρώων και, φυσικά, η σκηνική τοποθέτηση των ηθοποιών. <br /><br />Η παράσταση του Οθέλλου που ανέβηκε από την βερολινέζικη Schaubuhne, σε σκηνοθεσία Τόμας Οστερμάγιερ, στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου ήταν, σχεδόν, επιτυχημένη. Και λέω σχεδόν γιατί κάποια από τα προαναφερθέντα στοιχεία δεν ικανοποιήθηκαν πλήρως. Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή.<br /><br />Ο Οστερμάγιερ δεν διάβασε το σαιξπηρικό δράμα ως μια τραγωδία αντιθέσεων (μαύρο-άσπρο, καλό-κακό, αρσενικό-θηλυκό κλπ). Μπορώ να πω ότι δεν το διάβασε καν ως τραγωδία, και αυτό είναι το πρώτο από τα στοιχήματα που κέρδισε. Σε ένα σκηνικό όπου κυριαρχεί το νερό (μαύρο ή σκοτεινό, διαλέγεις και παίρνεις) όλοι οι ήρωες στέκονται ίσοι, σχεδόν μονίμως πάνω στη σκηνή, με μόνο διαχωρισμό τους τους τίτλους που τους απονέμονται. Ο Οθέλλος, πιο λευκός κι από την Δυσδαιμόνα, βάφεται μαύρος στην αριστουργηματική αρχική σκηνή, ντυμένη με μια, οριακά, τελετουργική μουσική, στην οποία παρακολουθούμε, χωρίς ίχνος προκλητικότητας, το σκανδαλώδες ζεύγος να ολοκληρώνει την πρώτη νύχτα του γάμου. Όταν επανεμφανιστεί θα είναι πάλι λευκός, ντυμένος στην επίσης λευκή ναυτική στολή του.<br /><br />Ο Ιάγος, ντυμένος κι αυτός στα λευκά, κινείται αποκλειστικά και μόνο στο φως. Η γνωστή σκοτεινή φιγούρα του απόλυτου κακού δεν έχει καμμιά θέση σε μια απογυμνωμένη από μανιχαϊστικά στοιχεία παράσταση. Ένας βαθειά πληγωμένος άνθρωπος είναι ο Ιάγος και τίποτα παραπάνω. Σκοτεινό αντικείμενο του πόθου του δεν είναι μόνο η θέση του υπασπιστή, η οποία στο μυαλό του δικαιωματικά του ανήκει, αλλά και μια θέση στην καρδιά του ατρόμητου μαυριτανού στρατηγού. Γι’αυτό δεν σταματάει τις δολοπλοκίες του όταν ο πρώτος στόχος έχει πια επιτευχθεί. Η ολοκλήρωση του σχεδίου του απαιτεί και την εξόντωση της αγνής και προκλητικής αγάπης του πρωταγωνιστικού ζευγαριού. <br /><br />Αν υπάρχει μια “ύβρις” στο έργο, αυτή είναι ο έρωτας. Όχι ο έρωτας των ποιητών και των εφηβικών όρκων, αλλά ο βίαιος, σαρκικός έρωτας. Ο ασίγαστος πόθος και το αβάσταχτο πάθος. Από την πρώτη ερωτική συνεύρεση των δύο εραστών ως την, σαν βίαιη ερωτική σκηνή, τελευταία και φονική, τα πάντα διαχέονται από έναν, σχεδόν, ωμό ερωτισμό. Οι γυναίκες φοράνε προκλητικά ρούχα και κάθονται με τα πόδια ανοιχτά, οι άντρες είναι οριακά αμφισεξουαλικοί, κάποιοι από τους διαλόγους συμπληρώνονται από ερωτική προσομοίωση, η γιορτή για την αποβίβαση στην Κύπρο υπονοείται ότι καταλήγει σε ένα μεγάλο όργιο, η ίδια η Κύπρος, μέσω των προβαλλόμενων στο video wall εικόνων, συνδέεται με το Las Vegas και όλα αυτά υπό τους ήχους μιας “παγανιστικής” αφρο-βαλκανικής τζαζ μουσικής (εκπληκτική δουλειά από τους The Polydelic Souls, όποιος ξέρει κάτι παραπάνω ας μου πει κι εμένα).<br /><br />Συμπαραστάτες του σκηνοθέτη τους, οι ηθοποιοί της παράστασης, έδωσαν ένα πραγματικό ρεσιτάλ. Ένα πραγματικά δεμένο σύνολο χαρισματικών ανθρώπων (ξεχώρισε λόγω και του ρόλου του ο Στέφαν Στερν ως Ιάγος) έπαιξαν με τους ρόλους τους, αλλά και με το κοινό. Άλλο ένα κερδισμένο στοίχημα. Η υποκριτική έδωσε τη θέση της στο παιχνίδι. Χωρίς ευκολίες και χωρίς να εκχυδαΐσουν το κείμενο απάλλαξαν την παράσταση από το βάρος των γνωστών τραγικών ερμηνειών και απέδωσαν τέλεια την ελαφρότητα του παιχνιδιού ανάμεσα στους ήρωες αλλά και, ίσως κυρίως και, ανάμεσα σε αυτούς και το κοινό. <br /><br />Κάπου εδώ, όμως, έρχεται ο αρχικός προβληματισμός. Εξαιρετική η παράσταση, σίγουρα, και, ίσως, μια από τις καλύτερες που έχω δει στη ζωή μου, όμως έπρεπε να παιχτεί στην Επίδαυρο; Δεν αναφέρομαι στην ιερότητα του χώρου, μακριά από μένα τέτοιες αηδίες, αλλά στην οικονομία του χώρου. Ο γερμανός σκηνοθέτης, είτε από επιλογή είτε επειδή είναι έξω από την κουλτούρα του, αγνόησε τις παραμέτρους που ορίζει το ανοιχτό θέατρο και έστησε μια παράσταση κλειστού χώρου. Είναι γνωστό ότι ο Τσέχωφ έγραφε τα έργα του έχοντας στο μυαλό του τη σκηνή του Θεάτρου Τέχνης της Μόσχας. Ο Οστερμάγιερ δεν “μετέφρασε” το έργο του Σαίξπηρ έχοντας στο μυαλό του τη σκηνή του θεάτρου της Επιδαύρου. Το εικαστικό αποτέλεσμα ήταν άψογο, αλλά αν εξαιρέσεις το τελευταίο μισάωρο που εκτυλίχτηκε στο ημίφως, η σκηνή ήταν αμέτοχη της παράστασης. <br /><br />Εν κατακλείδι, υπέροχη παράσταση, όμως ευελπιστώ ότι θα μπορέσω να ταξιδέψω στο Βερολίνο αυτόν τον Νοέμβρη, ούτως ώστε να την δω όπως πρέπει.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-6857073714056360964?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-26756868309509556442010-07-29T20:20:00.004+03:002010-07-29T21:39:54.693+03:00Η γυναίκα μου με μαλλιά φωτιάς από ξύλα<br />Με τις σκέψεις θερινών αστραπών<br />Με μέση κλεψύδρας<br />Η γυναίκα μου με τη μέση ενυδρίδας ανάμεσα στα δόντια της τίγρης<br />Η γυναίκα μου με στόμα κονκάρδας και συστάδες αστεριών του μικρότερου μεγέθους<br />Με δόντια από χνάρια λευκού ποντικού σε λευκή γη<br />Με γλώσσα τριμμένων κεχριμπαριών και κρυστάλλων<br />Η γυναίκα μου με γλώσσα μαχαιρωμένου αντίδωρου<br />Με γλώσσα κούκλας που ανοίγει και κλείνει τα μάτια της<br />Με γλώσσα πέτρας απίστευτης<br />Η γυναίκα μου με βλεφαρίδες μπαστουνάκια παιδικής γραφής<br />Με φρύδια από χείλος φωλιάς χελιδονιού<br />Η γυναίκα μου με κροτάφους σχιστόλιθου στέγης θερμοκηπίου<br />Και πάχνης στα παράθυρα<br />Η γυναίκα μου με ώμους σαμπάνιας<br />Και κρήνης με κεφάλια δελφινιών κάτω από πάγο<br />Η γυναίκα μου με καρπούς χεριών από σπίρτα<br />Η γυναίκα μου με τα δάχτυλα της τύχης και του άσου κούπα<br />Με δάχτυλα από κομμένο σανό<br />Η γυναίκα μου με μασχάλες κουναβιού και καρπού οξιάς<br />Της νύχτας του Αη-Γιάννη<br />Από αγριομυρτιά και φωλιά αγγελόψαρων<br />Με μπράτσα από αφρό της θάλασσας και υδατοφράγματα<br />Και μείγμα σταριού στο μύλο<br />Η γυναίκα μου με γάμπες πυροτεχνήματα<br />Με κινήσεις ωρολογιακές και απόγνωσης<br />Η γυναίκα μου με πόδια από καρδιά κουφοξυλιάς<br />Η γυναίκα μου με πόδια αρκτικόλεξα<br />Με πόδια αρμαθιές κλειδιών, με πόδια από πότες εξωτικά πουλιά<br />Η γυναίκα μου με λαιμό από μαργαριταρένιο κριθάρι<br />Η γυναίκα μου με λαιμό κοιλάδας χρυσού<br />Συνάντησης στο λίκνο του ίδιου του χείμαρρου<br />Με στήθη από νύχτα<br />Η γυναίκα μου με στήθη θαλασσινές φωλιές τυφλοπόντικα<br />Η γυναίκα μου με στήθη χοάνες ρουμπινιών<br />Με στήθη φάσματος ρόδων στη δροσιά<br />Η γυναίκα μου με κοιλιά που ξεδιπλώνει τη βεντάλια του χρόνου<br />Με την κοιλιά γιγάντιου γαμψού νυχιού<br />Η γυναίκα μου με πλάτη από πουλιά σε κάθετη απόδραση<br />Με πλάτη υδραργύρου<br />Με πλάτη από φως<br />Με αυχένα από στρογγυλεμένη πέτρα και υγρή κιμωλία<br />Και πτώση ποτηριού που μόλις ήπιαμε<br />Η γυναίκα μου με γοφούς πλοιαρίου<br />Με γοφούς πολυελαίου και φτερών βέλους<br />Και μίσχων φτερών από λευκά παγώνια<br />Μιας αναίσθητης ισορροπίας<br />Η γυναίκα μου με γλουτούς από ψαμμίτη και αμίαντο<br />Η γυναίκα μου με γλουτούς ράχης κύκνου<br />Η γυναίκα μου με γλουτούς από άνοιξη<br />Με αιδοίο γλαδιόλας<br />Η γυναίκα μου με αιδοίο φλέβας χρυσού και ορνιθόρυγχου<br />Η γυναίκα μου με αιδοίο από φύκια και παλιά καραμέλα<br />Η γυναίκα μου με αιδοίο καθρέφτη<br />Η γυναίκα μου με μάτια πλήρη δακρύων<br />Με μάτια ιώδους πανοπλίας και μαγνητικής βελόνης<br />Η γυναίκα μου με μάτια σαβάνας<br />Η γυναίκα μου με μάτια από νερό που πίνεις στη φυλακή<br />Η γυναίκα μου με μάτια από ξύλο πάντοτε κάτω από τσεκούρι<br />Με μάτια στη στάθμη του νερού στο ύψος του αέρα της γης και της φωτιάς<br /><br />--------------------------------------------------------------------------------------<br />Ο <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Andr%C3%A9_Breton">Andre Breton</a> δεν είναι από τους αγαπημένους μου, όμως, πριν από χρόνια, διαβάζοντας το Αισθητικό Τρίπτυχο του Γεωργίου Μουρέλου, διάβασα ένα μικρό απόσπασμα αυτού του ποιήματος και συγκλονίστηκα. Εδώ παρουσιάζεται ολόκληρο σε ελληνική μετάφραση. Για τους γαλλομαθείς το αυθεντικό ποίημα μπορεί να διαβαστεί <a href="http://wheatoncollege.edu/academic/academicdept/French/ViveVoix/Resources/unionlibre.html">εδώ</a>.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-2675686830950955644?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com32tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-9857962500933424592010-07-17T19:34:00.005+03:002010-07-17T20:25:19.036+03:00Τον οδηγούν, δεμένο, στον άγιο τόπο του μαρτυρίου και τον σταυρώνουν πάνω στον βράχο. Το πρόσωπο συσπάται σε κάθε χτύπημα του σφυριού. Νιώθει τον πόνο, νιώθει την αγωνία, αλλά δεν νιώθει φόβο. Είναι ο αίρων το μέλλον του ανθρώπου, ο πρώτος Μεσσίας, θεός και άνθρωπος μαζί, όχι επειδή τον έθρεψε ανθρώπινη μήτρα, αλλά από αγάπη γι’αυτούς τους εφήμερους, αποκομμένους από το μοιράδι της εξουσίας μιας νέας τάξης πραγμάτων που ήρθε μέσα από φωτιά κι ατσάλι. <br /><br />Διπλοτσεκάρουν τα δεσμά του κι αποχωρούν. Μένει μόνος μαζί με τους δώδεκα αποστόλους του, μα, αυτός ο τάλας, δεν λυγίζει. Πιο σκληρός από τον βράχο του, πιο δυνατός από τα δεσμά του, στέκει εκεί στην κορυφή του κόσμου γνωρίζοντας την αμαρτία που τον φυλάκισε, προλέγοντας την αμαρτία που θα τον βασανίσει, αναμένοντας τη λύτρωση, που θ’αργήσει αλλά θα’ρθεί, δεκατρείς γενιές μετά.<br /><br />Ο Προμηθέας γνωρίζει. Αυτό είναι το μεγάλο αμάρτημα του. Η διάδοση της γνώσης της φωτιάς τον φέρνει σιδηροδέσμιο στην κορυφή του Καυκάσου. Η απόκρυψη μιας άλλης, πιο μυστικιστικής και ζωτικής για τον άρχων του κόσμου, θα τον ρίξει στα Τάρταρα όπου θα βασανίζεται για την ευσπλαχνία του με την συστηματική αφαίρεση ενός εκ των σπλάχνων του. Σε μέλλοντα χρόνο, γνωρίζει και γνωρίζουμε, πως αυτό το ίδιο αμάρτημα θα τον ελευθερώσει και μαζί μ’αυτόν όλους εμάς τους ταπεινούς, εν τη κοινή γνώσει, αδελφούς του.<br /><br />Για τον Αισχύλο, ο Προμηθέας είναι το όχημα μιας έντονης πολιτικής αντίδρασης σε κάθε τι τυρρανικό, ακόμα κι αν αυτό είναι το θεϊκό δικαίωμα στην εξουσία. Ένα παράδοξο για έναν δημοκράτη, αλλά βαθιά θρησκευόμενο ποιητή, ο οποίος στις Ευμενίδες του περιγράφει τον ίδιο τύρρανο, ως δίκαιο και πάνσοφο θεό. Δυστυχώς, δεν γνωρίζουμε αν στον Προμηθέα Λυόμενο, που ακολουθεί, μαζί με τον ήρωα, λύεται και η παρεξήγηση. Αν ο δίκαιος Ζευς αναγνωρίζει στον Προμηθέα την συμβολή του στην ανάληψη της εξουσίας και στον άνθρωπο το δικαίωμα της γνώσης.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Η παράσταση</span><br /><br />Μια γυναίκα καθισμένη σε μια χαμηλή πέτρα, κοιτάζει έντρομη το κενό. Δυο άντρες με καφέ κοστούμια στέκονται στην κορυφή της κερκίδας. Γρήγορα κατεβαίνουν τα σκαλιά και ξαπλώνουν με το πρόσωπο στο χώμα και τα χέρια «δεμένα» πισθάγκωνα. Σιγά σιγά, δέκα ακόμα άντρες παίρνουν τη θέση τους κατάχαμα και ο ήχος αλλεπάλληλων πυροβολισμών γεμίζει τον χώρο. Η παράσταση έχει αρχίσει.<br /><br />Η προσέγγιση ενός αρχαίου δράματος είναι πάντοτε ένα ζήτημα ατελείωτων συζητήσεων, πολλώ δε μάλλον, όταν την προσέγγιση αυτή την κάνει ένας σκηνοθέτης γνωστός για την επιμονή του στην σωματική ερμηνεία των ηθοποιών, κάτι που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τον στιβαρό λόγο που χαρακτηρίζει, κυρίως, τις αισχυλικές τραγωδίες.<br /><br />Ο Θεόδωρος Τερζόπουλος, έκανε, στην τρίτη του, μεταφορά του Προμηθέα Δεσμώτη, μια εξ’αρχής και εξ’ορισμού, αμφιλεγόμενη κίνηση. Ξεγύμνωσε τον Προμηθέα από τον οντολογικό προβληματισμό και ανέδειξε μόνο την πολιτική πλευρά του έργου, επιχειρώντας μια σύνδεση της Τιτανομαχίας και των επακολούθων της με τη σημερινή πολιτική κατάσταση.<br /><br />Όπως ο ίδιος λέει σε μια συνέντευξη του, ο χορός των Ωκεανίδων είναι μια ομάδα εξαθλιωμένων μεταναστών, δεσμωτών της σημερινής εξουσίας οι οποίοι, ενώ ξεκινούν παραδομένοι στην κατήφεια του μαρτυρίου τους, με την είσοδο του Προμηθέα εναντιώνονται στην εξουσία και ορθώνουν και αυτοί το ανάστημα τους, «γίνονται και αυτοί Προμηθείς», απαντώντας καταφατικά στη, λάιτ μότιφ, ερώτηση της παράστασης: «Θα έρθει μια μέρα?». <br /><br />Για να το επιτύχει αυτό, ακολουθεί μερικούς ακόμη πιο αμφιλεγόμενους δρόμους. <br /><br />Επιλέγει ένα σύνολο ηθοποιών και την παρουσίαση του κειμένου σε τρεις γλώσσες, ελληνικά, τούρκικα και γερμανικά, δίνοντας μια παγκοσμιοποιημένη ανάγνωση. Και οι τρεις λαοί δοκιμασμένοι σε συνεχείς πολέμους, κατά καιρούς ηττημένοι και ταπεινωμένοι, και σίγουρα συμμέτοχοι του ζητήματος. Πάνω απ’όλα, δίνει τον Προμηθέα σε έναν, εξαιρετικό, Τούρκο ηθοποιό, αναδεικνύοντας με αυτόν τον τρόπο την κοινή μοίρα των, ακόμα και αντιμαχόμενων, λαών.<br /><br />Ο Ήφαιστος, το Κράτος και ο Ωκεανός, αναδύονται μέσα από τον χορό, υποδεικνύοντας την άμεση σχέση του δέσμιου με τον δεσμοφύλακα του, του πάσχοντα με τον συμπάσχοντα, ενώ η Ιώ, μια κυνηγημένη μετανάστρια κατά τον σκηνοθέτη, έρχεται απ’έξω υπογραμμίζοντας το πρόβλημα της γυναίκας στην σημερινή κοινωνία και την εμπορευματοποίηση της λευκής, ή και μάυρης, σάρκας της.<br /><br />Ο Ερμής, σε μια απίστευτη σκηνοθετική έμπνευση, εμφανίζεται ξαφνικά μέσα από το κοινό, ανάμεσα στο οποίο βρίσκεται σε όλη τη διάρκεια της παράστασης. Το τσιράκι της εξουσίας, είναι ένας από εμάς. Δεν είμαστε εμείς άμοιροι των ευθυνών μας. Ίσα ίσα, είμαστε μέτοχοι των δεινών τους. Ο Γερμανός ηθοποιός, σαν δεσμοφύλακας στρατοπέδου συγκέντρωσης, περιπαίζει, χτυπάει, βασανίζει τον ταλαιπωρημένο χορό, ο οποίος σε στάση προσοχής, υπομένει, μα δεν λυγίζει.<br /><br />Τέλος, κι εδώ βρίσκεται και το πιο αμφιλεγόμενο σημείο της παράστασης, ο σκηνοθέτης εισάγει έναν ακόμα χαρακτήρα (ή μήπως είναι η, βουβή στον Αισχύλο, Βία?). Μια γηραιά κυρία καθισμένη σε μια πέτρα, η οποία είναι παρούσα στη σκηνή πριν την έναρξη της παράστασης και παραμένει και μετά το τέλος της. Από το στόμα της δεν βγαίνουν αισχύλεια λόγια, αλλά, στο Α στάσιμο, μια ανάμνηση ενός, εμφυλίου(?), πολέμου και μιας βασανιστικής απαίτησης για προδοσία και, στο Γ στάσιμο, ένα κείμενο για την καταστροφική μανία της φωτιάς, του θείου δώρου, που ο Προμηθέας έκλεψε για εμάς, κι εμείς χρησιμοποιήσαμε με όλους τους λάθος τρόπους.<br /><br />Η παράσταση κλείνει αμέσως μετά το χειροκρότημα του κοινού. Ο Τούρκος Προμηθέας μας ζητάει να κάνουμε ησυχία και μας ρωτάει, στα ελληνικά: «Θα έρθει μια μέρα?». Κάποιοι απαντούν, κάποιοι άλλοι όχι. Και αυτή, ακριβώς, είναι και η κατακλείδα της παράστασης. Είμαστε όλοι παρόντες στη σημερινή, τραγική, πολιτική κατάσταση. Κάποιοι από εμάς στεκόμαστε βολεμένοι, αδιάφοροι για τον πόνο και την καταστροφή που μας περιβάλει. Κάποιοι άλλοι, ορθώνουν το ανάστημα τους, απαντούν στο ερώτημα των καιρών και είναι έτοιμοι να γίνουν και αυτοί Προμηθείς.<br /><br />Εν κατακλείδι, αυτού του κειμένου, η παράσταση του Θεάτρου Άττις ήταν μια τυπική τερζοπούλεια παράσταση. Σωματικές ερμηνείες, γεωμετρική διάταξη των ηθοποιών στο χώρο, εξαιρετική χρήση ήχου και φωτισμού και, πάνω απ’όλα, μια διαφορετική, πιο προσωπική, ματιά σε ένα κείμενο ηλικίας δυόμιση χιλιάδων ετών. Το εγχείρημα στέφθηκε με επιτυχία, με μια μόνο, μικρή, ένσταση. Η τραγωδία του Αισχύλου υπήρξε η αφορμή και το μέσον για την επίτευξη ενός στόχου. Ο τίτλος της παράστασης ως «Προμηθέας Δεσμώτης του Αισχύλου» μοιάζει κάπως παράταιρος. Θεωρώ ότι μια εστιασμένη στο Θέατρο Άττις αναφορά της παράστασης θα ήταν περισσότερο τίμια απέναντι στο, ανυποψίαστο, κοινό. Γιατί το υποψιασμένο, δεν είχε καμμία αμφιβολία για το τι ακριβώς θα παρακολουθούσε.<br /><br /><br />Ιδιαίτερη αναφορά, τέλος, πρέπει να γίνει στο έργο τέχνης του Γιάννη Κουνέλλη, ενός εκ των σημαντικότερων εκπροσώπων της arte povera παγκοσμίως, που κοσμούσε τους τοίχους του Παλαιού Ελαιουργείου της Ελευσίνας. Μια κατασκευή με σχοινιά και πέτρες ύψους περίπου πέντε μέτρων και συνολικού μήκους περίπου εξήντα, η οποία δέσποζε στον σκηνικό χώρο αναδεικνύοντας τα κοινά, σε όλους μας, δεσμά, αλλά και τον κοινό, μεταξύ μας, δεσμό.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-985796250093342459?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com53tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-51476519728662470202010-07-15T22:43:00.002+03:002010-07-15T22:48:25.594+03:00Όσο η Μούσα γίνεται όλο και περισσότερο... λιγότροπη και η ζέστη δεν αφήνει ζωτικό χώρο για σκέψη, τόσο περισσότερο καταφεύγω στη μουσική για λίγη δροσιά.<br /><br />Εν τω μεταξύ, σήμερα, από το πρωί μου έχει κολλήσει στο μυαλό αυτός ο πρωτοεφηβικός έρωτας<br /><br /><div style="text-align: center;"><object height="385" width="480"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/tHZV7NOqEY4&amp;hl=el_GR&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/tHZV7NOqEY4&amp;hl=el_GR&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="385" width="480"></embed></object><br /></div><br /><br />Και το ένα φέρνει τ'άλλο και θυμάμαι παιδικά πάρτυ.<br /><br /><span style="font-style: italic;">Η Ελένη τα έφτιαξε με τον Γιάννη και η Μαρίνα, που τον αγαπούσε πριν την Ελένη, κλαίει στη ντουλάπα και είναι η ώρα να χορέψουμε "μπλουζ" κι εγώ θέλω να χορέψω με τη Μαρίνα, αλλά αυτή δεν βγαίνει με τίποτα κι έρχεται η Γεωργία και με παίρνει από το χέρι να χορέψουμε, αλλά εγώ δεν θέλω, όμως αυτή επιμένει και με φιλάει στο μάγουλο και χορεύουμε</span><br /><br /><div style="text-align: center;"><object height="385" width="480"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/PW71En5Pa5s&amp;hl=el_GR&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/PW71En5Pa5s&amp;hl=el_GR&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="385" width="480"></embed></object><br /></div><br /><br /><span style="font-style: italic;">αλλά εμένα μου αρέσει το καινούργιο του Πρινς</span><br /><br /><div style="text-align: center;"><object height="385" width="480"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/PJfhGL0F6LE&amp;hl=el_GR&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/PJfhGL0F6LE&amp;hl=el_GR&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="385" width="480"></embed></object><br /></div><br /><br /><span style="font-style: italic;">και αυτός ο χαζός ο ξάδελφος της Μπέτυ, που παίζει μουσική, και πάει στο γυμνάσιο δεν το βάζει και σε λίγο θα ανάψουν τα φώτα για την τούρτα και η Μαρίνα δεν έχει βγει ακόμα κι εγώ δεν θα χορέψω μαζί της ποτέ.</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Ποτέ...</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Και, "να ζήσεις Μπετούλα και χρόνια πολλά..." και μετά αρχίζει πάλι η μουσική, πιο γρήγορη αλλά εμείς προτιμάμε την τούρτα και τα πατατάκια και ο χαζός ο Βαγγέλης έχει βάλει δυο γαριδάκια στη μύτη του και τα κορίτσια χαζογελάνε γιατί ο Βαγγέλης αρέσει σε όλες, ακόμα κι όταν κάνει τέτοια σιχαμένα και η μουσική παίζει</span><br /><br /><div style="text-align: center;"><object height="385" width="480"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Eotbo-DsPTo&amp;hl=el_GR&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/Eotbo-DsPTo&amp;hl=el_GR&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="385" width="480"></embed></object><br /></div><br /><br /><span style="font-style: italic;">κι εγώ έχω αρχίσει και βαριέμαι και κάποιος λέει να παίξουμε μπουκάλα, αλλά τα κορίτσια σιχαίνονται και δεν θέλουν και η Μαρίνα βγήκε από τη ντουλάπα και τα έφτιαξε με αυτόν τον χαζό, τον Βαγγέλη, που έβαζε τα γαριδάκια στη μύτη, αλλά εμένα δεν με πειράζει γιατί είμαι και παλιοεγωίσταρος, που λέει και η μαμά μου και η Γεωργία μ'αγαπάει και είναι και πιο όμορφη και καλύτερη και η μαμά της φτιάχνει την καλύτερη σπανακόπιτα (μετά τη μαμά μου φυσικά).</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Ήρθε η ώρα να φύγουμε, θα μας πάρει ο μπαμπάς του Μάριου, του διπλανού μου, που είναι ήδη κάτω και χτυπάει το κουδούνι, παίρνω τη Γεωργία από το χέρι, ακολουθώ τον Μάριο στο ασανσέρ και το τραγούδι μας αποχαιρετάει</span><br /><br /><div style="text-align: center;"><object height="385" width="480"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/9whehyybLqU&amp;hl=el_GR&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/9whehyybLqU&amp;hl=el_GR&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="385" width="480"></embed></object><br /></div><br /><br />Και μετά ήρθε το καλοκαίρι και τον Σεπτέμβρη ήμασταν, ξανά, όλοι εκεί. Όλοι εκτός από τη Γεωργία, που αρρώστησε και δεν ξαναήρθε ποτέ στο σχολείο. Και τώρα, καμμιά φορά που την βλέπω στον δρόμο ντρέπομαι να της μιλήσω γιατί ήμουν παιδί και δεν άντεχα την παραμόρφωση της. Και θέλω να της πω ότι, τώρα, καταλαβαίνω, τώρα, δεν με πειράζει, αλλά χαμηλώνω το βλέμμα και επιταχύνω το βήμα. Όχι για να την αποφύγω, αλλά για να αποφύγω εμένα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-5147651972866247020?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-76544711577707703992010-07-10T12:02:00.003+03:002010-07-10T12:18:21.055+03:00Σ’ένα μπαρ κοντά στο Centraal. Μόνος. Ένα ποτήρι μαύρο ρούμι ίδρωνε κάτω από το απλανές βλέμμα μου, καθώς μια αδιάφορη μουσική με αγνοούσε επιδεικτικά. Έκατσε δίπλα μου. Με κοίταξε. Ήταν δεν ήταν δεκαεννιά χρονών, ήταν δεν ήταν όμορφη. Τα ξεθωριασμένα πράσινα μάτια της χαμογελούσαν πιο πολύ κι από το στόμα της και το στρογγυλεμένο πρόσωπο της, φεγγάρι κάτω από το κίτρινο φως, ήταν κατάστικτο από μικρές καφέ πιτσιλιές, θαρρείς βαλμένες εκεί για να υπογραμμίσουν μια εικόνα αθωότητας που έχει χαθεί.<br /><br />Κερνάω ένα ποτό. Τζιν τόνικ. Αγγλίδα σκέφτομαι. Ναι, από το Νιούκαστλ. Παράξενο, δεν ακούγεται σαν Geordie. Οι γονείς της ήταν από το Λονδίνο. Ήταν? Η μητέρα της πέθανε όταν ήταν δεκατρία, μισούσε τον πατέρα της, ακόμα τον μισεί. Στα δεκαέξι έφυγε με ένα σακίδιο στην πλάτη για μια καλύτερη ζωή, στα δεκαεννιά ήταν στο Άμστερνταμ. Γιατί να πηδιέται για τα άθλια φιλοδωρήματα μια σερβιτόρας, όταν μπορεί να το κάνει για πολλά περισσότερα. Χαμογελάει ξανά. Μέσα από τα δόντια της, καθώς μιλάει, ένα μικρό φώς μοιάζει να ξεπροβάλλει. <br /><br />Άλλο ένα ρούμι. Κι ένα τζιν. Πάντα με τόνικ. Είναι καλά. Δουλεύει τα πρωινά σε μια βιτρίνα στην Kreupelsteeg και μερικά βράδια σε ένα μπαρ κοντά στο Vodka Museum, όπου σερβίρει γυμνόστηθη. Σήμερα έχει ρεπό. Θέλει να χορέψει. Πολύ μιλήσαμε. <br /><br />Το μπαρ είναι χωρισμένο στα τρία. Το πρώτο κομμάτι, σαν εστιατόριο, με τραπέζια για τέσσερις και φτηνά κόκκινα τραπεζομάντιλα. Ζευγάρια, νεαρά και ηλικιωμένα κάθονται, πίνουν συζητώντας τα ποτά τους, κυρίως Oranjeboom. Στο δεύτερο κομμάτι καθόμαστε εμείς. Μια ωοειδής ξύλινη μπάρα στο κέντρο, γεμάτη προσκυνητές που σηκώνουν το κεφάλι μόνο για τη μυστικιστική επίκληση τους στο Άγιο Οινόπνευμα και την αναζήτηση του εξομολογητή με το άσπρο πουκάμισο και το μαύρο παπιγιόν. Το τρίτο κομμάτι είναι κλειστό. Μια τζαμαρία σε αφήνει να δεις, αλλά όχι ν’ακούσεις. Τρία ζευγάρια λικνίζονται στους ρυθμούς μιας μουσικής που μόνο να τη μαντέψεις μπορείς. Η εικόνα είναι αστεία.<br /><br />Με παίρνει από το χέρι. Χορεύουμε. Δεν ξέρω το τραγούδι, ξέρω, όμως το ρυθμό. Πλησιάζει το σώμα της. Ακουμπάει πάνω μου κι ένα φιλί ξεφεύγει από τα χείλη της και προσγειώνεται στα δικά μου. Το στόμα της ακολουθεί μια περίεργη τροχιά και φτάνει στο αυτί μου. Μένει σε ένα δυαράκι εδώ πιο πάνω με άλλες δυο κοπέλες. Είναι μόνη της απόψε. Οι άλλες δουλεύουν. Μπορούμε να περάσουμε τη νύχτα μαζί. Κοιτάω το πρόσωπο της, πιο φωτεινό κι από την ντεμοντέ ντισκομπάλα που κρέμεται πάνω από τα κεφάλια μας. Χαμηλώνει το βλέμμα. Είναι υπέροχη.<br /><br />Ψελλίζω μια δικαιολογία και την τραβάω έξω από την πίστα. Είμαστε ιδρωμένοι. Ένα ρούμι ακόμα και φεύγουμε. Και ένα τζιν ακόμα. Γελάει. Δεν χρειάζεται να τη μεθύσω. Το ξέρω. Πληρώνω τα ποτά και φεύγουμε. Περπατάμε βιαστικά. Δεν είναι μακριά, εδώ πιο κάτω. Στην επόμενη γωνία στρίβουμε. Στην πόρτα τη φιλάω, ψιθυρίζω μια βιαστική καληνύχτα και φεύγω. Με κοιτάει περίεργα καθώς χάνομαι στο επόμενο στενό σφυρίζοντας. Ανεβαίνει πάνω. Απόψε θα κοιμηθεί μόνη…<br /><br />Την επόμενη μέρα, τα πόδια μου με σέρνουν προς την Sint Jansstraat. Έχει ένα μικρό coffee shop εκεί που σερβίρει τον καφέ με 2 γκίλντερς μόνο. Χρειάζομαι έναν καφέ επειγόντως. Μια μέρα κουραστική είναι στη μέση της κι εγώ δεν έχω καταφέρει ακόμα να ανοίξω τα μάτια μου. Κοιτάζω δεξιά μου. Ένα μικρό στενό με μια μικρή ταμπέλα. Kreupelsteeg. Τα βήματα μου με οδηγούν ανεπαίσθητα. Προσπερνώ τις βιτρίνες, σχεδόν, αδιάφορα. Την βλέπω. Με κοιτάζει. Είναι δεν είναι δεκαεννιά. Δεν χαμογελάει. Δεν είναι όμορφη. Μπαίνω μέσα. 100 γκίλντερς? 100 γκίλντερς. Βγάζω δυο χαρτονομίσματα και τ’ακουμπάω στο μικρό μπλε κομοδίνο. Περπατάω σιγά προς το κρεβάτι. Οι κουρτίνες κλείνουν και το σκοτάδι απλώνεται στο μικρό δωμάτιο. Γυρίζω προς το μέρος της και το δωμάτιο ξαφνικά γεμίζει με φως.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-7654471157770770399?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-2614052380491136352010-07-07T16:50:00.001+03:002010-07-07T16:52:37.133+03:00Δεν μ’εξουσιάζουν. Είναι εκεί, όμως. Μέσα σ’αυτά τα μικρά, ξεπλυμένα καφετί φινιστρίνια, που δίνουν θέα στο πέλαγος. Αλλάζουν το χρώμα και τη σύσταση του, τη γεύση του. Χωρίζουν τη θάλασσα και μου δείχνουν τον πυθμένα. Αγαλλιάζω μα εκείνοι αποχωρούν χορεύοντας. Κατολισθαίνουν στ’αμπάρια, καταλαμβάνουν την κουπαστή, αλλά όχι τη γέφυρα. Δεν μ’εξουσιάζουν…<br /><br />Δεν με ορίζουν. Μα καθορίζουν την όψη. Μαυρίζουν το άσπρο, ασπρίζουν το μαύρο, γέρνουν τους ώμους, χαμηλώνουν τα βλέφαρα. Μέρα με τη μέρα, αυξάνονται και πληθύνονται. Προστίθενται δεν πολλαπλασιάζονται. Κι εγώ αντιστέκομαι. Τους πολεμώ έναν έναν κι όλους μαζί. Tους εξοντώνω, μα ποτέ μέχρις εσχάτων. Επανέρχονται κάθε πρωί. Μέσα σ’αυτά τα μικρά φινιστρίνια. Πυροδοτούν τη μέρα μου, χαράζουν την τροχιά μου. Αυτοί και όχι η αδράνεια του σύμπαντος, μα δεν με ορίζουν…<br /><br />Δεν μεμψιμοιρώ. Εγώ είμαι ο Καπετάνιος. Το πλήρωμα μου με ακολουθεί. Πάντα πιστό. Πάντα σε εγρήγορση. Πάντα δικό μου. Πάντα νικητές.<br /><br />Εν βρασμώ ψυχής, λοιπόν, ξανασυστήνομαι.<br /><br />Το όνομα μου είναι Έξι…<br /><br />-----------------------------------------------------------------------------------<br /><span style="font-style: italic;">καὶ ἐπηρώτα αὐτόν• Τί ὄνομά σοι; καὶ ἀπεκρίθη λέγων• Λεγεὼν ὄνομά μοι, ὅτι πολλοί ἐσμεν.</span><br /><br /><span style="font-style: italic;"> Κατά Μάρκον Ευαγγέλιο Κεφ. ε’ Στίχος 9</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-261405238049113635?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-71099245735932920972010-07-04T10:50:00.003+03:002010-07-04T10:59:44.058+03:00Μια μικρή ιστορία θα διηγηθώ σήμερα. Ήρωες της, ο θρυλικός σεναριογράφος Dalton Trumbo και ο ακόμα πιο θρυλικός σκηνοθέτης Luis Bunuel.<br /><br />Ο Τράμπο, σεναριογράφος των Kitty Foyle (1940), Spartacus (1960) και The Last Sunset (1961) μεταξύ άλλων, υπήρξε ένας βαθύτατα δημοκρατικός και γενναίος άνθρωπος, ο οποίος γράφτηκε στην αμερικανική (και παγκόσμια) ιστορία ως ένας από τους «Δέκα του Χόλυγουντ», δηλαδή ως ένα από τα δέκα θύματα των Μακαρθικών διώξεων το 1947. Αρκετά χρόνια πριν, το 1939, ο Τράμπο έγραψε μια, επίσης θρυλική, νουβέλα η οποία έτυχε θερμής υποδοχής από κοινό και κριτική και η οποία αποτελούσε για δεκαετίες ευσεβή πόθο για τους περισσότερους κινηματογραφικούς σκηνοθέτες.<br /><br />Το 1970, αφού ο Τράμπο είχε αποκατασταθεί και του είχε, πλέον, επιτραπεί να εργάζεται ξανά (το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς του, όπως και το Brave One (1956) για το οποίο πήρε Oscar, έγινε υπό διάφορα ψευδώνυμα), αποφάσισε ότι το Johnny Got His Gun (για αυτήν τη νουβέλα μιλούσαμε πριν) έπρεπε να γίνει ταινία. Όπως προείπαμε, δεκάδες σκηνοθέτες είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, όμως ο Τράμπο πίστευε, και πολύ καλά έκανε, ότι ο μόνος που θα μπορούσε να αναδείξει το έργο ήταν ο Μπουνιουέλ.<br /><br />Ο Μπουνιουέλ, ίσως ο μεγαλύτερος κινηματογραφιστής που πάτησε το πόδι του στη γη, σκηνοθέτης των Los Olvidados (1950), Viridiana (1961), Belle De Jour (1967) και Cet Obscur Objet Du Desir (1977) μεταξύ άλλων, υπήρξε ένας βαθύτατα αναρχικός, άθεος και (δεν ξέρω αν και πόσο) γενναίος άνθρωπος, ο οποίος ως μεγαλοφυΐα ήταν και βαθύτατα διαλεκτικός.<br /><br />Αφού, λοιπόν έγινε η πρώτη επαφή μεταξύ των δύο και, φυσικά, η αρχική συμφωνία, άρχισαν και οι πρώτες συζητήσεις για τη μορφή που θα έπαιρνε το έργο. Όμως ένας δημοκράτης και ένας αναρχικός έχουν ελάχιστα σημεία επαφής. Κάθε φορά που ο Τράμπο ανέφερε τη λέξη «δημοκρατία», ο Μπουνιουέλ ξεσπούσε σε γέλια. Ο εκνευρισμός ήταν διάχυτος. Ο Τράμπο δεν μπορούσε να κατανοήσει το λόγο που ο Μπουνιουέλ γελούσε ακατάπαυστα στο άκουσμα και μόνο της λέξης και ο Μπουνιουέλ, που γνώριζε ότι καμμιά λέξη δεν είναι μονοσήμαντη, δεν μπορούσε να σταματήσει να γελά. <br /><br />Ο Τράμπο φοβήθηκε, και πολύ καλά έκανε, ότι το αντιπολεμικό αριστούργημα του θα έχανε τα ανθρωπιστικά στοιχεία του στα χέρια του βλάσφημου Ισπανού και ότι το τελικό αποτέλεσμα δεν θα τον αντιπροσώπευε ούτε στο ελάχιστο, οπότε αποφάσισε να διαλύσει τη συνεργασία και να γυρίσει μόνος του την ταινία. Αποτέλεσμα αυτής του της απόφασης ήταν η ειλικρινής, ανθρωπιστική, συγκινητική και μετριότατη, ταινία που τελικά βγήκε στους κινηματογράφους το 1971.<br /><br />Η ξεροκεφαλιά του Μπουνιουέλ μας στέρησε ένα μεγάλο αριστούργημα…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-7109924573593292097?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-10944701918194103262010-06-29T19:25:00.012+03:002010-07-04T17:59:02.974+03:00Ένα βιβλίο που δεν αξίζει να διαβαστεί δεύτερη φορά, δεν αξίζει να διαβαστεί ούτε την πρώτη... Το έχει πει κάποιος πριν από μένα? Δεν πειράζει. Το λέω κι εγώ...<br /><br />Οπότε, πριν μεγαλοπιαστώ με αυτά που δεν θα με πάρει ο χρόνος να διαβάσω και δευτερη φορα, ξανάπιασα κάποια παλιά αγαπημένα, σκονισμένα στα πίσω ράφια της βιβλιοθήκης. Διάβασα δεύτερη φορά τους Νεκρούς και ενταφιάστηκα δίπλα σε έναν έρωτα ακριβοπληρωμένο μια βροχερή νύχτα. Δυο φορές ακόμα το Πέδρο Πάραμο και αφουγκράστηκα τους ψίθυρους και τις κραυγές των παρακείμενων τάφων.<br /><br />Και τώρα ξαναδιαβάζω το Ο Μαλόν Πεθαίνει. Ο Μπέκετ είναι ο νονός μου. Όχι. Aυτός είναι ο Καμύ. Όταν τον πρωτοσυνάντησα, άλλαξα θρησκεία και όνομα...<br /><br />Ο Μπέκετ είναι ένας μακρινός θείος. Σαν αυτούς τους θείους, που βρίσκεις σε κάποιες οικογένειες και κανείς δεν μιλά γι'αυτούς. Kι όταν το κάνουν, το κάνουν ψιθυριστά. Σαν μια αρρώστια που αν δεν ακουστεί δυνατά θα φύγει, και ο ταλαίπωρος κρεβατωμένος θα σηκωθεί ως ο παράλυτος της Βηθεσδά. Κι εσυ ρωτάς ποιος είναι αυτός ο θείος και πλάθουν ιστορίες μεγαλείου στις Αμέρικες και δεν μαθαίνεις ότι πήγε για τσιγάρα κι έφυγε ή ότι πήγε για τσιγάρα κι "έφυγε".<br /><br />Κι όταν ο κόσμος τού του δίνει εξιτήριο κάθεσαι και κοιτάς αποχαυνωμένος αυτό το εξωτικό πλάσμα που ξέβρασε μια θάλασσα που ποτέ δεν γνώρισες κι ακούς μαγεμένος ιστορίες για χώρες που ποτέ δεν υπήρξαν και ξαφνικά ξέρεις ότι είσαι ο μόνος που τον αγαπάς κι ο μόνος που εκείνος αγαπάει, γιατί ποτέ δεν τον κατάλαβες κι αυτός ποτε δεν κατάλαβε εσένα. Κι αυτό σας φτάνει. Κι όταν πεθάνει, γιατί θα πεθάνει, όπως όλοι πριν και όλοι μετά, ξέρεις πως δεν θα κλάψεις<br /><br />κι αρχίζεις να μιλάς σαν αυτόν και να κοιτάς σαν αυτόν και οι συγγενείς με βλέμμα επιτιμητικό κουνούν το κεφάλι σαν περιστέρια στο Σύνταγμα κι η μάνα σου κλαψουρίζει "σαν τα μούτρα του τον κατάντησε" και ο πατέρας σου καταριέται την ώρα και τη στιγμή, γιατί δεν έγινες γιατρός ή δικηγόρος ή στρατιωτικός, τέλος πάντων ρε αδελφέ, να έχεις ένα σίγουρο μισθό, να κάνεις οικογένεια. Κι αυτό το ένα, τα δύο, άντε το μισό ταλέντο που είχες δεν το καλλιέργησες, δεν το σπούδασες να το κάνεις δίπλωμα στον τοίχο και μετά να το πουλήσεις δυο δραχμές την οκά. Μόνο το έκανες όνειρο.<br /><br />Ή εφιάλτη.<br /><br />Δεν έχει σημασία.<br /><br />Και περιφέρεσαι αδίκως, αναζητώντας και γράφοντας, γράφοντας και αναζητώντας και όταν βρίσκεις αυτό που αναζητάς, σε αποφεύγει, σε υποτιμά, γελάει παιχνιδιάρικα και κρύβεται ξανά. Κι εσένα δεν σε νοιάζει γιατί ο θείος σου, ο αγαπημενος σου θείος, σου άφησε ότι πιο πολύτιμο είχε. Τον πιο φτωχό θησαυρό που θάφτηκε ποτέ σε νησί...<br /><br />--------------------------------------------------------------------------------<br /><span style="font-style: italic;">Με διακόπτω για να δηλώσω πως αισθάνομαι σε εξαιρετική φόρμα. Παραλήρημα ίσως.</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Μαλόν</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-1094470191819410326?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-26205193917569084872010-06-26T13:43:00.008+03:002010-07-04T17:59:45.204+03:00Κάθομαι να γράψω. Για την ακρίβεια, ανασηκώνομαι, βάζω το λάπτοπ στα πόδια μου (αυτός άλλωστε δεν είναι ο σκοπός του?) και ξεκινάω. Λέω τώρα, ξεκινάω...<br /><br />Κενό πάλι.<br /><br />Βάζω μουσική, να χαλαρώσω. <span style="font-style: italic;">Cupid, draw back your bow and let your arrow go...</span><br /><br /><div style="text-align: center;"><object height="385" width="480"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/F48yOkcQWe0&amp;hl=el_GR&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/F48yOkcQWe0&amp;hl=el_GR&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="385" width="480"></embed></object><br /></div><br /><br />Τι φωνή, θεέ μου. Την ακούω και νιώθω ερωτευμένος. Χωρίς αντικείμενο έρωτας γίνεται? Όχι, μάλλον. Ανακαλώ κάποιες παλιές αγάπες. Κάτι μικρό. Την Χριστίνα, ας πούμε. Ταιριάζει και με το τραγούδι, δεν έγινε τίποτα μεταξύ μας... Τότε γιατί τη θυμάμαι ακόμα? Δώδεκα χρόνια μετά. Ας είναι... Άλλωστε να γράψω κάθισα. Για ενα χορό κι ενα γοβάκι. Κι ένα γάμο μετά...<br /><br />Κατ.<br /><br />Ο Sam συνεχίζει. <span style="font-style: italic;">At first I thought it was infatuation, but, oh, it lasted so long...</span><br /><br /><div style="text-align: center;"><object height="385" width="480"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/oqzv1ZS6uZs&amp;hl=el_GR&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/oqzv1ZS6uZs&amp;hl=el_GR&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="385" width="480"></embed></object><br /></div><br /><br />Ο χορός...<br /><br />Μουσική, ρυθμός, δυο σώματα. Αυτά φτάνουν. Α, και κάπου να πατάνε, λίγος χώρος να στροβιλιστούν. Να ακουμπήσει, τυχαία, το χέρι στη μέση της κι αυτή να γείρει, πάλι τυχαία, το κεφάλι στον ώμο του. Να ανταμώσουν τα βλέμματα, ν'ακουμπήσουν τα χείλη, ανεπαίσθητα, σαν από λάθος. Να πλατύνουν τα στόματα, να βρεθούν, κάπου εκεί, στη μέση του σύμπαντος. Να ακουστεί ένας ψίθυρος και να σβήσει η μουσική...<br /><br />Φοντί ανσενέ.<br /><br />Ο Sam δίνει το καλύτερο word scatting που ηχογραφήθηκε ποτέ. <span style="font-style: italic;">I know, I know, I know, I love, love, love love, love you and you alone where meant for me. Please, give your loving, loving, loving, loving, loving, loving, loving, loving heart to me...</span><br /><br /><div style="text-align: center;"><object height="385" width="480"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Q6NUswGTGdU&amp;hl=el_GR&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/Q6NUswGTGdU&amp;hl=el_GR&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="385" width="480"></embed></object><br /></div><br /><br />Το γοβάκι...<br /><br />Μια υπόσχεση κολλημένη στην πίσσα του κεφαλόσκαλου. Ένα χαμόγελο, δειλό, βιαστικό σαν ένοχο χάδι. Βλέμματα, κρυφά, που διασταυρώνονται σαν από φόβο. Αρώματα βανίλιας και πράσινου τσαγιού. Ένα φευγαλέο άγγιγμα. Στόματα από κανέλλα και μαύρο ρούμι. Ψίθυροι υγροί. Σαν βουητό δυο λέξεις σε μία. Επιτέλους, ενότητα!!! Πύρρειος νίκη...<br /><br />Φοντί ο νουάρ.<br /><br />Ο Sam καταλήγει. <span style="font-style: italic;">We'll have our quarrels and you'll upset me, but what can I do...</span><br /><br /><div style="text-align: center;"><object height="385" width="480"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/w7Nhu4Xv7q4&amp;hl=el_GR&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/w7Nhu4Xv7q4&amp;hl=el_GR&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="385" width="480"></embed></object><br /></div><br /><br />Ένας γάμος...<br /><br />Πως το έλεγαν οι παλιοί αριστεροί? Νόμιμη πορνεία. Κυνικοί μπάσταρδοι! Συμβιβασμός. Ναι, αυτό είναι πιο καλό. Λίγο τραχύ, αλλά πιο καλό. Δυο σώματα με εγωισμούς, έτοιμους να υποχωρήσουν υπό το βάρος... Μιας συνήθειας? Κάποιας ανάγκης? Μιας αγάπης που μπορεί να ξεστομίσει χωρίς φόβο, αλλά με περίσσιο πάθος "για πάντα"?<br /><br />Για πάντα.<br /><br />Να μια καλή ευχή.<br /><br />Και μια κατάρα...<br /><br />Χάπυ εντ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-2620519391756908487?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-26927840638037293032010-06-23T21:42:00.004+03:002010-07-04T18:00:20.079+03:00Όταν περπατάω, σκέφτομαι. Είμαι σίγουρος ότι υπάρχει ένα μικρό δυναμό στα πόδια που φορτίζει τον εγκέφαλο και δεν μ'αφήνει να κάνω αλλιώς. Τον τελευταίο καιρό περπατάω πολύ. Ξανασυνατιέμαι με την πόλη που, κάποτε, άφησα και σκέφτομαι.<br /><br />Όσο πιο αργά περπατάω, τόσο πιο χαλαρές γίνονται οι σκέψεις. Ήρεμες, κάπου κάπου γαλήνιες, σχεδόν στατικές. Σίγουρα ολοκληρωμένες, σε μια ευθεία, με αρχή, μέση και τέλος.<br /><br />Καμμία έκπληξη.<br /><br />Όταν, όμως, περπατάω γρήγορα, οι σκέψεις τρέχουν κι αυτές. Λέξεις, ατάκτως ερριμένες, ανακατεύονται με εικόνες, χρώματα, κίβδηλες αναμνήσεις και γίνονται ποτάμι. Ένα ποτάμι ζωογόνο, ορμητικό, θορυβώδες. Αισθάνομαι ότι γεννήθηκα μέσα σ'αυτή τη βουή. Γίνομαι κτήμα της. Μπαίνω στο νερό. Bγάζω όλον τον αέρα. Bυθίζομαι στον πυθμένα, όπως κάναμε μικροί, εκεί που το μπλε συναντά το μαύρο και οι μορφές τρεμοπαίζουν. Στέκομαι εκεί με τα μάτια ανοιχτά κι όταν πια δε μπορώ άλλο, αφήνω το σώμα μου ν'ανέβει, βίαια, στην επιφάνεια και μένω εκεί. Ώσπου να συναντήσω τη θάλασσα.<br /><br /><span style="text-decoration: underline;">Ηλεκτρίζομαι!!!</span><br /><br />Ίσως γι'αυτό τρέχω σπανίως...<br /><br />------------------------------------------------------------------------------------<br /><span style="font-style: italic;">"Μια ιστορία πρέπει να έχει αρχή, μέση και τέλος... αλλά όχι απαραιτήτως σε αυτή τη σειρά"</span><br /><span style="font-style: italic;"> </span><br /><span style="font-style: italic;"> Jean-Luc Godard</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-2692784063803729303?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-84527306385678448172010-06-22T19:45:00.006+03:002010-07-04T18:01:00.812+03:00Ξαφνικά, επιθυμία για έκφραση. Το θέμα γνωστό, κάθε χρόνο εκεί. Κι οι λέξεις εκεί. Αρχικά στο μυαλό, μετά στο χαρτί. Μαύρες κουκίδες σε άσπρο φόντο.<br /><br />Καλοκαίρι. Ζέστη. Ήλιος. Θάλασσα. Ίσκιος. Ραστώνη. Ελευθερία. Χρόνος. Ηρεμία. Επιθυμία. Έρωτας. Ευτυχία.<br /><br />Ευτυχία...<br /><br />Βαριές κουβέντες. Απ'την αρχή, ξανά. Μα κάτι... Δεν... Μια απουσία.<br /><br />Καλολογικά στοιχεία. Λίγο χρώμα. Αυτά, ναι...<br /><br />Έξυπνος άνθρωπος. Κοφτερό μυαλό. Αδέξιο χαμόγελο. Θλιβερό αστείο. Όλα καλά τώρα.<br /><br />Υπέροχος. Ανυπόφορος. Καυτός. Αγαπημένος. Δροσερός. Διαβρωτικός. Απολαυστικός. Ανυπέρβλητος. Αναπάντεχος. Μεσημεριανός. Κλεμμένος. Ξιπασμένος.<br /><br />Όλα στη θέση τους. Ανακάτεμα και πάλι από την αρχή...<br /><br />Ανυπέρβλητο καλοκαίρι... Όχι. Πρώτα η λέξη, μετά το καλολογικό. Καλοκαίρι ανυπέρβλητο.<br /><br />Καλύτερα τώρα.<br /><br />Καλοκαίρι ανυπέρβλητο. Ζέστη απολαυστική. Ήλιος αναπάντεχος. Θάλασσα ανυπόφορη. Ίσκιος καυτός. Ραστώνη κλεμμένη. Ελευθερία ξιπασμένη. Χρόνος αγαπημένος. Ηρεμία δροσερή. Επιθυμία υπέροχη. Έρωτας μεσημεριανός. Ευτυχία διαβρωτική.<br /><br />Όλα καλά καμωμένα. Μα, όχι. Πάλι κάτι... Δεν... Εκεί...<br /><br />Αύριο πάλι. Καλύτερα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-8452730638567844817?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-17699832275260074332010-06-15T20:17:00.010+03:002010-06-15T22:30:23.050+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.posters-n-prints.com/zoom/pablo-picasso-blue-nude.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 184px; height: 276px;" src="http://www.posters-n-prints.com/zoom/pablo-picasso-blue-nude.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">Είναι περίεργο να διαπιστώνουμε ότι η πιο διανοούμενη ζωγραφική, εκείνη που επιδιώκει να περιορίσει την πραγματικότητα στα ουσιαστικά της στοιχεία, δεν είναι, στο τελευταίο της στάδιο, παρά μια οπτική απόλαυση. </span><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">Από τον κόσμο κράτησε μόνο το χρώμα.</span><br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="font-style: italic;">Albert Camus</span><br /><br /></div><br />Πριν πολλά χρόνια, νεότερος, αναλυτικότερος, αυθαδέστερος, είπα σε κάποιον φίλο, σπουδαστή της Καλών Τεχνών. Τι κάνει αυτό το πράγμα τέχνη? Τι νόημα έχει?<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_hUDfEk4cN-0/TBfUb8RztlI/AAAAAAAAAFo/V8qLyEUQKWE/s1600/miro68.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 550px; height: 420px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_hUDfEk4cN-0/TBfUb8RztlI/AAAAAAAAAFo/V8qLyEUQKWE/s200/miro68.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5483084647849244242" /></a><br /><span style="font-weight: bold;">Μα, είναι όμορφο</span>, απάντησε λίγο απορημένος.<br /><br /><br />Όπως ο κόσμος...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.abcgallery.com/K/kandinsky/kandinsky36.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 550px; height: 550px;" src="http://nsavides.files.wordpress.com/2009/08/kandinsky_several_circles.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><br />Και τα ταξίδια μας...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.znanje.org/i/i24/04iv07/04iv072007/eXpres/klee-tunisian-garden.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 550px; height: 723px;" src="http://www.znanje.org/i/i24/04iv07/04iv072007/eXpres/klee-tunisian-garden.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><br />Και οι ανησυχίες μας...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://villatelesio.files.wordpress.com/2009/01/giacomo_balla-pessimismo_e_optimismo-painting-1923.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 550px; height: 412px;" src="http://villatelesio.files.wordpress.com/2009/01/giacomo_balla-pessimismo_e_optimismo-painting-1923.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><br />Και οι έρωτες μας...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.kaliweb.com/jacksonpollock/images/art/eyeintheheat.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 550px; height: 698px;" src="http://www.kaliweb.com/jacksonpollock/images/art/eyeintheheat.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><br />Και μερικές φορές, πέρα από σχήματα και χρώματα, κάποια πράγματα, απλώς μιλούν στην ψυχή μας...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.mystudios.com/art/post/van-gogh/van-gogh-crows-wheatfield.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 550px; height: 279px;" src="http://www.mystudios.com/art/post/van-gogh/van-gogh-crows-wheatfield.jpg" alt="" border="0" /></a><span style="color: rgb(0, 0, 153);">--------------------------------------------------------------------------------</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);font-size:78%;" >Κατά σειρά οι πίνακες που παρουσιάζονται: Pablo Picasso - Blue Nude, Juan Miro - Blue II,<br />Wassily Kandinsky - Several Circles, Paul Klee - Tunisian Garden, Giacomo Balla - Pessimism &amp; Optimism, Jackson Pollock - Eyes In The Heat, Van Gogh -Wheat Field With Crows</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-1769983227526007433?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com29tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-17528348037223121462010-06-13T13:26:00.007+03:002010-06-13T16:58:31.888+03:00Με έχουν τσακίσει, πάλι, οι αλλεργίες. Τις μονές μέρες πρήζεται το αυτί μου (λες και δεν ήταν μεγάλο από μόνο του) και τις ζυγές το μάτι μου. Κάποιες χτυπάω τζακ ποτ και πρήζονται και αυτί και μάτι.<br /><br />Λέω να πάω σε κανένα γιατρό, αλλά οι προηγούμενες τρεις απόπειρες πήγαν στράφι. Δεν έχεις τίποτα μου είπαν. Ευχαριστώ, αλλά αυτό το τίποτα με μεταμορφώνει σε Κουασιμόδο και δεν ξέρω και καμμιά Εσμεράλδα να βολευτώ ο άνθρωπος. Οπότε πλακώνομαι στα αντιισταμινικά και περιφέρομαι σαν σφαγμένος κόκκορας από τοίχο σε τοίχο.<br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://images.easyart.com/i/prints/rw/lg/5/9/Disney-Quasimodo-5929.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 294px;" src="http://images.easyart.com/i/prints/rw/lg/5/9/Disney-Quasimodo-5929.jpg" alt="" border="0" /></a><span style="color: rgb(0, 0, 153);font-size:78%;" >Εγώ στη χθεσινή απονομή βραβείων από την Couλα</span><br /></div><br />Όλοι επιμένουν ότι είναι ψυχοσωματικό. Πιάσαμε πάτο δηλαδή. Πέντε μήνες τώρα ζω με τους γονείς μου, άνεργος, τρώω από τα έτοιμα (τα οποία παρεμπιπτόντως τελειώνουν οσονούπω), μου ανέβηκε η χοληστερίνη (72 κιλά απολειφάδι) και έχω κολλήσει και τον αγάμητο. Η μόνη γυναίκα που μ'εχει προσέξει τελευταία είναι η μητέρα μιας γνωστής που με εκθείαζε σε κοινούς μας φίλους. Εντάξει, τη λυπήθηκα τη γυναίκα, ο στραβισμός δεν είναι ασθένεια παίξε γέλασε, αλλά δεν μπορούσε να την κληρονομήσει και η κόρη της μπας και δούμε κι εμείς θεού πρόσωπο? Έστω και μια γωνία ρε παιδί μου.<br /><br />Όφου (να θυμηθώ λίγο και την Κρήτη) γκρίνια, θα μου πεις. Και καλά θα κάνεις. Καλά περνάω, δεδομένων των καταστάσεων, και παράπονο δεν θα πρεπε να έχω, όμως κάθε ασθένεια νοσταλγεί την υγεία κι αυτή η προσμονή έχει αρχίσει να μου δίνει στα νεύρα. Και όσο νευριάζω, φουντώνω. Και όσο φουντώνω... Φαύλος κύκλος.<br /><br />Τελείωσε κι ο Παπακαλιάτης κι έχασα την παρηγοριά μου. Αυτός στείρος, άνεργος, υιοθετημένος και τάπας (σαν κι εμένα) και έχει λοφτ με θέα την Ακρόπολη και ζουζουνογκομενίτσα, κάτι θα γίνει και με μένα. Να διαβάσω κανένα Άρλεκιν μπας και ξεχαστώ? Βαριέμαι.<br /><br />Είπα να κάνω μια λίστα με τα πράγματα που με κάνουν να περνάω καλά ή μου άρεσαν τώρα τελευταία, να κάνουμε λίγο κέφι. Θα την κάνω, αλλά όχι σήμερα. Σήμερα γκρινιάζω...<br /><br /><div style="text-align: center;"><object height="385" width="480"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/E1QJ-xrRNYI&amp;hl=el_GR&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/E1QJ-xrRNYI&amp;hl=el_GR&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="385" width="480"></embed></object><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-1752834803722312146?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-59799815773210284872010-06-07T13:35:00.005+03:002010-06-08T08:40:28.079+03:00Γραμμένο το 1990, το <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Angels_in_America">Angels in America: A Gay Fantasia on National Themes</a> του <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Tony_Kushner">Tony Kushner</a>, αποτελεί ένα από τα πλέον πολυβραβευμένα θεατρικά έργα του αιώνα που μας πέρασε και σίγουρα το πλέον πολυβαβρευμένο της τελευταίας εικοσαετίας. Αποτελείται από δύο μέρη, το Millenium Approaches και το Perestroika, το οποίο γράφτηκε ενώ το πρώτο μέρος ήδη παιζόταν. Στην Ελλάδα πρωτοπαρουσιάστηκε, το πρώτο μέρος, το 1993 από το "Θέατρο Έρευνας" του Δημήτρη Ποταμίτη.<br /><br />Η ιστορία είναι απλή. Βρισκόμαστε στη Νέα Υόρκη της ρηγκανικής Αμερικής. Ο Prior Walter μαθαίνει ότι έχει AIDS και το αποκαλύπτει στον Εβραίο σύντροφο του Louis Ironson, ο οποίος ανήμπορος να ανταπεξέλθει στο βάρος της ασθένειας τον εγκαταλείπει.<br /><br />Παράλληλα, βλέπουμε την ιστορία του Joe Pitt, Μορμόνου Ρεπουμπλικάνου και κρυπτοομοφυλόφιλου (συνδυασμός που σκοτώνει) και της σχέσης του με τον μεγαλοδικηγόρο Roy Cohn (<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Roy_Cohn">υπαρκτό πρόσωπο</a>, επίσης κρυπτοομοφυλόφιλος και μεγάλο ρεμάλι) και την μισότρελλη και εθισμένη στα βάλιουμ σύζυγο του Harper.<br /><br />Ο "φόβος" μου πηγαίνοντας να δω την παράσταση που ανέβασε ο Νίκος Μαστοράκης (ο καλός) στο Πειραιώς 260, επειδή δεν είχα, πέραν της υπόθεσης, γνώση του θεατρικού έργου, ήταν ότι θα αντιμετώπιζα ένα παρωχημένο gay έργο, που απευθύνεται σε ένα κάπως αποκλειστικό κοινό.<br /><br />Περίπου επιβεβαιώθηκα. Το έργο είναι μια gay τραγωδία, αλλά gay με την παλιά έννοια της λέξης, εύθυμη και ανέμελη (απολαυστική, αν και δυσμετάφραστη, η λογοπαικτική συνομιλία του Πράιορ με τον μεσαιωνικό πρόγονο του). Κάθε ίχνος σοβαροφάνειας και συναισθηματικής εκβίασης λόγω του τραγικού γεγονότος μιας θανατηφόρας ασθένειας, θρυμματίζεται από το κοφτερό χιούμορ του Κούσνερ.<br /><br />Όσο για τα περί παρωχημένου έργου, που διάβασα σε διάφορα σχόλια στο διαδίκτυο, δεν έχω να πω και πολλά. Αν εξαιρέσεις το θέμα του AIDS, που η ιατρική έχει κάνει άλματα από τότε, όποιος πιστεύει ότι τα θέματα που αγγίζονται στο έργο (σοσιαλισμός στην Αμερική, διαφθορά της πολιτικής και της δικαιοσύνης, ρατσισμός, κοινωνική υποκρισία, θρησκευτική μισαλλοδοξία κλπ) είναι ξεπερασμένα ζει σε άλλο πλανήτη, και μάλλον αποτελεί το κύριο θέμα του έργου.<br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">Η παράσταση</span><br /><br />Οι μόνες λέξεις που μπορώ να βρω για τον τρόπο που προσέγγισε ο Μαστοράκης το έργο (πάλι μόνο το πρώτο μέρος) είναι "μάθημα σκηνικής εκμετάλευσης". Στο άνοιγμα της αυλαίας, στο βάθος μιας τεράστιας σκηνής βλέπουμε ένα σκηνικό από ατάκτως (?) ερριμένες ηλεκτρικές συσκευές και σκουπίδια, σαν μια σουρεαλιστική φωτογραφία της μεγαλούπολης από ψηλά.<br /><br />Στη διάρκεια της παράστασης και με την βοήθεια του Σάκη Μπιρμπίλη στους φωτισμούς, κατάφερε, ο σκηνοθέτης, να τεμαχίσει το σκηνικό χώρο με ακρίβεια, δίνοντας μια σαφή εικόνα των διαφορετικών ιστοριών, αλλά και του τρόπου που αυτές περιπλέκονται. Η χρήση των στατικών μικροφόνων βοήθησε σε αυτόν τον τεμαχισμό της σκηνής, στην πιο ανάλαφρη προσέγγιση του θέματος, αλλά και στην ανάδειξη των "αποστάσεων" ανάμεσα στους χαρακτήρες.<br /><br />Με απόλυτο σεβασμό στο κείμενο, εδώ με τη βοήθεια της καλής μετάφρασης του Γιώργου Δεπάστα, κατάφερε να κρατήσει (τουλάχιστον εμένα) τους θεατές σε πλήρη εγρήγορση, παρά την ιδιαιτέρως μακρά διάρκεια του έργου (τρείς ώρες και κάτι ψιλά κράτησε η παράσταση). Και πάνω απ'όλα ανέδειξε την ανάμειξη του ρεαλιστικού με το ονειρικό, χωρίς εκπτώσεις στην αισθητική του έργου και, κυρίως, χωρίς υποκρισίες που θα χάιδευαν τα αυτιά του ετεροφυλόφιλου κοινού.<br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">Οι ερμηνείες</span><br /><br />Στην διδασκαλία των ηθοποιών, η επιτυχία ήταν σχεδόν απόλυτη. Εξαιρετικός ο Νίκος Χατζόπουλος στους ρόλους του κου Ψέμμα, τής μαύρης drag queen και, κυρίως, του μεσαιωνικού προγόνου του Πράιορ, όπως πολύ καλή ήταν και η Σοφία Σεϊρλή στους ρόλους της νοσοκόμας και του αγγέλου.<br /><br />Η Ζέτα Δούκα χρησιμοποίησε όλες τις ευκολίες που της έδινε ο ρόλος της μισότρελλης νοικοκυράς. Παρ'όλα αυτά ήταν μια ευχάριστη έκπληξη να την βλέπεις έξω από το ρόλο της γυναικάρας, χωρίς μακιγιάζ και ψηλοτάκουνα. Τουλάχιστον δεν ήταν το αγγούρι που βλέπουμε στην TV και μπορώ να πω ότι ήταν, σχεδόν, ερωτεύσιμη.<br /><br />Ο Θανάσης Ευθυμιάδης προσέγγισε πολύ σωστά τον ρόλο του καταπιεσμένου σεξουαλικά μορμόνου, όμως τα εκφραστικά του μέσα είναι και τα όρια του. Καλή προσπάθεια πάντως.<br /><br />Ο Ρόι Κον του Δημήτρη Λιγνάδη ήταν μια απόλαυση. Ο πολύ καλός ηθοποιός μοιάζει να έχει φτιαχτεί για ρόλους ανήθικους και αλητήριους. Η σκηνή της αποκάλυψης της διαφθοράς του ήταν σκηνή υψηλής υποκριτικής.<br /><br />Ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος είναι ηθοποιός ευρείας γκάμας. Υποψιάζομαι ότι αν του ζητήσουν να παίξει το σκύλο, θα το κάνει με μεγάλη ευκολία. Προσέγγισε τον Λούις με την ελαφρότητα και την αναίδεια που απαιτεί ο ρόλος ενός θρασύδειλου που προδίδει με μέγιστη ευκολία τον σύντροφο του στην πρώτη, έστω και μεγάλη, δυσκολία.<br /><br />Το μεγάλο ατού, από υποκριτικής απόψεως, της παράστασης είναι ο Χρήστος Λούλης. Άψογη χρήση των εκφραστικών του μέσων, ανάλαφρος αλλά και μελαγχολικός, τρυφερός αλλά και κυνικός εκεί που χρειαζόταν, έδωσε δείγματα μεγάλου ηθοποιού.<br /><br />Τέλος, για την κυρία Μάγια Λυμπεροπούλου, δεν θα ήθελα να εκφέρω άποψη. Όχι γιατί είναι πάνω από οποιαδήποτε κριτική, αλλά έχω κι εγώ τις αδυναμίες μου...<br /><br />Εν κατακλείδι, μια παράσταση που ξεπέρασε τις προσδοκίες μου και με έκανε να αισθανθώ τυχερός που την είδα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-5979981577321028487?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-41043002768752645972010-06-06T01:33:00.002+03:002010-06-06T02:52:06.203+03:00Πέρασαν πέντε μήνες από τότε που γύρισα στην Αθήνα και μόλις σήμερα κατάφερα, ο τεμπέλαρος, να κάτσω και να τακτοποιήσω τη βιβλιοθήκη μου. Βιβλία που είχα πάρει μαζί μου όταν έφυγα για Κρήτη ξανασύναντήθηκαν με όσα είχα αφήσει εδώ, ίσως και από μια ανάγκη να μείνει στην πατρογονική μου εστία ένα μικρό κομμάτι μου, καθώς και με μερικά καινούργια.<br /><br />Μου πήρε ώρα να βρω την τέλεια ταξινόμηση (ανά είδος, χρονολογία, μέγεθος?), αλλά κατάφερα βάσει ενός δικού μου, προσωπικού, αξιολογικού συστήματος, να τα τοποθετήσω σε μια σειρά που να με ικανοποιεί. Όλα σε μια σειρά. Όλα εκτός από ένα.<br /><br />Υπάρχει ένα βιβλίο που κάθεται αναπαυτικά εδώ και 16 χρόνια στο γραφείο μου (σε όποιο σπίτι κι αν έζησα) και το οποίο δεν κατάφερα ποτέ να διαβάσω. Κάθεται εκεί και κάθε φορά που πλησιάζω τα μάτια του συγγραφέα καρφώνονται πάνω μου, σαν να με περιπαίζουν. Είναι η δική μου άσπρη φάλαινα. Ένα απωθημένο τεσσάρων, μέχρι τώρα, αποτυχημένων προσπαθειών με τον σελιδοδείκτη καρφωμένο στη σελίδα 99, κεφάλαιο 5.<br /><br />Αγόρασα τον Οδυσσέα του Τζέημς Τζόις το 1994, έναντι 8500 δραχμών, αφού είχα διαβάσει τους Νεκρούς και τους Δουβλινέζους και είχα πραγματικά γοητευτεί. Είχα, κατά καιρούς, ακούσει και διαβάσει τα σχόλια που έχουν ειπωθεί για το μεγαλείο αυτού του βιβλίου, οπότε ήμουν σίγουρος ότι αυτό θα ήταν το επόμενο βιβλίο που θα διάβαζα.<br /><br />Μου αρέσει, όταν διαβάζω κάποιο μυθιστόρημα, αφού έχω ολοκληρώσει τις πρώτες παραγράφους του βιβλίου να γυρίζω στις τελευταίες σελίδες και να διαβάζω και τις τελευταίες. Κάπως έτσι ανακάλυψα ότι η τελευταία παράγραφος πιάνει 27 σελίδες και ότι οι τελευταίες 50 σελίδες (ένα ολόκληρο κεφάλαιο) δεν έχουν σημεία στίξης. Κάπως έτσι τελείωσε η πρώτη απόπειρα ανάγνωσης.<br /><br />Τις επόμενες φορές αποφάσισα να προχωρήσω πιο ορθολογικά. Διαβάζοντας το δεκαεξασέλιδο σημείωμα του μεταφραστή πρώτα, άφησα το κείμενο να με οδηγήσει μόνο του. Πρόκειται για το πιο πυκνό κείμενο που έχω συναντήσει ποτέ στη ζωή μου. Δεν είναι μόνο η πυκνότητα των νοημάτων, αλλά και αυτή των λέξεων. Κάθε πρόταση μοιάζει με τείχος που ορθώνεται και πρέπει να υπερπηδήσεις, μόνο και μόνο για να βρεις το επόμενο ψηλότερο τείχος. Μια πραγματική Οδύσσεια.<br /><br />Αυτό που με ενοχλεί περισσότερο και με θυμώνει, είναι ότι από τις πρώτες λέξεις καταλαβαίνεις ότι βρίσκεσαι, όντως, μπροστά σε ένα μνημείο του πνεύματος. Οι ενενήντα κάτι σελίδες που έχω διαβάσει με έχουν αφήσει άναυδο, αλλά οι επτακόσιες που ακολουθούν μου φαίνονται γολγοθάς. Σκέφτομαι ότι αφού ο Τζόις κατάφερε να το γράψει, εγώ θα καταφέρω να το διαβάσω.<br /><br />Μάλιστα πριν δυο χρόνια, στην τελευταία μου απόπειρα, ήμουν τόσο σίγουρος ότι θα το ολοκληρώσω που, ενώ βρισκόμουν στη σελίδα ογδοντα κάτι, διατεινόμουν σε μια συζήτηση στο μπλογκ του Νίκου Δήμου, ότι σε μερικές μέρες θα το τελειώσω και θα ξεκινήσω (ναι σίγουρα!!!) τον Άνθρωπο Χωρίς Ιδιότητες του Ρόμπερτ Μούζιλ (άλλο βουνό αυτό). Είχα μπει και στη λογική της συμβουλής του κου Δήμου, "χαλαρά, ένα βιβλίο είναι", και προχωρούσα ολοταχώς, μέχρι...<br /><br />Τον τελευταίο καιρό έχω ξεκινήσει πνευματική γυμναστική. Αυτή τη φορά θα τα καταφέρω και ο Οδυσσέας θα μπει στο ράφι, ολοκληρωμένος και χωρίς σελιδοδείκτες. Μερικές ανάσες χαλάρωσης και...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-4104300276875264597?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-23683399401613864102010-06-04T12:26:00.010+03:002010-07-04T18:03:23.285+03:00Βρίσκω τη λογική του Six Degrees Of Separation, λίγο φοβική. Κανείς δεν είναι μόνος στον κόσμο, όλοι έχουμε κάτι που μας ενώνει, μπλα μπλα μπλα... Βαρέθηκα.<br /><br />Ως παιχνίδι, όμως, έχει πλάκα. Παίζω, λοιπόν, Six Degrees Of Separation στη μπλογκόσφαιρα. Άλλες φορές φέρνω <a href="http://magissa-kirki.blogspot.com/2010/06/blog-post.html">εξάρες</a> (οι υπόλοιπες εξάρες είναι στο μπλογκρολ μου), άλλες πάλι, πιο συχνά, ντόρτια (λινκ εδώ δεν έχει).<br /><br />Βρίσκω αστείο το γεγονός ότι τις περισσότερες φορές πέφτω σε χιτομπλόγκια, όπου 50+ σχολιαστές αερίζουν και αερίζονται τον κοπανιστό αέρα του/της αεράτου/ης μπλόγκερ. Κάποια, λιγοστά, από αυτά είναι ενδιαφέροντα. Βρίσκω ακόμα πιο αστείο το γεγονός ότι η μπλογκόσφαιρα τείνει προς το άπειρο. Όλοι έχουμε κάτι να πούμε?<br /><br />Σκέφτομαι εμένα. Ξεκίνησα τούτο το διάολο από μια ανάγκη επικοινωνίας, σε μια εποχή που δεν ημουν μόνος, αλλά μισός. Πήρα φόρα, έγινα επαϊων, τρομάρα μου, έδωσα λύσεις στα προβλήματα της εποχής, ξανά τρομάρα μου, βρήκα αναγνώστες-συνοδοιπόρους, έγινα αναγνώστης-συνοδοιπόρος, χάθηκα, βρέθηκα, ξαναχάθηκα, ξαναβρέθηκα...<br /><br />Διαβάζω παλιότερες αναρτήσεις μου και για κάποιες αισθάνομαι υπερήφανος, ακόμα και για μερικές της, τότε, επικαιρότητας. Για άλλες πάλι όχι και τόσο. Κάποιες τις σιχάθηκα και τις έσβησα. Ήμουν εγώ που τα έγραφα όλα αυτά?<br /><br />Έγινα μέρος των παράταιρων καιρών?<br /><br />"Το παράλογο αποκτά νόημα μόνο όταν δεν συναινούμε σ'αυτό."<br />"Το παράλογο αποκτά νόημα μόνο όταν δεν συναινούμε σ'αυτό."<br />"Το παράλογο αποκτά νόημα μόνο όταν δεν συναινούμε σ'αυτό."<br />"Το παράλογο αποκτά νόημα...<br /><br />Ξέχασα να απορώ.<br /><br />Έδωσα απαντήσεις πριν ακόμα ακούσω την ερώτηση. Μερικές φορές έπεσα μέσα. Και λοιπόν? Ξέχασα να απορώ. Αυτό θα έπρεπε να είναι αρκετό για να με βάλει σε σκέψεις. Δεν μ'εβαλε.<br /><br />Ξέχασα να σκεφτώ?<br /><br />Η σκέψη φθείρει. Την ψυχή. Γι'αυτό σταματήσαμε να σκεφτόμαστε? Περιγράφουμε, σχολιάζουμε, στοχοποιούμε. Γράφουμε όπως μιλάμε, αλλά δεν μιλάμε όπως γράφουμε. Συναινούμε στο παράλογο, πρωταγωνιστές (ή κομπάρσοι) ενός αποστασιοποιημένου θεάτρου. Αναζητούμε τον άλλο, γιατί δεν υπάρχουμε επειδή σκεφτόμαστε, αλλά επειδή μας βλέπουν, μας διαβάζουν, μας σχολιάζουν.<br /><br />Τελικά, η κόλαση είναι οι άλλοι, εμείς ή η σιωπή?<br /><br /><div style="text-align: center;"><object height="327" width="480"><param name="movie" value="http://www.dailymotion.com/swf/video/x2umcj"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><embed type="application/x-shockwave-flash" src="http://www.dailymotion.com/swf/video/x2umcj" allowfullscreen="true" allowscriptaccess="always" height="327" width="480"></embed></object><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-2368339940161386410?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-67997353681999232512010-06-03T11:49:00.006+03:002010-06-03T12:03:10.224+03:00<div style="text-align: center;">τόννους βοήθειας προσπάθεια τον άλλαξε<br />ελευθερίας τόννους σε μία προσπάθεια<br />στολίσκος που Γάζας προκειμένου νυκτερινή<br />τόννους μία τον ισραηλινό πλεύσης<br />στολίσκος να στη το ισραηλινό<br />της μεταφέρει ακτιβιστές δέκα χιλιάδες σε<br /><br />σκάφη τα ακτές τις σκάφη<br />που Γάζα ισραηλινά σκάφη ξημερώματα<br />στη από τα χιλιόμετρα τις<br />τις σκάφη Γάζα εκατόν εικοσιτέσσερα τα<br />που κατευθύνονταν από πολεμικά εκατόν εικοσιτέσσερα<br />ακτές σκάφη ισραηλινά Γάζα ξημερώματα<br /><br />ναυτικό της τον τα στον<br />στον τον πολεμικά να τους<br />ναυτικό με τον στην αφετηρία<br />ναυτικό της τους να ακολουθήσει<br />το ισραηλινό ασύρματο ακολουθήσει Ασντόντ<br />ισραηλινό επικοινώνησε πρωτοβουλίας τους είτε<br /><br />προειδοποιήσει τέτοιο το στολίσκος δεν<br />τέτοιο στη να κάτι αλλά<br />φθάσει το Ισραήλ δεν θα<br />φθάσει απόγευμα Γάζα το Ισραήλ<br />ο αναμενόταν να Ισραήλ δεν<br />ότι το είχε αλλά Γάζα<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-6799735368199923251?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-3149119215383271832010-05-31T17:30:00.004+03:002010-05-31T18:32:09.077+03:00Ίσως να είναι, απλώς, ένα ταλέντο. Ίσως να είναι κάποιο μακραίωνο μυστικό που περνάει, στους εκλεκτούς, από γενιά σε γενιά. Ίσως να είναι αποτέλεσμα μακροχρόνιας μελέτης. Ίσως, τέλος, να είναι ένας ακόμα μύθος (πράγμα που δεν το πιστεύω).<br /><br />Το σίγουρο είναι ότι κάποιοι εξ ημών, όχι μόνο καταφέρνουν να πιάσουν το αυγό (σιγά το δύσκολο, θα μου πεις), αλλά το κουρεύουν κιόλας.<br /><br />Είναι πολλοί? Δεν ξέρω. Έχουν τον θαυμασμό μου πάντως.<br />Αν έχουν και την αγάπη μου? Όχι και τόσο. Όμοιος ομοίω αεί πελάζει, άλλωστε.<br /><br />Προτιμώ τους ανθρώπους που αφήνουν στ'αυγά τους φαβορίτες...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_hUDfEk4cN-0/TAPRpYO3p8I/AAAAAAAAAFQ/nk-Yt7oqkfA/s1600/sb10067994ad-001.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_hUDfEk4cN-0/TAPRpYO3p8I/AAAAAAAAAFQ/nk-Yt7oqkfA/s400/sb10067994ad-001.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5477452080622315458" border="0" /></a><br />Απορούν, αναζητούν, ερευνούν και, συχνότατα, αποτυγχάνουν. Και ξαναπροσπαθούν, φωνάζουν, ζητούν βοήθεια, βρίσκουν την εύκολη λύση, μα συνεχίζουν μέχρι να βρουν την κατάλληλη. Κι ύστερα...<br /><br />Κι ύστερα, απορούν, αναζητούν, ερευνούν και, συχνότατα, αποτυγχάνουν. Και ξαναπροσπαθούν, φωνάζουν, ζητούν βοήθεια, βρίσκουν την εύκολη λύση, μα συνεχίζουν μέχρι να βρουν την κατάλληλη.<br /><br />Και ποτέ, μα ποτέ, δεν αφήνουν το αυγό να πέσει....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-314911921538327183?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-3011693833917099262010-05-27T16:10:00.006+03:002011-12-03T23:54:50.890+02:00Βρέθηκε υπουργός που τα πήρε από τη Siemens. Έμειναν όλοι με το στόμα ανοιχτό και, τώρα που καλοκαιριάζει, οι μύγες κάνουν πάρτυ.<br /><br />Και μαζί με τις μύγες, πάρτυ κάνουν και οι μικροπολιτικοί, οι μικρόνοες και οι παντός τύπου μικρο-κάτι. Χώρα μικρή δεν είμαστε άλλωστε?<br /><br />Ο λαός εξεγείρεται, μάλλον επειδή δεν πήρε μέρος στο μοιράδι, και μόνος κερδισμένος είναι ο φασισμός. Μίζερος φασισμός, αριστερός φασισμός, δεξιός φασισμός, καθημερινός φασισμός, στη χώρα της Δημοκρατίας.<br /><br />Διαβάζω σχόλια στο <a href="http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&amp;ct=1&amp;artid=4576694">site των Νέων</a>. "Χούντα μας χρειάζεται" ο ένας, "λιθοβολισμό" ο άλλος, "να λιντσάρουμε τους 300" ο δίπλα, "να του δημεύσουμε την περιουσία" ο παραδίπλα, "ιλιθιοι (επιικος) όσοι ψήφισαν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ" ο μέγιστος (η ορθογραφία είναι του μέγιστου). Μου θυμίζουν γελοιογραφία του <a href="http://www.youtube.com/watch?v=rXUFtQCstF8">Altan</a>.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_hUDfEk4cN-0/S_542kZwy7I/AAAAAAAAAFI/PiR728tIuTI/s1600/01-altan10.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 295px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_hUDfEk4cN-0/S_542kZwy7I/AAAAAAAAAFI/PiR728tIuTI/s400/01-altan10.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5475947075809102770" border="0" /></a><br />Φωνάζουμε: "Να πάνε σπίτι τους". Μέγιστο πρόβλημα. Ο Μαντέλης έχει 25, σε ποιο να πρωτοπάει? Ο Μη-Έχων-Πέτσα-λνικος σε ποιο χωριό να πάει τώρα που το συνενώσαν και δεν ξέρει τον δρόμο? Μην πω για τον γιο του ταχυδρόμου. Δράμα ανεστίων ή μήπως αστείων?<br /><br />Και στο κάτω κάτω της γραφής ο κατ'οίκον περιορισμός αποτελεί τιμωρία? Ας ρωτήσουμε το ανθρωπάκι της Michelin που μας κυβερνούσε 5 χρόνια.<br /><br />Ωχ, δεν μας μιλάει. Θα αποφασίσει αυτός πότε. Μάλλον ψάχνει παλιές βιντεοταινίες με ατάκες του θειου του (ή του Ψάλτη, το ίδιο κάνει), για να μας ενθουσιάσει, για άλλη μια φορά, με τη χαρισματική προσωπικότητα του.<br /><br />Εν τω μεταξύ ο Σημίτης διαχωρίζει τη θέση του. Το ίδιο κι ο Σαμαράς (το πρώτο σαμάρι ενσωματωμένο στο γαϊδούρι). Ζούμε εποχές διαχωρισμών, κύριοι.<br /><br />Το παλιό ΠΑΣΟΚ από το νέο ΠΑΣΟΚ, το νέο ΠΑΣΟΚ από το παλιό ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ από τα αστικά κόμματα, το ΚΚΕ από τον ΣΥΡΙΖΑ και τα αστικά κόμματα, οι ριζοσπάστες Συριζαίοι από τους ανανεωτές Συριζαίους, η Μπακογιάννη από τον Σαμαρά, ουφ!!!<br /><br />Μόνο ο Έλλην Στηβ Ρηβς δεν διαχωρίζει τη θέση του. Σπανίως, μόνο, τη διαχωρίζει από τον εαυτό του κι όταν το κάνει τον πιάνει ίλιγγος.<br /><br />Και μέσα σ'όλα αυτά οι άνθρωποι των Τεχνών και των Γραμμάτων παρεμβαίνουν. Χα! Οι άνθρωποι των Τεχνών και των Γραμμάτων σιωπούν. Ή δεν υπάρχουν, το ίδιο είναι.<br /><br />Μόνο ο Λαζόπουλος μιλάει. Αλλά κι αυτός διαχώρισε τη θέση του και από τις Τέχνες και από τα Γράμματα. Διάολε, αυτός διαχώρισε τη θέση του από κάθε διανοητική λειτουργία που δεν αφορά στο μέτρημα (χρημάτων, θεαματικοτήτων, κλπ). Ή μήπως τη διαχώρισαν αυτές?<br /><br />- Και τι μας έμεινε?<br />- Ο Αυλωνίτης...<br /><br /><iframe width="420" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/rZubvqr2HAA" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-301169383391709926?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-9318648705733733382010-05-26T20:06:00.003+03:002010-05-26T20:19:53.693+03:00- Όχι.<br />- Είσαι σίγουρός?<br />- Όχι.<br />- Κι αν υπάρχει?<br />- Μάλλον είναι κουφός...<br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><object height="385" width="480"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/kOCOAUFWXX4&amp;hl=el_GR&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/kOCOAUFWXX4&amp;hl=el_GR&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="385" width="480"></embed></object><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(0, 0, 153);font-size:85%;" >Spacemen 3 - Lord Can You Hear Me? (from Playing With Fire LP)</span><br /></div><div style="text-align: center;"><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:Verdana;font-size:85%;" >Lord, help me out<br />I’d take my life, but I'm in doubt<br />Just where my soul will lie<br />Deep in the Earth or way up in the sky<br /><br />Lord can you hear me when I call?<br />Lord can you hear me when I call?<br />Lord can you hear me when I call?<br />Lord can you hear me, hear me at all?<br /><br />Oh, oh my love has left my side<br />Can't get enough of life to keep me satisfied<br />I lost about everything<br />Lord, look what state I'm in<br /><br />Lord can you hear me when I call?<br />Lord can you hear me when I call?<br />Lord can you hear me when I call?<br />Lord can you hear me, hear me at all?<br /><br />Lord can you hear me when I call?<br />Lord can you hear me, hear me at all?</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-931864870573373338?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-66854497289200543602010-05-19T18:11:00.003+03:002010-05-19T19:07:25.283+03:00Μια ματιά στο Google μας αποκαλύπτει διάφορες ερμηνείες για αυτήν την περίεργη λέξη. Μια κατά γράμμα μετάφραση μας λέει ότι πρόκειται για ένα "κοντσέρτο επιθυμίας", αφήνοντας διάφορες ρομαντικές παρερμηνείες να μπουν στο μυαλό μας. Μετά μαθαίνουμε ότι πρόκειται για μια ραδιοφωνική εκπομπή με παραγγελίες ακροατών, η οποία ήκμασε κατά την περίοδο του Β' Π.Π. και χρησιμοποιήθηκε από τότε ναζιστικό καθεστώς κυρίως για προπαγανδιστικούς σκοπούς και, τέλος, ανακαλύπτουμε ότι υπήρξε και μια ταινία του 1940 που πραγματεύεται αυτό το θέμα, πάλι για ναζιστικούς προπαγανδιστικούς λόγους.<br /><br />Παραδόξως, αν αποκλείσεις τις ελληνικές αναφορές στην παράσταση που παίζεται στο<br /><a href="http://www.elculture.gr/Events/Theater/Wunschkonzert/fullstory.php?id=36598">Από Μηχανής Θέατρο</a>, δεν θα βρείς παρά ελάχιστες αναφορές στο θεατρικό έργο που έγραψε το 1972 ο Γερμανός συγγραφέας <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Franz_Xaver_Kroetz">Φραντς Ξάβιερ Κρετζ</a> και το οποίο μας παρουσιάζει μια ώρα από τη ζωή της Φροιλάιν Ρας, μια μοναχικής, βουτηγμένης στην ρουτίνα μιας μηχανικής καθημερινότητας, σαραντάρας γυναίκας.<br /><br />Στο θεατρικό έργο του Κρετζ δεν ακούγεται ούτε μια λέξη, εκτός από μια γλυκανάλατη "εκπομπή παραγγελιών" στο ραδιόφωνο της ηρωίδας. Οι μόνοι άλλοι ήχοι είναι αυτοί που παράγονται από τις διάφορες συσκευές της ηρωίδας (ψυγείο, καζανάκι, κουζίνα, κλπ) και, φυσικά και αναπόφευκτα, οι ήχοι των θεατών. Εβδομήντα λεπτά πραγματικού χρόνου (το ρολόι που δεν χάνει λεπτό στο τραπεζάκι του σαλονιού είναι ένα εξαιρετικό εύρημα) σε πλήρη αφασία είναι αρκετά για να μας πείσουν ότι "Η Ζωή δεν είναι μια Εκπομπή Παραγγελιών" (Das Leben ist kein Wunschkonzert, το γερμανικό σύνθημα). Μια εκπομπή παραγγελιών, που μοιάζει να είναι η μόνη διέξοδος της ηρωίδας από την βαθιά σε τέλμα, αλλά και σε πλήρη τάξη, ζωή της, μαζί με μια κουβέρτα που πλέκει και ολοκληρώνει, γεμάτη ικανοποίηση, λίγα λεπτά πριν τελειώσει και το έργο. Το τέλος του έργου έρχεται "φυσιολογικά", όπως και κάθε άλλη πράξη της ηρωίδας. Τα πάντα σε πλήρη αρμονία, "καθαρά" και τακτοποιημένα, καμμιά εκκρεμότητα δεν μένει ανοιχτή.<br /><br />Το τέλος της παράστασης σε αφήνει με μια αίσθηση πληρότητας. Η Ζωή Χατζηαντωνίου, σκηνοθέτις της παράστασης, διάβασε το έργο ακριβώς όπως έπρεπε, πλην μιας ή δύο επιλογών, δεν υπάρχει ούτε μια περιττή στιγμή, ενώ η Δέσποινα Κούρτη, καταπληκτική δεσποινίς Ρας, αν και η ψιλόλιγνη μορφή της αντιβαίνει λίγο την περιγραφή του συγγραφέα<span style="font-style: italic;"> (... 40-45 χρόνων, μελαχρινή, περίπου 1,55 στο ύψος, με καλοδιατηρημένο σώμα, εξαιρουμένων των ποδιών της, που είναι αρκετά χοντρά...)</span>, απέδωσε το ρόλο της δίνοντας μια πραγματικά μεγάλη ερμηνεία.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-6685449728920054360?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-72533525251570334192010-05-17T16:22:00.005+03:002010-05-17T16:42:50.678+03:00Λες να βγεις να ξεσκάσεις. Να πιεις δυο-τρία ποτά ρε αδελφέ να ξεφύγεις από τη μιζέρια. Μπαίνεις σε όμορφο μαγαζί με όμορφες παρουσίες και όμορφες μουσικές, κάθεσαι με τους φίλους σου και ανακαλύπτεις (στο τέλος) ότι, προφανώς σε θεωρούν μαλάκα.<br /><br />Δεν ξέρω για τους άλλους, όμως εγώ είμαι. Κυριακή βράδυ στο Bar Belafonte στον Κεραμεικό, ανακάλυψα ότι δέκα ποτά (για δυο άτομα, έχει σημασία) κάνουν 100 ευρώ, η προσκόμιση απόδειξης είναι προαιρετική και αν δεν είσαι φίλος του μπάρμαν, της σερβιτόρας ή του DJ, δεν έχεις ελπίδες να σεβαστούν εσένα ή τα χρήματα που τους καταθέτεις. Κι αν κάνεις το λάθος να παρατηρήσεις την αβλεψία (λέμε τώρα) σου φέρονται σαν να είσαι κανένας ψωμοζήτουλας.<br /><br />Άντε τώρα να εξηγήσεις ότι δεν είναι για τα λεφτά, αλλά για τον στοιχειώδη σεβασμό στον καλό πελάτη που δεν σου δημιουργεί προβλήματα και θέλεις να ξανάρθει γιατί, στο κάτω κάτω της γραφής, στ'ακουμπάει.<br /><br />Δυστυχώς, γι' αυτούς, δεν θα ξανάρθει...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-7253352525157033419?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-4439267430695053752010-05-04T17:18:00.004+03:002010-07-04T18:06:29.740+03:00Όταν το 1904 ο Πολωνός συγγραφέας <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Stanis%C5%82aw_Wyspia%C5%84ski">Stanislaw Wyspianski</a> (Στάνισλαβ Βισπιάνσκι), έγραφε το θεατρικό του έργο Acropolis, οραματιζόταν την αναγέννηση της, κατά την άποψη του, πολωνικής Ακρόπολης, τον λόφο του <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Wawel_Hill">Βάβελ</a> στην Κρακοβία.<br /><br />Έξι δεκαετίες αργότερα, ο μεγάλος Πολωνός σκηνοθέτης και θεωρητικός του θεάτρου <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Jerzy_Grotowski">Jerzy Grotowski</a> (Γιέρζι Γκροτόφσκι) είδε στο έργο του Βισπιάνσκι μια νέα Ακρόπολη, το Άουσβιτς και θέλησε μέσα από την παράσταση του να καταδείξει την πεποίθηση του ότι αυτό "το κοιμητήριο των λαών" είναι η Ακρόπολη του 20ου αιώνα.<br /><br />Ο εικοστός αιώνας, ο αιώνας των μεγάλων καταστροφών, έφυγε και τώρα, στις αρχές του επόμενου, ο Μιχαήλ Μαρμαρινός και το <a href="http://www.theseum.gr/">Theseum Ensemble</a> ανεβάζουν την ίδια παράσταση, με τι σκοπό άραγε? Υπάρχει σήμερα η ανάγκη ανακατασκευής της Ακρόπολης? Κυρίως εδώ, στην πόλη και την χώρα που η αυθεντική, το αιώνιο σύμβολο στέκει καθημερινά στο κέντρο της και δεσπόζει πάνω από τα κεφάλια μας.<br /><br />Η σκέψη και μόνο φαντάζει βλάσφημη στο μυαλό του Έλληνα. Δώσαμε τα φώτα του πολιτισμού, "κατέχουμε" το σύμβολο του και συζητάμε εν έτει 2010 ποια είναι η νέα Ακρόπολη?<br /><br />Η παράσταση που παίζεται στο θέατρο "Θησείον" δεν δίνει απαντήσεις. Θέτει τις ερωτήσεις. Με τρόπο, βέβαια, που κατευθύνει τη σκέψη και προεκτείνει την προβληματική του Γκροτόφσκι.<br /><br /><span style="font-style: italic; font-weight: bold;">Η (αυθεντική) Ακρόπολη</span><br /><br />Ακρόπολη ονομαζόταν σε κάθε αρχαία πόλη, ένα ψηλό και δυσπρόσιτο σημείο, το οποίο οριζόταν ως κέντρο της. Στις μέρες μας όταν μιλάμε για την Ακρόπολη, εννοούμε την <a href="http://dim-galat.pel.sch.gr/projects/akropolis/akropoli.htm">Ακρόπολη των Αθηνών</a>, η οποία έφτασε στην τελειότερη μορφή της (και περίπου στη μορφή που την ξέρουμε σήμερα) κατά τη διάρκεια του 5ου αιώνα π.Χ.<br /><br />Η Ακρόπολη είναι το σύμβολο του Δυτικού Πολιτισμού. Αποτελεί ότι πιο καλαίσθητο έχει να παρουσιάσει η τέχνη της αρχιτεκτονικής, αλλά και αντιπροσωπεύει τη δόξα της αρχαίας Αθήνας, της κοιτίδας του πολιτισμού. Για κάποιους άλλους είναι το απόλυτο δείγμα της ανθρώπινης ματαιοδοξίας, ένα έργο μικρό σε κλίμακα που κατάφερε να αντέξει (όχι αλώβητο) 2.500 χρόνια. Δυόμιση χιλιετίες ματαιοδοξίας και καταστροφής.<br /><br />Και σήμερα? Στέκει ακόμα εκεί, ένας όμορφος βράχος με μερικά σκανδαλιστικά ερειπωμένα κτίσματα πάνω του που μας θυμίζουν τι ήμασταν. Γιατί, αν κάτι μας αποδεικνύει σήμερα η Ακρόπολη αυτό είναι ότι, κάποτε ήμασταν αυτοί που παρήγαγαν πολιτισμό. Τώρα πια δεν είμαστε. Και δεν μιλάω μόνο για τους Έλληνες, αλλά για όλους τους κληρονόμους του αρχαιοελληνικού πολιτισμού.<br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">"Ποια θα μπορούσε να είναι για σας η Ακρόπολη του σύγχρονου ελληνικού έθνους?"</span><br /><br />Η ερώτηση απευθύνεται (και κατευθύνεται) από τους ηθοποιούς στους θεατές. Ένας χάρτης με σημειωμένες πάνω του τη Σμύρνη, τη Μακρόνησο, τον Γράμμο και τη Μύκονο, απλώνεται στην σκηνή του θεάτρου. Κάποιοι συμφωνούν, κάποιοι δυσανασχετούν, άλλοι αντιπροτείνουν.<br /><br />Για τον Γκροτόφσκι, όπως προείπαμε, Ακρόπολη είναι το Άουσβιτς, κορυφαίο σημείο της παρακμής του Δυτικού Πολιτισμού. Για τον Μαρμαρινό είναι τα πολιτικά και πολιτιστικά ερείπια της νεοελληνικής ιστορίας. Εκεί που χάθηκαν (ή χάνονται ακόμα) οι μεγάλες ευκαιρίες του έθνους. Εκεί που στήθηκαν "μνημεία" λήθης. Της λήθης ενός ολόκληρου λαού που χαριεντίζεται με ένα ένδοξο παρελθόν και τρομοκρατείται από ένα αβέβαιο μέλλον, αδυνατώντας να πράξει, έστω και λίγο, στο παρόν.<br /><br />Όμως, όλα αυτά, πλην της αειθαλούς και πάντοτε σικ (sick) Μυκόνου, μούσας της ακαλαισθησίας και της μοδάτης ανοησίας, ανήκουν στο παρελθόν. Ποια είναι η Ακρόπολη των χρόνων που διανύουμε?<br /><br />Διάβαζα πρόσφατα ένα άρθρο του Economist για το αν οφείλουν οι Ευρωπαίοι (και όχι μόνο) να σώσουν την Ελλάδα λόγω της βαριάς κληρονομιάς της. Βρισκόμαστε στο 1821 ξανά. Τότε οι φιλέλληνες ρομαντικοί πάλευαν για την εδαφική, πολιτιστική και οικονομική απελευθέρωση των παιδιών του Πλάτωνα και του Περικλή, τώρα παλεύουν μόνο για την οικονομική.<br /><br />Είναι η οικονομία το πεδίο δράσης των λαών πλέον? Η απάντηση μοιάζει, περισσότερο από ποτέ, καταφατική. Τα τελευταία, λοιπόν, χρόνια ποια είναι η δράση μας?<br /><br />Από τη μεταπολίτευση και μετά η χώρα βρίσκεται σε μια συνεχή ανακατασκευή. Επανήλθε η δημοκρατία, ήρθε για πρώτη φορά το κοινωνικό κράτος, μπήκαμε στην ευρωζώνη, οργανώσαμε Ολυμπιακούς Αγώνες και είχαμε ρυθμούς ανάπτυξης δυτικής χώρας και ξαφνικά...<br /><br />Ξαφνικά, ήρθε η κατάρρευση. Ο βράχος της "ακρόπολης" αποδείχθηκε γυάλινος, αδύναμος να συγκρατήσει το βάρος της νέας εποχής της αμετροέπειας και των ψευδαισθήσεων μεγαλείου που, κακά τα ψέμματα, πάντοτε χαρακτήριζε αυτόν τον δύστυχο "περιούσιο λαό". Και μέσα από τη σκόνη και τα θρυμματισμένα γυαλιά αναδείχθηκε η νέα μας Ακρόπολη. Το έργο όλων των Ελλήνων, πλούσιων και φτωχών, ελεύθερων και σκλάβων.<br /><br />Το Δημόσιο Χρέος της χώρας μας είναι η μόνη σταθερά στη ζωή μας τα τελευταία 30 χρόνια. Είναι το μόνο πραγματικό Έργο που παράξαμε όλοι μαζί, λιθαράκι λιθαράκι δημιουργήσαμε μια δυσθεώρητη οικονομική "μαύρη τρύπα" που συνεχώς μεγαλώνει και συνεχώς μας παρασύρει μέσα της και ο καθένας από εμάς, αλλός με την ανοχή του και άλλος με τη συννενοχή του χρόνια τώρα την τροφοδοτεί ολοένα και περισσότερο, να μεγαλώσει κι άλλο.<br /><br />Το Δημόσιο Χρέος είναι η σύγχονη Ακρόπολη του Ελληνισμού...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-443926743069505375?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-12786720375356149312010-04-26T17:08:00.013+03:002010-07-04T18:07:31.654+03:00<blockquote>Βλέπετε στην Τουρκία το 1893, πριν καν γεννηθούν ο Αράμ και η Σέτα, έγινε μια έκλειψη σελήνης. Στα χωριά και τις πόλεις, οι Τούρκοι βγήκαν μέσα στη νύχτα και με τα κανόνια και τα όπλα τους άρχισαν να πυροβολούν "το άγριο κτήνος" στον ουρανό που σκέπαζε το φεγγάρι. Κάποιοι άλλοι πάσκιζαν να διώξουνε το κτήνος με φωνές. Οι Αρμένιοι παρακολουθούσαν. Κι έπειτα, δυο χρόνια αργότερα, το 1895, ο Σουλτάνος, ανήσυχος για μερικούς ανυπάκουους Αρμένηδες, κύρηξε Ιερό Πόλεμο, ένα Τζιχάντ και αμέσως οι Τούρκοι ξαναβγήκαν μέσα στη νύχτα κι άρχισαν να πυροβολούν, αλλά όχι το "κτήνος στο φεγγάρι". Πυροβολούσαν τους γείτονες τους, τους Αρμένηδες που κλείστηκαν όπως όπως σε ντουλάπες και χώθηκαν μέσα σε χαντάκια και κρύφτηκαν σε γωνίες. Αλλαλάζοντας οι Τούρκοι, βγήκαν στους δρόμους και τους σκότωσαν. Ο Αράμ και η Σέτα έρχονται από έναν συγκεκριμένο τόπο και μια συγκεκριμένη εποχή. Τα χρόνια πέρασαν κι εγώ ακόμα προσπαθώ να καταλάβω.<br /><a href="http://www.athinorama.gr/theatre/data/performances/default.aspx?id=2007464">Ρίτσαρντ Καλινόσκι - Το Κτήνος στο Φεγγάρι (μετ. Δημήτρης Τάρλοου)</a></blockquote><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">Μια μικρή Αρμένικη Ιστορία</span>{1}<br /><br />Gar oo chugar. Μια φορά κι έναν καιρό, στ'αρμένικα... Έτσι αρχίζει το, γραμμένο το 1995, δραματικό έργο του πολωνικής καταγωγής Αμερικανού συγγραφέα Ρίτσαρντ Καλινόσκι, "Το Κτήνος στο Φεγγάρι".<br /><br />Gar oo chugar, λοιπόν, υπήρχε ένας λαός στους πρόποδες του όρους Αραράτ, απόγονοι του <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Hayk">Χαϊκ</a> που εμείς τους μάθαμε ως Αρμένιους. Από το 600 π.Χ. που ιδρύθηκε το Βασίλειο της Αρμενίας μέχρι το 95 π.Χ., όταν ο Τιγράνης ο Μέγας έφερε την Αρμενία στη μέγιστη ακμή της, η χώρα γνώρισε δυο μεγάλες εισβολές από τους Πέρσες και τους Έλληνες, χωρίς ποτέ να υποδουλωθεί, αλλά λειτουργώντας ως αυτόνομο προτεκτοράτο των δυο αυτοκρατοριών.<br /><br />Το 301 μ.Χ. ο βασιλιάς Τιριδάτης ο Τρίτος, ανακηρύσσει ως επίσημη θρησκεία των Αρμενίων τον Χριστιανισμό, 30 χρόνια πριν βαφτιστεί ο Μέγας Κωνσταντίνος, και μαζί με τον επίσκοπο Γρηγόριο έχτισε τον πρώτο καθεδρικό ναό της χριστιανοσύνης, δημιουργώντας μια τεράστια αρχιτεκτονική παράδοση που πέρασε στο Βυζάντιο και από κει στην υπόλοιπη Ευρώπη.<br /><br />Το 645 μ.Χ. όταν η μεγάλη Αραβική Αυτοκρατορία έφτασε στους πρόποδες του Αραράτ, το ισχυρό Βασίλειο της Αρμενίας, όπως πολλά βασίλεια πριν από αυτό, είχε ήδη διαλυθεί. Όμως οι Άραβες δεν μπόρεσαν ποτέ να υποτάξουν πλήρως τον αρμένικο λαό, παραχωρώντας τους έτσι αυτονομία μέσα στα πλαίσια της αυτοκρατορίας τους.<br /><br />Τετρακόσια χρόνια μετά, η επέλαση των Σελτζούκων Τούρκων διέλυσε κάθε ίχνος του Βασιλείου της Αρμενίας, εκτοπίζοντας τους Αρμένιους, οι οποίοι κατέφυγαν στην οροσειρά του Ταύρου στη σημερινή νοτιοανατολική Τουρκία, όπου και δημιούργησαν, υπό τον βασιλιά Ρούμπεν τον Πρώτο, το Αρμένικο Βασίλειο της Κιλικίας. Η έλευση των πρώτων σταυροφόρων βρήκε τους Αρμένιους ισχυρούς άρχοντες να βοηθούν τους "αδελφούς χριστιανούς" της μακρινής Δύσης, δημιουργώντας άρρηκτες σχέσεις φιλίας ανάμεσα στους Αρμένιους και τους Γάλλους που επισφραγίστηκαν με μια σειρά γάμων ανάμεσα σε ευγενείς των δύο χωρών.<br /><br />Διακόσια και πλέον χρόνια μετά, το Βασίλειο της Αρμενίας παρέμενε το μοναδικό χριστιανικό κράτος στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου, όταν και υπετάχθη στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. "Πιστό Έθνος" ονόμαζαν οι Τούρκοι τους Αρμένιους, οι οποίοι κατάφεραν να ενσωματωθούν στους μηχανισμούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, είτε ως δημόσιοι υπάλληλοι, είτε ως αυτόνομοι επιστήμονες (γιατροί, συμβολαιογράφοι, αρχιτέκτονες κλπ), χωρίς όμως να αποκτήσουν ποτέ πλήρη δικαιώματα, λόγω της χριστιανικής τους θρησκείας.<br /><br />Στα τέλη του 18ου αιώνα άρχισε να τίθεται από τις ευρωπαϊκές χώρες το λεγόμενο Αρμένικο Ζήτημα. Η παροχή, δηλαδή, στοιχειωδών ελευθεριών στους Αρμένιους. Τότε, τα Χριστούγεννα του 1895, το "κτήνος" κατέβηκε για πρώτη φορά από το φεγγάρι, στέλνοντας εκατοντάδες χιλιάδες Αρμένηδων στον θάνατο.<br /><br />Το 1908, ο Σουλτάνος Αβδούλ Χαμίτ ο Β', ανατράπηκε από την Επανάσταση των Νεοτούρκων, οι οποίοι, στηριζόμενοι και από τους Αρμένιους ηγέτες δημιούργησαν το νέο Τουρκικό κράτος. Η αρμένικη κοινότητα για πρώτη φορά μετά από 400 χρόνια άρχισε να πιστεύει ότι η συνύπαρξη μεταξύ μουσουλμάνων και χριστιανών ήταν πλέον εφικτή. Όμως. στις 24 Απριλίου 1915, με αφορμή την ύπαρξη σώματος Αρμενίων εθελοντών στον Ρωσικό στρατό, 600 σημαίνοντες Αρμένιοι εκτοπίζονται από την Κωνσταντινούπολη, μια κίνηση που θεωρείται η έναρξη της Γενοκτονίας των Αρμενίων, η οποία ολοκληρώθηκε με την ψήφιση του νόμου περί "μετακίνησης των αρμενικών πληθυσμών" στις 29 Μαΐου 1915.<br /><br />Κατά τη διάρκεια της "μετακίνησης" αυτής, 1.500.000 Αρμένιοι βρήκαν τον θάνατο (οι τουρκικές πηγές κατεβάζουν αυτόν τον αριθμό σε 600.00 - 800.000), ενώ αμέτρητες γυναίκες βιάσθηκαν και παιδιά πουλήθηκαν σε σκλαβοπάζαρα.{2}<br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">Το έργο</span><br /><br />Παιδιά "εκτοπισμένων" Αρμένηδων είναι και ο Αράμ με τη Σέτα, οι δύο ήρωες του έργου. Οι γονείς του Αράμ (εξαιρετικός ο Δημήτρης Τάρλοου ισορροπεί ανάμεσα στον "νέο" Αμερικανό και τον "παλιό" Αρμένη), καθώς και τα δυο αδέλφια του, αποκεφαλίστηκαν ενώ αυτός κρυβόταν κάτω από το παλιό παλτό του πατέρα του. Η μητέρα της Σέτα (η Ταμίλα Κουλίεβα πείθει με κάθε σπιθαμή του σώματος της ότι είναι, όντως, μια υποσιτισμένη έφηβη) σταυρώθηκε από τους Τούρκους και η μεγαλύτερη αδελφή της βιάσθηκε μπροστά στα μάτια της εννιάχρονης, τότε, κοπέλας που εμείς βλέπουμε να μπαίνει στη σκηνή 15 χρονών, νύφη φωτογραφίας και δια αλληλογραφίας, άρτι αφιχθείσα στο Γουισκόνσιν της Αμερικής, νέα πατρίδα του φωτογράφου Αράμ.<br /><br /><div style="text-align: center;"><object height="300" width="400"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><param name="movie" value="http://vimeo.com/moogaloop.swf?clip_id=7288807&amp;server=vimeo.com&amp;show_title=1&amp;show_byline=1&amp;show_portrait=0&amp;color=&amp;fullscreen=1"><embed src="http://vimeo.com/moogaloop.swf?clip_id=7288807&amp;server=vimeo.com&amp;show_title=1&amp;show_byline=1&amp;show_portrait=0&amp;color=&amp;fullscreen=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowscriptaccess="always" height="300" width="400"></embed></object><p><a href="http://vimeo.com/7288807">"Το κτήνος στο φεγγάρι"</a> from <a href="http://vimeo.com/user1115545">elculture.gr</a> on <a href="http://vimeo.com/">Vimeo</a>.</p><div style="text-align: left;">Το έργο όλο, λειτουργεί κάτω από το βάρος της τραγωδίας που κουβαλούν μέσα τους οι δύο αυτοί άνθρωποι. Η προσκόλληση της Σέτα στην κούκλα που της χάρισε η μητέρα της και η αντίστοιχη του Αράμ στο παλιό παλτό του πατέρα του είναι η προσκόλληση τους στην παιδική ηλικία και η μη αποδοχή της νέας τους ταυτότητας. Το ζευγάρι επικοινωνεί μηχανικά, κρατώντας τους τύπους σε όλα ακόμα και στην συζυγική κλίνη, όπου ο έρωτας μετατρέπεται σε μια μηχανική πράξη αναπαραγωγής και η Σέτα το σκεύος μέσα από το οποίο θα ανα-δημιουργηθεί η παλιά αρμένικη οικογένεια. Μια οικογένεια, μονίμως παρούσα σε μια παλιά κορνιζαρισμένη φωτογραφία της οικογένειας του Αράμ, ο οποίος έχει αφαιρέσει από αυτή τα κεφάλια των εικονιζομένων με μόνο σκοπό να συμπληρώσει τα κενά με τα κεφάλια της καινούργιας που θα δημιουργήσει με τη Σέτα.<br /></div></div><br />Σταδιακά, βλέπουμε το ζευγάρι να έρχεται πιο κοντά. Δεν είναι ο έρωτας που τους κρατά ενωμένους. Είναι η δέσμευση που δημιουργείται μέσα από μια πραγματική φιλία, αλλά και η "υπόσχεση" μιας ολοκληρωμένης οικογένειας. Μια υπόσχεση που μένει στα λόγια καθώς η στειρότητα της Σέτα (απότοκο και αυτή του "εκτοπισμού") εμποδίζει την εκπλήρωση της. Και οι δύο προσπαθούν να κρατήσουν την οικογένεια τους ενωμένη, αλλά ο καθένας τους με διαφορετικό τρόπο και σκοπό. Ο Αράμ πασχίζει να διατηρήσει την "αρμενικότητα" του, αρνούμενος να αποδεχτεί, ακόμα και μετά από δώδεκα χρόνια προσπαθειών, το γεγονός ότι η γυναίκα του είναι στείρα, ενώ η Σέτα, μέλος πια του νέου κόσμου στον οποίον ζει προσπερνά τα βιώματα και θέτει τις βάσεις για τη δημιουργία μιας νέας "αμερικανικής" οικογένειας μαζί με τον άντρα της.<br /><br />Το έργο κλείνει με μια φωτογραφία. Ο Αράμ, η Σέτα και ο Βίνσεντ, το ορφανό Ιταλών μεταναστών που περιμαζεύει η Σέτα και λειτουργεί ως ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον, στέκονται δίπλα στο τραπέζι (κυρίαρχο μέρος του σκηνικού γύρω από το οποίο εκτυλίσσεται όλη σχεδόν η δράση). Η Σέτα και ο Βίνσεντ χαμογελούν πλατιά, ενώ στο πρόσωπο του Αράμ σχηματίζεται ένα αβέβαιο, "μισό", χαμόγελο. Η παλιά κορνιζαρισμένη φωτογραφία έχει πλέον αντικατασταθεί, αλλά αυτός βρίσκεται (και πάλι) στην αρχή...<br /><br />---------------------------------------------------------------------<br /><span style="font-size:85%;">{1} Πηγή: Jacques Der Alexanian - Ο ουρανός ήταν μαύρος πάνω απ'τον Ευφράτη. Η τραγική ιστορία των Αρμενίων, Εκδόσεις Λιβάνη.<br /><br />{2} [...] Το τελευταίο και χειρότερο μέτρο κατά των Αρμενίων ήταν η ομαδική εκτόπιση όλου του πληθυσμού που ξεριζώθηκε για να σταλεί στην έρημο και να υποστεί όλων των ειδών τις φρικαλεότητες. Δεν είχαν ληφθεί μέτρα για την μεταφορά και την διατροφή τους. Τ α θύματα, μεταξύ των οποίων ήταν καλλιεργημένοι άνδρες και γυναίκες της ανώτερης κοινωνίας, χρειάστηκε να περπατούν συνέχεια εκτεθειμένοι <span style="font-weight: bold;">στις επιδρομές των συμμοριών που γι'αυτόν τον σκοπό είχαν δημιουργηθεί. </span>Τα σπίτια κυριολεκτικά ρημάχτηκαν. Οι οικογένειες χώρισαν. Οι άνδρες σκοτώθηκαν, οι γυναίκες και οι νέες κοπέλες βιάσθηκαν καθ'οδόν ή κλείστηκαν στα χαρέμια, τα παιδιά πετάχτηκαν στα ποτάμια ή πουλήθηκαν σε ξένους από τις μητέρες τους, για να μην πεθάνουν από την πείνα.<br /><br />Τα γεγονότα που περιγράφονται στις αναφορές που έχουν φτάσει στην Πρεσβεία, από απολύτως αξιόπιστους μάρτυρες ξεπερνούν τις πιο κτηνώδεις και διαβολικές θηριωδίες που διαπράχθηκαν ή επινοήθηκαν ποτέ στην ιστορία του κόσμου. [...]<br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">(Henry Morgenthau - Αμερικανός Πρέσβης στην Κωνσταντινούπολη)</span><br /><br />[...] 'Ετσι τον Ιούνιο του 1915, άρχισαν οι φρικαλεότητες που όμοιες τους δεν έχει άλλες η ιστορία. Από όλα τα χωριά και τις πόλεις της Κιλικίας, της Ανατολίας και της Μεσοποταμίας, οι Χριστιανοί Αρμένιοι υποχρεώθηκαν ν'ακολουθήσουν την πορεία του θανάτου τους. <span style="font-weight: bold;">Ήταν μια μεθοδική δουλειά</span>, ξεκαθάρισμα της μιας περιοχής μετά την άλλη άσχετα αν ήταν κοντά σε εμπόλεμη περιοχή ή εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά. [...]<br />[...] Τα δυστυχή πλάσματα συγκεντρώθηκαν από τα διάφορα χωριά και οδηγήθηκαν ανάμεσα από τα βουνά στις στέπες της Αραβικής ερήμου όπου δεν υπήρχε καμμιά πρόβλεψη για την υποδοχή και τη συντήρηση τους, όπως δεν είχε ληφθεί καμμιά πρόνοια για τον επισιτισμό τους καθ'οδόν. <span style="font-weight: bold;">Η σκέψη ήταν ότι όσοι δεν πέθαιναν ή δεν σκοτώνονταν στον δρόμο έπρεπε οπωσδήποτε να πεθάνουν από πείνα.</span> [...]<br />[...] Όσους δεν ήταν πια σε θέση να προχωρήσουν τους ξέκαναν με βουρδουλιές ή τους σκότωναν. Τα καραβάνια μίκραιναν όλο και πιο πολύ καθώς η πείνα, η δίψα, η αρρώστια και ο φόνος τα αποδεκάτιζαν. Νέες γυναίκες και κοπέλες βιάζονταν ή τις πουλούσαν σε δημοπρασία.<br />Στις 31 Αυγούστου 1915 ο Ταλαάτ Μπέης (υπουργός Εσωτερικών της Τουρκίας) δήλωνε στον Γερμανό Πρέσβη "Το Αρμενικό Ζήτημα δεν υπάρχει πιά". Αυτό που έλεγε ήταν αλήθεια γιατί μέχρι τότε είχαν πραγματοποιηθεί όλες οι εκτοπίσεις. [...]<br />[...] Το όλο σχέδιο δεν ήταν τίποτα άλλο παρά ένα ψυχρό πολιτικό μέτρο, που είχε σαν αντικειμενικό σκοπό την εξόντωση ενός ανώτερου στοιχείου μέσα στον πληθυσμό που μπορούσε να είναι επικίνδυνο. <span style="font-weight: bold;">Και σε αυτό πρέπει να προστεθεί η απληστία.</span>[...]<br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">(Fridjtof Nansen - Ύπατος Αρμοστής Προσφύγων Κοινωνίας των Εθνών</span></span>)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-1278672037535614931?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-14357705814232604412010-04-21T12:52:00.002+03:002010-04-21T13:27:16.596+03:00<div style="text-align: left;">Πέρασε κιόλας μια επταετία? Θα το'χει η μέρα φαίνεται...<br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center; font-style: italic;"><object height="385" width="480"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/PipX3l1tEeU&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/PipX3l1tEeU&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="385" width="480"></embed></object><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-style: italic;font-size:85%;" >Nina Simone - Don't Let Me Be Misunderstood (Live, late 60's)</span><br /></div><br />Να πεθάνεις στον ύπνο σου μετά από μια ταραχώδη ζωή σημαδεμένη από την διπολική διαταραχή, τον πολιτικό ακτιβισμό και, κοντά στο τέλος, τον καρκίνο του στήθους, μπορεί κανείς να το χαρακτηρίσει και ευλογία για μια γυναίκα που όντως ήταν "Νέα, χαρισματική και Μαύρη"...<br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><object height="385" width="480"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/LgaTcpn1hbE&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/LgaTcpn1hbE&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="385" width="480"></embed></object><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-style: italic;">Nina Simone - To Be Young, Gifted &amp; Black (Live, 1969)</span></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-1435770581423260441?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-8327195805925038852010-04-07T21:40:00.004+03:002010-04-07T21:53:33.547+03:00<div style="text-align: center;"><object height="385" width="480"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/h4ZyuULy9zs&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;rel=0"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/h4ZyuULy9zs&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;rel=0" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="385" width="480"></embed></object><br /></div><br /><br />Χωρίς άλλα λόγια...<br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><object type="application/x-shockwave-flash" data="http://widgets.metrolyrics.com/o/4863f9db65722668/4bbcd3640429457a/48b897b047e79996/5e183887/-cpid/760bc878a9c3a044" id="W4863f9db657226684bbcd3640429457a" width="180" height="236"><param name="movie" value="http://widgets.metrolyrics.com/o/4863f9db65722668/4bbcd3640429457a/48b897b047e79996/5e183887/-cpid/760bc878a9c3a044" /><param name="wmode" value="transparent" /><param name="allowNetworking" value="all" /><param name="allowScriptAccess" value="always" /></object><br /> <br /><a href="http://www.metrolyrics.com/">Lyrics</a> | <a href="http://www.metrolyrics.com/billie-holiday-lyrics.html">Billie Holiday Lyrics</a> | <a href="http://www.metrolyrics.com/strange-fruit-lyrics-billie-holiday.html">Strange Fruit Lyrics</a><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-832719580592503885?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-12749240703600290472010-04-05T01:14:00.004+03:002010-04-05T02:28:17.710+03:00<span style="font-size:100%;">Νοσταλγία: ο ψυχικός πόνος που προκαλεί η γλυκιά προσμονή της επιστροφής στην πατρίδα.</span><br /><br /><div style="text-align: center;"><object height="385" width="480"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/qU39BPhPEt4&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;rel=0"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/qU39BPhPEt4&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;rel=0" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="385" width="480"></embed></object><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-style: italic;font-size:78%;" >Ποίηση: Κώστας Καρυωτάκης, Μουσική: Στέφανος Κορκολής - First Touch, Video: ALEXIAPREV</span><br /></div><br /><br /><div style="text-align: left;">Νοσταλγός ποιας πατρίδας, βρέθηκα ξανά να γράφω ανάμεσα στις γραμμές τούτου του ηλεκτρονικού τετραδίου, εγώ ο άπατρις;<br /><br />Απορία ψάλτου βηξ.<br /><br />Ας είναι, λέω, για την ώρα, να μείνω εδώ μήπως και ο βηξ γίνει λόγος και ο λόγος η αφορμή, η αιτία και το μέσο που θα με μεταφέρει πίσω στην πατρίδα που κάποτε χάθηκε...<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-1274924070360029047?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-76186901004732744712008-04-23T19:22:00.002+03:002008-04-23T20:47:11.308+03:00Η ζωή (ο θάνατος και η ανάσταση) του Χριστού έχουν χαρίσει στο σινεμά μερικές από τις ομορφότερες ταινίες που έχουν γυριστεί. Πρόχειρα μπορώ να φέρω στο μυαλό μου τον "Βασιλιά των Βασιλέων" του μεγάλου Nicholas Ray, την "Ομορφότερη Ιστορία του Κόσμου" του George Stevens και τέλος, την προσωπική μου επιλογή, το "Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο" του Πιέρ Πάολο Παζολίνι. Ο τρόπος με τον οποίο αυτός, ο δηλωμένος άθεος, μεταδίδει μέσα από τις εικόνες του το αγνό μήνυμα του χριστιανισμού είναι ανυπέρβλητος και η ταινία πραγματικά υπέροχη.<br /><br />Στον αντίποδα αυτού του αριστουργήματος, βρίσκεται μια από τις χειρότερες ταινίες (αν όχι η χειρότερη) που τα μάτια μου έχουν υποστεί. "Τα Πάθη του Χριστού" σε "σκηνοθεσία" (μόνο σε εισαγωγικά μπορεί να μπει αυτό το πράγμα) Mel Gibson.<br /><br />Η αλήθεια είναι ότι, αν και έχω επιχειρήσει αρκετές φορές, δεν έχω καταφέρει ακόμα να δω αυτήν την ταινία ολόκληρη. Κάθε φορά βλέπω και λίγο περισσότερο και κάθε φορά κλείνω το DVD λίγο πιο εκνευρισμένος. Στην αρχή πίστεψα ότι ήταν η βία, αλλά κατόπιν σκέψεως κατέληξα αλλού.<br /><br />Ο Gibson επέλεξε, προφανώς για λόγους ρεαλισμού, να γυρίσει την ταινία στα Αραμαϊκά, Λατινικά και Εβραϊκά (μάλιστα επέμενε ότι η ταινία θα έπρεπε να βγεί στις αίθουσες χωρίς υπότιτλους, κάτι που κάνει προφανείς και τις προθέσεις του). Αυτό σημαίνει ότι θα έπρεπε να μείνει όσο γίνεται πιστότερος στην ιστορική αλήθεια. Ποια αλήθεια όμως?<br /><br />Οι ιστορικές αναφορές στο πρόσωπο του Χριστού είναι ελάχιστες και δεν υπάρχει κάποια πλήρης καταγραφή της ζωής του από κάποιον ιστορικό, οπότε ο "σκηνοθέτης" στράφηκε σε ένα βιβλίο που έγραψε μια καθολική καλόγρια η οποία έζησε γύρω στα 1770 και υποστήριζε ότι της εμφανίστηκε ο ίδιος ο Χριστός και της περιέγραψε τι ακριβώς συνέβη. Οπότε, ολόκληρη η ταινία, η οποία δεν έχει καμμία σχέση με τα Ευαγγέλια, βασίζεται σε αυτήν την "ιστορική" αναφορά.<br /><br />Το αποτέλεσμα είναι να παρακολουθούμε επί της οθόνης την ιστορία ενός ανθρώπου ο οποίος ξυλοφορτώνεται επί 100 περίπου λεπτά κινηματογραφικού χρόνου και το μόνο που μπορούμε να αισθανθούμε είναι συμπάθεια και οίκτο. Συμπάθεια και οίκτο, που θα νοιώθαμε για οποιονδήποτε υπέφερε αυτά τα μαρτύρια, είτε ήταν ο υιός του Θεού είτε ο υιός κάποιας Μαρίας.<br /><br />Κι εδώ ακριβώς είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα της ταινίας. Ο Gibson αφαιρεί από τον Χριστό κάθε πνευματικότητα και τον παρουσιάζει ως τον γιο κάποιας Μαρίας. Δεν είναι θεάνθρωπος, δεν είναι ο πνευματικός ηγέτης της μεγαλύτερης θρησκείας στον πλανήτη. Ο Λόγος είναι περιττός (γι'αυτό δεν χρειάζονταν οι υπότιτλοι). Το μόνο που έχει σημασία είναι ότι ο γιος κάποιας μητέρας πονάει και βασανίζεται επειδή, για κάποιον ανεξήγητο λόγο, όλοι τον μισούν. Πρέπει να τον λυπηθούμε.<br /><br />Τελικά, μια "χριστιανική" ταινία (εγκεκριμένη από το Βατικανό) είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από χριστιανική. Προωθεί τη βία, το μίσος, τον θυμό και τη μισαλλοδοξία αντί για την αγάπη, που είναι το κυρίως μήνυμα του χριστιανισμού.<br /><br />Με λίγα λόγια ο Mel Gibson σε αυτήν την ταινία αποδεικνύει αυτό που ήταν προφανές από την ηθοποίια του. Εκτός από ατάλαντος είναι και βλάξ. Και είναι κρίμα ο θεός 2 δισεκατομμυρίων ανθρώπων να υποφέρει στα χέρια ενός βλάκα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-7618690100473274471?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-34888517172535311652008-03-29T20:21:00.005+02:002010-07-04T18:59:46.583+03:00Ισχυρό πλήγμα στην διεθνή τρομοκρατία επιχειρεί η Ευρωπαϊκή Ένωση με το νέο μέτρο που ετοιμάζεται, και φυσικά προσυπογράφει και η χώρα μας.<br /><br />Οι ισχυροί της Ε.Ε. πρότειναν, και όπως φαίνεται πέτυχαν, να αρχίσει η λήψη και καταγραφή των δακτυλικών αποτυπωμάτων όλων των παιδιών από 6 (αριθμός έξι) έτων και πάνω, ούτως ώστε να είναι πλέον ολοκληρωμένη η αντιτρομοκρατική βάση δεδομένων, που τόσο χρήσιμη μας έχει φανεί ως τώρα.<br /><br />Οι πληροφορίες μου λένε (αυτό το έχω κλεμμένο από τους πανελίστες) ότι το νέο μέτρο θα χρησιμοποιηθεί και στην πάταξη της σχολικής εγκληματικότητας που μαστίζει διεθνώς τα δημοτικά και τα νηπιαγωγεία. Έκλεψε ο Νικολάκης το τοστ της Μαρίας? Τα δακτυλικά αποτυπώματα θα τον αποκαλύψουν. Έσπασε ο Γιαννάκης την κούκλα τρανσφόρμερ του Κωστάκη? Δακτυλικά αποτυπώματα και στο μπαλαούρο.<br /><br />Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ αισθάνομαι ήδη ασφαλέστερος.<br /><br />Υ.Γ. Εν τω μεταξύ, οι νέες ταυτότητες ετοιμάζονται. Θα είναι σε μέγεθος πιστωτικής και θα περιέχουν μικροτσίπ με όλα τα στοιχεία μας. <br /><br />Πως είπατε? Δεν έχετε μεγάλο αδελφό?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-3488851717253531165?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-59531324521195764082008-03-19T21:48:00.004+02:002010-07-04T18:59:20.574+03:00Κρύβεται πάντα ένας Αλέξης.<br /><br />Αυτόν τον Αλέξη τον ξέρω. Όχι προσωπικά, διασταυρώθηκαν οι δρόμοι μας, αλλά ποτέ δεν συναντηθήκαμε. Γεννηθήκαμε την ίδια χρονιά και 17 χρόνια αργότερα κατεβήκαμε κι οι δυο σε μια πορεία. Αυτός ενεργό μέλος των καταλήψεων στην κορυφή, εμείς φτιάχναμε σατιρικά συνθηματάκια στην ουρά. Δεν ξέρω που ήταν όταν άρχισαν οι ανοησίες (ξέρεις τώρα, ρίξτε εσείς κανένα καπνογόνο, να κάψουμε εμείς το Κ. Μαρούση) και ειλικρινά δεν με νοιάζει. Το πιθανότερο είναι ότι και να είχαμε συναντηθεί δεν θα αλλάζαμε δεύτερη ματιά.<br /><br /><object height="355" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Z3Jmt4tIVQE&amp;hl=en"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/Z3Jmt4tIVQE&amp;hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="355" width="425"></embed></object><br /><br />Άλλα 17 χρόνια πέρασαν κι ακόμα να συναντηθούμε με τον Αλέξη. Αυτός έγινε πρόεδρος κόμματος, αρέσει στις γυναίκες και το 17% των Ελλήνων τον θεωρούν καταλληλότερο για πρωθυπουργό. Εγώ είμαι ακόμα στην ουρά, αρέσω και δεν αρέσω και μόνο η μαμά μου θα με ψήφιζε για πρωθυπουργό.<br /><br /><object height="355" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/zmV6vSynLSI&amp;hl=en"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/zmV6vSynLSI&amp;hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="355" width="425"></embed></object><br /><br />Το κακό είναι ότι δεν τον ζηλεύω. Δεν τον ζηλεύω γιατί ακόμα μιλάει όπως τότε, μόνο που ακούγεται πολύ πιο γερασμένος. Γιατί τσιτάρει Σαββόπουλο εν μέσω λαϊκών κινητοποιήσεων (μάλλον γιατί δεν έχει κάτι να πει ο ίδιος), πηγαίνει στο προεδρικό μέγαρο με μηχανή για να δείξει ότι είναι μοντέρνος, αλλά τελικώς μόνο μοδάτος δείχνει. Στην τελική δεν τον ζηλεύω γιατί μοιάζει να είναι ένα ακόμα ωραίο πρόσωπο και όσο (και όπως) και να απέτυχα στη ζωή μου, τέτοια απογοήτευση δεν την έζησα ακόμα.<br /><br />Ελπίζω Αλέξη (μου επιτρέπεις να σε λέω Αλέξη) ότι δεν θα χρειαστούν άλλα 17 χρόνια για να συναντηθούμε επιτέλους.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-5953132452119576408?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-64799379317215534492008-03-16T17:17:00.002+02:002008-03-16T18:13:08.988+02:00Είναι σίγουρα υπέροχο να θέτεις τις ερωτήσεις και να απαντάς ο ίδιος. Όποτε ένας σατιρικός καλλιτέχνης βρίσκεται στριμωγμένος ηθικά ή νομικά, θέτει την ερώτηση και φροντίζει να μας παρέχει την απάντηση. Όπως ο κύριος Λαζόπουλος π.χ. που συχνότατα θέτει την ερώτηση ποια είναι τα όρια της σάτιρας και μας απαντά ότι η ίδια η σάτιρα ορίζει τον εαυτό της.<br /><br />Δυστυχώς για τον κύριο Λαζόπουλο, τα όρια της σάτιρας δεν τα θέτει η ίδια, αλλά ο σατιρικός καλλιτέχνης, ή μάλλον τα όρια (πνευματικά ή ηθικά) του σατιρικού καλλιτέχνη. Προσωπικώς, δεν με απασχολούν καθόλου τα ηθικά όρια. Αν κάποιος βρεθεί θιγμένος μπορεί να το αντιμετωπίσει, είτε ευθέως, όπως ο Σπύρος Παπαδόπουλος, είτε πλαγίως, όπως η Έφη Σαρρή. Αυτό που με απασχολεί, και μάλιστα πολύ, είναι τα πνευματικά όρια της σάτιρας, κυρίως όταν μιλάμε για σάτιρα η οποία φροντίζει να είναι διδακτική και καταφέρνει να διαμορφώνει απόψεις.<br /><br />Παρακολούθώ το Αλ Τσαντίρι Νιούζ για πολλούς λόγους. Πρώτον, είναι αστείο. Το ταλέντο του Λαζόπουλου στην εξιστόρηση ανεκδότων είναι εξαιρετικό. Δεύτερον, είναι ένας ευχάριστος τρόπος να ενημερωθείς για κάποια πράγματα και τέλος, αυτή η "χαζή" πλευρά της καθημερινότητας με αποσπά, έστω για ένα δίωρο, από την άλλη, την πιο δύσκολη πλευρά της. Μέχρι εδώ όλα είναι καλά, όμως η εκπομπή δεν σταματά εκεί.<br /><br />Στο τελευταίο Τσαντίρι έκανα μια μικρή παρατήρηση, η οποία αφορά απ'ότι κατάλαβα σε όλη τη σειρά εκπομπών. Το μεγαλύτερο μέρος της εκπομπής ασχολείται με την πινακοθήκη της αθλιότητας που εκτίθεται καθημερινά στα σαλόνια μας μέσω της τηλεόρασης, διάφορες τηλεπερσόνες της κακιάς ώρας, εύκολα θύματα της ειρωνίας ενός εύστροφου ανθρώπου. Σε ένα άλλο μεγάλο μέρος της εκπομπής ο κύριος Λαζόπουλος περιλαμβάνει το εύκολο θύμα των ημερών, τον Γιώργο Παπανδρέου (αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αν δεν το θυμόμαστε), σε ένα μικρότερο μέρος διάφορα κυβερνητικά στελέχη και, τέλος, αφιερώνει μια με δυο προτάσεις για τον Κώστα Καραμανλή (πρωθυπουργό της χώρας, αν δεν το θυμόμαστε).<br /><br />Αυτή η παρατήρηση με προβλημάτισε. Αν η σάτιρα είναι εδώ για να ελέγχει, μέσω του χιούμορ, τα κακώς κείμενα της εξουσίας και της καθεστηκυίας τάξεως, προς τι αυτή η "ηχηρή" απουσία του πρώτου κύριου αυτής της χώρας? Μπορώ να σκεφτώ, τρεις απαντήσεις η μια χειρότερη από την άλλη.<br /><br />Είτε ο κύριος Λαζόπουλος κινούμενος από προσωπική αντιπάθεια προτιμά ως "θύμα" τον κύριο Παπανδρέου, είτε αποτελεί μέρος μιας κρυφής ατζέντας που σκοπό έχει την διατήρηση του πρωθυπουργού στο απυρόβλητο, οπότε και αποπροσανατολίζει το κοινό του στοχεύοντας τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ (κάτι που δεν μπορώ να πιστέψω), είτε έχει πέσει ο ίδιος θύμα αυτής της ατζέντας και σατιρίζει την εξουσία, αδυνατώντας να αγγίξει αυτόν που κατέχει την εξουσία.<br /><br />Η εξίσωση είναι απλή. Ο κύριος με το τεντωμένο δάχτυλο θέτει ο ίδιος τα όρια της σάτιρας του. Είτε κινείται από προσωπικές εμπάθειες, είτε αδυνατεί να καταλάβει. Καταφέρνει να παίξει τον έξυπνο σε ανθρώπους στα όρια της κακομοιριάς, να ειρωνευτεί τα "κουσούρια" τους και, μερικές φορές, να παίξει στα όρια του ρατσισμού (κυρίως όσον αφορά στους ομοφυλόφιλους), αλλά δεν μπορεί να κάνει αυτό το οποίο επαγγέλεται, να σατιρίσει.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-6479937931721553449?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-8609004453144620952008-02-28T18:56:00.002+02:002008-02-28T19:10:05.668+02:00Πρώτον, μερικές φορές μου παίρνει και μια βδομάδα να ανοίξω το PC μου.<br /><br />Δεύτερον, αδιαφορώ πλήρως για τα νέα της ημέρας.<br /><br />Τρίτον, δεν εκβιάζω κανέναν.<br /><br />Τέταρτον, θεωρώ σημαντικότερη την καθημερινοτητά ΜΟΥ από την καθημερινότητα ΤΟΥΣ.<br /><br />Πέμπτον, μου λείπει, αλλά πρέπει (και θα) να την σβήσω <em>(κωδικοποιημένο μήνυμα, μόνο για μυημένους).</em><br /><br />Έκτον, δεν έχω κωδικό (καλά τα λέω κύριε Χατζηνικολάου μου?)<br /><br />Τελευταίον, ακόμα δεν έχω γράψει τίποτις για τον Μάκη, τον Θέμο, τον Ζαχόπουλο και τους λοιπούς αγίους.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-860900445314462095?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-16276959059330159642008-02-18T18:40:00.004+02:002010-07-04T18:56:26.649+03:00Τελικά έχει μεγάλη πλάκα να περιφέρεσαι στο Youtube.<br /><br /><object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/fJuNgBkloFE&rel=1"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/fJuNgBkloFE&rel=1" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><br /><br />Ευτυχώς, βιντεάκι για μας δεν έχουν βγάλει ακόμα...<br /><br />Και μια που το φερε η κουβέντα σε εκπομπή στον ΣΚΑΙ ήθελαν να κάνουν συζήτηση για το ασφαλιστικό και ποιον κάλεσαν για να μας το εξηγήσει?<br /><br />Ναι, αυτόν... <a href="http://bp2.blogger.com/_hUDfEk4cN-0/R7m5tOt_4pI/AAAAAAAAACk/9_D1V2mlaHY/s1600-h/Tsitouridis_210_feb0506_gr.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp2.blogger.com/_hUDfEk4cN-0/R7m5tOt_4pI/AAAAAAAAACk/9_D1V2mlaHY/s400/Tsitouridis_210_feb0506_gr.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5168366234080633490" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-1627695905933015964?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-68861975797687163962008-02-08T21:01:00.001+02:002010-07-04T18:55:41.265+03:00<object height="355" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/u3UKeR1LhI8&amp;rel=1"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/u3UKeR1LhI8&rel=1" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><br /><br />Χωρίς άλλα λόγια!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-6886197579768716396?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-12112395282106122752008-01-31T18:00:00.000+02:002008-01-31T20:00:54.505+02:00Τώρα που εκοιμήθη και ετάφη (δημοσιογραφικές πληροφορίες για ανάσταση δεν έχουμε ακόμα) και πλέον δεν είναι μαζί μας επί της γης ετούτης, τι ήταν άραγε ο Χριστόδουλος και γιατί είναι σε κάποιους τόσο χρήσιμο το ζουμί του?<br /><br /><strong>Τι ήταν ο Χριστόδουλος?</strong><br /><br />Η αντιπάθεια μου προς το πρόσωπο του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος (πλην ορισμένων τεμαχίων γης που δεν έφτανε η χειρ του) ήταν μεγάλη σχεδόν από την πρώτη μέρα που ανέλαβε. Οι λοξές ματιές προς την κάμερα, το υποκριτικό χαμόγελο της συγκατάβασης και το ψευτοταπεινό τρέμουλο της φωνής που συνεπήραν τα πλήθη, εμένα προσωπικά με ξένισαν και, για να είμαι ειλικρινής, μεγάλωσαν την αποστροφή που ήδη είχα για την εκκλησία. Η συνέχεια, δυστυχώς, ήταν ακόμη χειρότερη. Όσο η δημοτικότητα ανέβαινε, τόσο η χειραγώγηση του πλήθους γινόταν σημαντικότερη για τον ίδιο, με αποκορύφωμα την ύψωση επαναστατικών λαβάρων (εναντίον ποιου άραγε) εν μέσω λαϊκών συλλαλητηρίων για τις ταυτότητες.<br /><br />Κατά καιρούς, ο Χριστόδουλος έβαλε κατά του Διαφωτισμού, της λογικής, της Ευρώπης κλπ, όμως αυτές οι βολές ήταν κατά το μάλλον αναμενόμενες και, μπορούμε να πούμε, καθόλου ξένες προς όλα όσα πρέσβευε ο μακαριστός και διδάσκει η θρησκεία. Αυτό που για μένα είναι ασυγχώρητο είναι οι εξ ανακλάσεως βολές προς την ίδια την χριστιανική πίστη που η ατιθάσευτη φιλοδοξία του έστελνε κατά ριπάς με κάθε κοσμική εκδήλωση του.<br /><br /><em><strong>[...]ευκόλως δια της τρυμαλιάς της βελόνης κάμηλος εισελεύσεται ή πλούσιος<br />εις την βασιλείαν του θεού[...]</strong></em><br /><br />Όμως το αρχιεπισκοπικό μέγαρο είναι απαραίτητο για την καλή λειτουργία της εκκλησίας, οι ιερείς χρειάζονται πριμ παραγωγικότητας (μετά το εργατιά-αγροτιά έχουμε και το εργατιά-παπαδαριό) και ο ίδιος απαιτεί και το πράττει να ζει πλουσιοπάροχα κάνοντας "ιερές" κρουαζιέρες με επιχορηγήσεις του υπουργείου απολιτίστων.<br /><br /><em><strong>[...]Απόδοτε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ[...]</strong></em><br /><strong><em></em></strong><br />Όμως η απαίτηση για, σχεδόν, συγκυβέρνηση τουλάχιστον επί των θεμάτων που θεωρούσε ότι τον αφορούσαν (θρησκευτικά και εθνικά) ήταν έντονη και καθημερινή. Ο περί "δεξιάς του Κυρίου" λόγος του θα παραμείνει ως μια από τις πλέον επαίσχυντες παρεμβάσεις της Εκκλησίας στα πολιτικά ζητήματα του τόπου, το θέμα των ταυτοτήτων ξεπερνά ακόμα και την κοινή λογική, ενώ οι συνεχείς, συνήθως εμπρηστικές, παρεμβάσεις του σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, ευτυχώς δεν ζημίωσαν τον τόπο (προφανώς επειδή οι ξένοι ηγέτες δεν τους έδιναν ιδιαίτερη σημασία)<br /><br /><strong><em>[...]Ου ποιήσεις σεαυτώ είδωλον[...]Ου λήψει το όνομα Κυρίου του Θεού σου επί ματαίω[...]</em><br /></strong><br />Όμως προέταξε το δικό του είδωλο, το διαμόρφωσε και το περιέφερε από άμβωνος και τηλεοράσεως και σε κάθε μα κάθε ευκαιρία χρησιμοποιούσε το όνομα του Κυρίου (όπως προείπαμε και την δεξιά του) για να επιβάλει το δίκιο του επί όλων υμών των απίστων.<br /><br /><br /><strong><em>[...]Και ζωήν του μέλλοντος αιώνος[...]</em></strong><br /><strong><em></em></strong><br />Όμως αμέσως μετά την διαπίστωση της ασθένειας του, ξεκίνησε ένας αγώνας άνευ προηγουμένου για την ίαση της. Δεκτή η αγωνία του ανθρώπου, πως όμως διδάσκεις ότι η ζωή επί της γης είναι πεπερασμένη και αυτό που έχει σημασία είναι η μετά θάνατον ζωή "εν τόπω χλοερό, εν τόπω αναψύξεως, ένθα απέδρα οδύνη, λύπη και στεναγμός" και ταυτοχρόνως σκορπάς εκατομμύρια από τα χρήματα των φορολογούμενων πιστών και μη, μόνο και μόνο για να παρατείνεις μερικούς ακόμα μήνες την ταπεινή ζωή σου?<br /><br />Στο τέλος υπερίσχυσε η ανάγκη της υστεροφημίας. "Ταπεινός αντίκρυσε τον θάνατο" μας πληροφορούν, όμως γιατί είναι τόσο αναγκαία η υστεροφημία, εφόσον είναι εξασφαλισμένη μια θέση στον παράδεισο?<br /><br /><strong>Και τι θα γίνει τώρα με το ζουμί του?</strong><br /><strong></strong><br />Όταν επιλέγεις να ζεις μέσα στην ματαιότητα της αυτοπροβολής, πρέπει να περιμένεις ότι αυτοί που σου προσέφεραν το βήμα θα σε στίψουν μέχρι να σε στραγγίξουν. Ξαφνικά ο τεθνεώς δεν δεδικαίωται απλώς, αλλά εξυμνήται και σχεδον καθαγιάζεται. Τα αφιερώματα, η δήθεν οδύνη και η εκ του μαϊντανού μπουρδολογία έδωσαν και πήραν (δείτε και το εξαιρετικό ποστ της <a href="http://gatti-squared.blogspot.com/2008/01/t.html">βαζελόγατας</a>), φτάνοντας σε σημείο να δούμε από την κρατική τηλεόραση μέχρι και ντοκυμαντερ με τίτλο "Η ζωή του Χριστόδουλου".<br /><br />Οι κραυγές για τον "σπουδαιότερο Έλληνα που υπήρξε ποτέ" σκέπασαν ξαφνικά τους στίχους του Σεφέρη, του Ρίτσου και του Σολωμού, έσβησαν τους πίνακες του Θεόφιλου και του Τσαρούχη, έπνιξαν τις πολιτικές καινοτομίες του Καποδίστρια και του Βενιζέλου (του Ελευθέριου, όχι του άλλου με τα ρεύματα), κατέστειλαν τις επαναστάσεις του Κολοκοτρώνη του Ρήγα και του Κανάρη και σε λίγο θα απαλείψουν και την τελευταία ικμάδα αξιοπρέπειας που είχε μείνει στο πρόσωπο του.<br /><br />Το πλέον λυπηρό είναι ότι οι ίδιοι οι παραληρούντες πιστοί και οι σκοπίμως παραληρούντες δημοσιογράφοι προσβάλουν, άθελα τους λέω εγώ, την μνήμη όλων των προηγούμενων Αρχιεπισκόπων και Πατριαρχών, τον ίδιο τον σημερινό Πατριάρχη, ακόμα ακόμα και τον Άγιο Νεκτάριο (τον τελευταίο άγιο της ορθόδοξης εκκλησίας και μοναδικό απ'όσο γνωρίζω νεοέλληνα άγιο) μέσα στην υπερβολή τους.<br /><br />Προφανώς κάποιοι κερδίζουν από αυτό. Προφανώς κάποιοι θέλουν να βράσουν πολλά κόκκαλα μέσα σ' αυτό το ζουμί. Το ίδιο πλήθος που χρησιμοποίησε ο Χριστόδουλος όσο ήταν Αρχιεπίσκοπος έγινε πλέον ο ιδανικός πελάτης για τους απανταχού αριβίστες δημοσιογράφους της κακιάς ώρας.<br /><br />Θέλω να πιστεύω (δεν ξέρω αν μπορώ, αλλά θέλω) ότι ο Χριστόδουλος ήξερε ότι όλα αυτά ήταν, είναι και θα είναι υπερβολές. Θέλω να πιστεύω (είπαμε...) ότι αν ήταν εδώ θα τους έβαζε στη θέση τους. Δυστυχώς, πιστεύω ότι αυτός τους έβαλε σε αυτήν τη θέση που βρίσκονται τώρα, αυτός τους έδωσε το τσεκούρι για να πελεκύσουν τη βελανιδιά που έπεσε και τώρα πια είναι πολύ αργά για να το πάρει πίσω.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-1211239528210612275?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-6214849205921856002008-01-28T18:47:00.000+02:002008-01-28T20:16:26.799+02:00<em>[...]Φανταστείτε ένα σύζυγο και σ’ ένα τραπέζι απάνω να κάθεται η γυναίκα του που αυτοκτόνησε, παν κάτι ώρες, πηδώντας απ’ το παράθυρο. Είναι ανάστατος, δεν μπορεί να μαζέψει το μυαλό του. Πηγαινοέρχεται από τη μια κάμαρα στην άλλη πασχίζοντας να συλλάβει το τι έγινε, να «μαζέψει τις σκέψεις του σ’ ένα σημείο». Χώρια όλα τα’ άλλα, έχουμε να κάνουμε και μ’ έναν αρρωστημένα υποχόνδριο, από εκείνους που μιλάνε μόνοι τους με τον εαυτό τους. Και να τον που μονολογεί, ξετυλίγει την όλη υπόθεση, την ξεδιαλύνει ο ίδιος στον εαυτό του. Παρότι ο λόγος του φαινομενικά έχει συνοχή, οι αντιφάσεις ανάμεσα στη λογική και το συναίσθημα είναι απανωτές. Πότε πιάνει να δικαιολογεί τον εαυτό του, πότε να κατηγορεί εκείνη, και πότε χάνεται σε μικρόλογες διευκρινίσεις: εδώ θα βρούμε χοντράδα του νου και της καρδιάς, εδώ και το βαθύτερο αίσθημα. Σιγά- σιγά έρχεται να ξεδιαλύνει την ιστορία και να μαζέψει «τις σκέψεις του σ’ ένα σημείο». Η σειρά των αναμνήσεων, καθώς τελικά τις ανακαλεί, τον πάει καρφί στην αλήθεια κι η αλήθεια, ακάθεκτη, εξυψώνει το νου και την καρδιά του. Εκεί, προς το τέλος, αλλάζει ο τόνος της αφήγησης σε σχέση με την αρχή που είναι ακατάστατη. Σ’ αυτόν τον δύσμοιρο φανερώνεται η αλήθεια αρκετά καθαρά και οριστικά, σε ό, τι αφορά τουλάχιστον τον ίδιο.[...]</em><br /><br /><em>Φήοντορ Ντοστογιέφσκι</em><br /><em></em><br />Η "Ήμερη", ένα μικρό δίηγημα που ο Ντοστογιέφσκι έγραψε στα τέλη του 1876, αποτελεί το δικό του περί αυτοκτονίας "δοκίμιο", μόνο που όπως είναι φυσικό ο συγγραφέας δεν την χρησιμοποιεί παρά μόνο ως αφορμή, ως έναυσμα για να διεισδύσει για άλλη μια φορά στα σκοτάδια της ανθρώπινης ψυχής. Το έργο είναι εμπνευσμένο από μια σειρά αυτοκτονιών που, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, υπέπεσαν στην αντίληψη του συγγραφέα (για όποιον ενδιαφέρεται μπορεί να διαβάσει περισσότερα <a href="http://theatro.wordpress.com/2007/12/10/%CE%97-%C2%AB%CE%89%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B7%C2%BB-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%B8%CE%AD%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%BF-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%9F%CE%B4%CE%BF%CF%8D-%CE%9A%CF%85%CE%BA%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CF%89%CE%BD/">εδώ</a>), όμως, όπως είναι φανερό και από το σημείωμα που προηγείται, αποτελείται από τον μονόλογο του συντετριμμένου συζύγου της αυτόχειρος. Ενός ενεχυροδανειστή (έμπορου της φτώχειας και της μιζέριας), ο οποίος με την αλλαζονεία ενός Μεφιστοφελή αποπλάνησε την δεκαεξάχρονη πελάτισσα του, μόνο και μόνο για να πέσει τελικά θύμα της ίδιας του της αλλαζονείας. Μέσα από το κείμενο αντιλαμβανόμαστε ότι ο άνδρας τελικά αποπλανάται από την "ήμερη" σύζυγο του και τελικά ο ίδιος της ομολογεί ότι την αγαπά. Είναι πλέον δικός της.<br /><br />"Όταν την πάρουν τι θ' απογίνω" είναι η αρχή και το τέλος του μονολόγου. Ο ερωτευμένος σύζυγος συνειδητοποιεί ότι όσο το, έστω και νεκρό, σώμα της αγαπημένης του βρίσκεται στο σπίτι, εκείνη είναι ακόμα μαζί του και αυτός δεν είναι μόνος.<br /><br />Ο Λευτέρης Βογιατζής είναι ίσως ο μόνος (ως ηθοποιός, αλλά και ως σκηνοθέτης) που θα μπορούσε να αποδώσει θεατρικά ένα τέτοιο δίηγημα. Βουτηγμένος καθώς είναι μέσα στον περφεξιονισμό και τις εμμονές, μεταφράζει και σκηνοθετεί το ντοστογιεφσκικό κείμενο, καταφέρνοντας να μην προδόσει ούτε κόμμα από την σκέψη του συγγραφέα.<br /><br />Κατ'αρχάς, ενσωματώνει το "λυσάρι"-σημείωμα μέσα στο κείμενο. Με τη βοήθεια της τεχνολογίας (το σκηνικό μετατρέπεται όποτε χρειάζεται σε γιγαντοοθόνη, ενώ σε όλη τη διάρκεια της παράστασης δύο τηλεοράσεις αναπαράγουν βιντεοσκοπημένα αποσπάσματα του ίδιου του κειμένου), αποδίδει πλήρως το διχασμό του ήρωα του, ενώ, τέλος, σοφά σκεπτόμενος βάζει τον ήρωα του να απασχολείται, σωματικά, με ασήμαντες μικρολεπτομέρειες του καθημερινού του βίου (ξυρίζεται, πλένεται, ντύνεται κλπ). Όσο είναι αυτή εκεί, τίποτα δεν έχει αλλάξει.<br /><br />Αισθητικώς, η παράσταση που είχα την τύχη να δω στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων, είναι ένα κομψοτέχνημα σκηνοθετικής ενορχήστρωσης. Πνευματικώς, είναι ένας ιδανικός τρόπος να δεις δραματοποιημένη τη σκέψη ενός εκ των μεγαλυτέρων συγγραφέων.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-621484920592185600?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-35045370780530782362008-01-15T18:07:00.000+02:002008-01-15T18:40:21.507+02:00Εμ, ψελλίζεις μια δικαιολογία (πολλή δουλειά βρε παιδάκι μου), ενώ στην πραγματικότητα αρνείσαι να παραδεχτείς ότι είχες στερέψει επικοινωνιακά και ήθελες να ασχοληθείς με την άθλια ζωή σου, μπας και γυρίσει λίγο η τύχη.<br /><br />Εύχεσαι χρόνια πολλά και καλή χρονιά σε όλους.<br /><br />Το παίζεις λίγο ινδιάνος και κάνεις μια ανασκόπηση της χρονιάς που πέρασε, αλλά τι στο διάολο μας έμαθε το 2007?<br /><br />Μας έμαθε ότι ο μεγαλύτερος υπέρμαχος της αθανασίας της ψυχής και της μετά θάνατον ζωής μπορεί να ξοδέψει εκατομμύρια από τα χρήματα του ποιμνίου του μόνο και μόνο για να παρατείνει για μερικούς μήνες την επί της γης ζωή του.<br /><br />Ότι είναι σεμνό και ταπεινό να κάνεις υπουργό έναν ήδη εμπλεκόμενο σε σκάνδαλο εξουσίας πρώην υπουργό, μόνο και μόνο για να τον "παραιτήσεις" ξανά αφου ξανακάνει τα ίδια.<br /><br />Ότι μερικά εκατομμύρια στρέμματα καμμένου δάσους και 6 νεκροί κοστίζουν 3.000 ευρώ το κεφάλι και 4% στις εκλογές.<br /><br />Ότι υπάρχει κίνημα των bloggers (χαχαχαχα!!!!!)<br /><br />Ότι η ταχεία προώθηση των μεταρυθμίσεων που θα σώσουν τη χώρα δεν περιλαμβάνει το πρώτο τετράμηνο μιας διακυβέρνησης.<br /><br />Ότι ένας πολιτικός έχει ρεύμα εφόσον αν του πετάξεις ένα ποτήρι καφέ βραχυκυκλώνει.΄<br /><br />Ότι υπάρχει ανεξάρτητο κράτος λίγο κάτω από την κορυφή του Ψηλορείτη.<br /><br />Ότι υπάρχουν Έλληνες με ονοματεπώνυμα όπως Τριανταπεντάχρονη Συμβασιούχος, Γνωστός Ηθοποιός, Διάσημος Τραγουδιστής, Κομιστής Ντιβιντή κλπ. Αυτοί οι συνάνθρωποι μας συνήθως εμπλέκονται σε παράνομες δραστηριότητες και στις περισσότερες περιπτώσεις βγαίνουν "λάδι".<br /><br />Τέλος μας θύμισε ότι η αχαριστία είναι το μεγαλύτερο προσόν, αν θέλεις να πας μπροστά στη ζωή σου και μας επιβεβαίωσε ότι η αναλογία αξιόλογων ανθρώπων:βλακών και αναξιοπρεπών είναι πολύ μεγαλύτερη από την χρυσή αναλογία (1:1,618 για όσους δεν θυμούνται) και αυτό κάνει τον κόσμο μας πολύ άσχημο.<br /><br />Καλή χρονιά με μια ευχή. Το 2008 να μας μάθει λιγότερα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-3504537078053078236?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-46887323257521902822007-10-16T01:35:00.001+03:002010-07-04T18:51:06.230+03:00Από την προεκλογική περίοδο ήθελα να κάνω ένα μίνι αφιέρωμα στα εκλογκά συστήματα στην Ελλάδα και τον τρόπο που διαμόρφωσαν τον πολιτικό χάρτη του τόπου. Αφορμή στάθηκε ο ελαφρώς τερατόμορφος εκλογικός νόμος Σκανδαλίδη, με τον οποίο διεξήχθησαν οι τελευταίες εκλογές και έμπνευση το βιβλίο του καθηγητή Θανάση Διαμαντόπουλου "Εκλογικά Συστήματα, Θεωρία και Πρακτικές Εφαρμογές" (εκδόσεις Πατάκη).<br /><br />Δυστυχώς, το βιβλίο (μαζί με άλλα του καθηγητή, και όχι μόνο) έχει παραμείνει σε μια κούτα στο πατρικό μου σπίτι στην Αθήνα και θα μπορέσω να το έχω στα χέρια μου πολύ αργά, οπότε αποφάσισα λίγο από μνήμης, λίγο με τη βοήθεια του διαδικτύου και λίγο χονδρικά να κάνω ένα top ten των εκλογικών συστημάτων, βάσει των οποίων διεξήχθησαν οι βουλευτικές εκλογές στην Ελλάδα. Λάθη και παραλείψεις σίγουρα θα υπάρχουν και επιφυλάσσομαι να κάνω κάποιες μελλοντικές διορθώσεις.<br /><br />Να σημειώσω εδώ ότι από το 1844 που είχαμε τις πρώτες εκλογές μέχερι και σήμερα έχουν διεξαχθεί 60 διαφορετικές εκλογικές αναμετρήσεις, ενώ στις 27 τελευταίες φορές το εκλογικό σύστημα έχει αλλάξει 18 φορές (είναι ένα άτυπο παγκόσμιο ρεκόρ).<br /><br />(Κύριο θέμα είναι ο εκλογικός νόμος και όχι η κρισιμότητα ή το παρασκήνιο της κάθε εκλογικής αναμέτρησης και τέλος η σειρά είναι αξιολογική και σαφέστατα υποκειμενική.)<br /><br /><br /><strong>14) </strong>Στη θέση αυτή βρίσκουμε δικαιωματικά το απλούστερο εκλογικό σύστημα. Στις <strong>7 Νοεμβρίου 1926</strong> έγιναν οι πρώτες εκλογές με απλή αναλογική. Φυσικά δεν υπήρξε αυτοδύναμη κυβέρνηση. Για την ιστορία πρώτο κόμμα βγήκε το Κόμμα των Φιλελευθέρων υπό τη διαρχία Καφαντάρη - Μιχαλακόπουλου και πρωθυπουργος της οικουμενικής κυβέρνησης ο Αλέξανδρος Ζαϊμης. Απλή αναλογική είχαμε και στις εκλογές του 1932, του 1936 (η εκκίνηση, ουσιαστικά, της δικτατορίας του Μεταξά), του 1946 (πρώτες μεταπολεμικές εκλογές, 10 χρόνια μετά τις προηγούμενες με μεγάλη αποχή και την αρχή του εμφυλίου) και τέλος του 1950.<br /><br /><strong>13) </strong>Η "ενισχυμένη" αναλογική. Στις <strong>17 Νοεμβρίου 1974</strong> γίνονται οι πρώτες μεταπολιτευτικές εκλογές (ή αλλιώς οι εκλογές του "Καραμανλής ή Τανκς") με το σύστημα της αναλογικής με πλειοψηφική κλίση, όπως είναι το πιο σωστό ή της ενισχυνένης αναλογικής, όπως είναι ευρύτερα γνωστό.<br /><br />Το συγκεκριμένο εκλογικό σύστημα μεγάλωσε τις γενιές μας και φαίνεται σαφώς (κυρίως σε σχέση με αυτά που ακολουθούν στη λίστα μας) πιο οικείο. Διαμάντια βέβαια υπάρχουν και κρύβονται στις λεπτομέρειες. Το διαμαντάκι ονομάζεται δεύτερη κατανομή και για να μπεις σε αυτή χρειάζεσαι 17% στην επικράτεια. Μόνο δυο κόμματα το καταφέρνουν στις συγκεκριμένες εκλογές (Νέα Δημοκρατία και Ένωση Κέντρου).<br /><br />Το εκλογικό αποτέλεσμα φυσικά δεν αντέχει σε οποιαδήποτε κριτική. Ο Καραμανλής παίρνει 54,37% (219 έδρες) και τα τανκς 45,63%. Ουσιαστικά μέχρι τις εκλογές του 1989 δεν έχουμε καμιά τρομερή αλλαγή στο εκλογικό σύστημα, αν και πριν από κάθε εκλογική αναμέτρηση ο εκλογικός νόμος αλλάζει στις μικρολεπτομέρειες.<br /><br /><strong>12)</strong> Οι πρώτες κοινοβουλευτικές εκλογές στην Ελλάδα διεξήχθησαν το <strong>1844 </strong>και έγιναν με ένα σχετικά δίκαιο εκλογικό σύστημα (ίσως το διικαιότερο και προοδευτικότερο της εποχής) και ίσως θα έπρεπε να είναι μια θέση πιο κάτω, αλλά παρακάτω εξηγώ τους λόγους της ανόδου ένα βήμα από το top ten.<br /><br />Εκλογική περιφέρεια οριζόταν κάθε επαρχία και ανάλογα με τον πληθυσμό της κάθε περιφέρειας εκλέγονταν και οι βουλευτές. Στις επαρχίες με λιγότερους από 10.000 κατοίκους ένας βουλευτής, εώς 20.000 κατοίκους δύο, εώς 30.000 κατοίκους τρεις και πάνω από 30.000 κατοίκους τέσσερις. Εξαίρεση έγινε για την Ύδρα, όπου εξελέγησαν τρεις βουλευτές και τις Σπέτσες, όπου εξελέγησαν δύο, ενώ δύο βουλευτές εξέλεξαν και οι Ψαριανοί κάτοικοι της Ελλάδας και έναν οι καθηγητές του Πανεπιστημίου Αθηνών.<br /><br />Η τρέλα του εν λόγω εκλογικού νόμου ήταν ότι ενώ όριζε ότι οι εκλογές πρέπει να διεξαχθούν σε οχτώ ημέρες, δεν όριζε ότι αυτό θα έπρεπε να γίνει σε όλη την επικράτεια. Αποτέλεσμα ήταν οι εκλογές να διεξαχθούν σε ένα διάστημα περίπου έξι μηνών, διαφορετική ημερομηνία σε κάθε επαρχία. Όπως ήταν φυσικό ο διορισμένος πρωθυπουργός της χώρας κατά τη διάρκεια των εκλογών, Ιωάννης Κωλέτης εκμεταλεύθηκε το γεγονός αυτό και με το πολυαγαπημένο στη χώρα μας σύστημα της βίας και νοθείας νίκησε κατά κράτος τον μεγάλο αντίπαλο του, Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο.<br /><br /><strong>11) </strong>Μια πιο απαρχαιωμένη μορφή "ενισχυμένης" αναλογικής, και γι αυτό ίσως και αποτυχημένη, εμφανίστηκε στις <strong>9 Σεπτεμβρίου 1951.</strong> Το σύστημα αυτό ήταν αναλογικό μεν, αλλά ενίσχυε τα τρία πρώτα κόμματα, ενώ τα υπόλοιπα έμπαιναν σε λογική πλειοψηφικού, άρα και εκτός βουλής. Η πριμοδότηση των τριών πρώτων κομμάτων (και όχι μόνο του πρώτου) εμπόδισε τη δημιουργια αυτοδύναμης κυβέρνησης, δημιούργησε κυβέρνηση συμμαχίας Πλαστήρα-Φιλελευθέρων και τελικά την επόμενη χρονιά έγιναν με πλειοψηφικό σε στενή περιφέρεια, οι διάσημες από το σύνθημα του ΚΚΕ "Τι Πλαστήρας, τι Παπάγος" εκλογές με νικητή τον Παπάγο.<br /><br /><strong>10) </strong>Είσοδος στα πρώτα δέκα με ένα σύστημα που δεν είναι και πολύ κακό, αλλά στα μάτια μας φαντάζει λίγο περίεργο και απαρχαιωμένο. Μια παραλλαγή του με ψηφοδέλτιο θα μπορούσε να είναι ένα από τα καλύτερα συστήματα ακόμα και για τη σημερινή εποχή. Μιλάμε φυσικά για το φοβερό και τρομερό σφαιρίδιο, το οποίο πρωτοεμφανίστηκε στις <strong>14 Μαϊου 1865.</strong><br /><strong></strong><br />Σε κάθε εκλογικό τμήμα υπήρχαν τόσες κάλπες όσοι και οι υποψήφιοι βουλευτές. Κάθε κάλπη είχε δυο τρύπες, η μία ήταν το "άσπρο" και οι άλλοι το "μαύρο". Ο ψηφοφόρος περνούσε μπροστά από κάθε κάλπη, ο αντιπρόσωπος του κάθε βουλευτή φώναζε το όνομα του και ο καθένας υπερψήφιζε ή καταψήφιζε (μαύριζε, κατά το κοινώς λεγόμενο) κατά βούληση. Μετά το τέλος της εκλογικής διαδικασίας γινόταν καταμέτρηση και αν ο αριθμός των σφαιρδίων ξεπερνούσε τον αριθμό των ψηφισάντων, τα περίσσια σφαιρίδια αφαιρούνταν από τη "λευκή" κάλπη.<br /><br />Βουλευτές ανακηρύσσονταν όσοι είχαν τα περισσότερα σφαιρίδια στη λευκή μεριά και εκλέγονταν όσοι αναλογούσαν σε κάθε περιοχή. Το σύστημα αυτό, που ονομάστηκε πλειοψηφικό επιμεριστικό και στην ουσία είναι πλειοψηφικό σε ευρεία και στενή περιφέρεια με ένα μικρό αναλογικό touch (κι εμένα με μπερδεύει ομολογώ) ίσχυσε μέχρι και τις εκλογές του 1920 (για τις οποίες κατά παρέκβαση υπάρχει ειδική αναφορά σε υψηλότερη θέση).<br /><br />Κορυφαία εκλογική αναμέτρηση με αυτό το σύστημα πρέπει να θεωρηθεί η πρώτη αναθεωρητική του 1910, όταν ο Βενιζέλος ανακυρήχθηκε πρωθυπουργός, χωρίς να είναι καν αρχηγός κόμματος.<br /><br />Η ιστορία έχει, χονδρικά, ως εξής. Κάποιος δήλωσε τον Βενιζέλο υποψήφιο στην Αττικοβοιωτία, όπου από 38.000 ψηφοφόρους πήρε 32.765 ψήφους. Εν τω μεταξύ εκλέχτηκαν και περίπου 160 ανεξάρτητοι βουλευτές που δήλωναν "θαυμαστές Βενιζέλου". Όταν ο βασιλιάς κατάλαβε τι είχε συμβεί, κάλεσε τον Βενιζέλο που ανυποψίαστος (???) ζούσε στην Ελβετία και του έδωσε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης.<br /><br /><strong>9)</strong> Μια θέση πιο πάνω το αγνό και αμόλυντο πλειοψηφικό σύστημα, εδώ στην εκδοχή του της στενής (ας πούμε ολιγοεδρικής) περιφέρειας, όπως πρωτοπαρουσιάστηκε στις <strong>19 Αυγούστου 1928</strong>. Δεν χρειάζονται πολλά να ειπωθούν, για ιστορικούς λόγους αναφέρουμε ότι ο Ελευθέριος Βενιζέλος τις σάρωσε τις εν λόγω εκλογές κερδίζοντας 178 έδρες σε σύνολο 250.<br /><br /><strong>8) </strong>Στις <strong>16 Δεκεμβρίου 1923</strong> έχουμε τις πρώτες εκλογές με εκλογικό σύστημα mix grill. Ψηφοδέλτιο σε Αθήνα, Πειραιά, Θεσσαλονίκη και στην υπόλοιπη Ελλάδα με το πολυαγαπημένο σφαιρίδιο. Η χώρα χωρίστηκε σε δυο εκλογικές περιφέρειες την παλιά Ελλάδα και τη νέα Ελλάδα και τελίκώς ο καταποντισμένος (θα δούμε πως αργότερα) το 1920 Βενιζέλος εξέλεξε 250 βουλευτές σε σύνολο 397, μόνο και μόνο για να παραιτηθεί ένα χρόνο αργότερα.<br /><br /><strong>7)</strong> Είσοδος του πλειοψηφικού σε ευρεία (πολυεδρική) περιφέρεια με τις εκλογές που έγιναν στις <strong>9 Ιουνίου 1935. </strong>Η αδικία του εν λόγω συστήματος φαίνεται από το αποτέλεσμα των εκλογών όπου ο Παναγής Τσαλδάρης με 65% καταφέρνει και κερδίζει το 96% των βουλευτικών εδρών. Κανονική κοινοβουλευτική δικτατορία δηλαδή.<br /><br /><strong>6)</strong> Ειδική μνεία πρέπει να γίνει στις τελευταίες εκλογές που διεξήχθησαν αποκλειστικά με σφαιρίδιο στη <strong>1 Νοεμβρίου 1920.</strong> Πρόκειται για τις πρώτες στην ελληνική ιστορία με μονάχα δυο υποψήφια κόμματα, τους Φιλελεύθερους του Ελευθέριοιυ Βενιζέλου και την Ηνωμένη Αντιπολίτευση του Δημητρίου Γούναρη. Εδώ φαίνεται για πρώτη φορά ο παραλογισμός του αναλογικο-πλειοψηφικού συστήματος του σφαιριδίου. Οι Φιλελεύθεροι λαμβάνουν το <strong>50,31%</strong> των ψήφων (καθαρή πλειοψηφία δηλαδή), αλλά εκλέγουν μόλις <strong>110</strong> βουλευτές, ενώ το αντίπαλο κόμμα με <strong>7.125</strong> λιγότερες ψήφους εκλέγει <strong>260</strong>.<br /><br />Ο λόγος απλός. Ο Βενιζέλος κυριάρχησε στις περιοχές της νέας Ελλάδας (Κρήτη, Θράκη, Ανατολική Θράκη η οποία συμμετείχε για πρώτη και τελευταία φορά, Ήπειρο κλπ) και καταποντίστηκε στις περιοχές της παλιάς Ελλάδας. Εξέλεξε άνετα βουλευτές, δηλαδή, στις μικρές περιφέρειες, αλλά στις μεγαλύτερες απέτυχε, οπότε και κοινοβουλευτικώς καταποντίστηκε.<br /><br /><strong>5</strong>) Επιστροφή στην απλή αναλογική with a twist είχαμε στις <strong>18 Ιουνίου 1989</strong>. Ουσιαστικά πρόκειται για μια ενισχυμένη παραλλαγή της απλής ή απλοποιημένη παραλλαγή της ενισχυμένης (διαλέγετε και παίρνετε). Το μεμπτόν στην όλη ιστορία δεν βρίσκετε στο ίδιο το εκλογικό σύστημα, αλλά στον χρόνο επιλογής του και στις επιπτώσεις που είχε για τη χώρα. Αν κάποιος δεν γνωρίζει ή ξέχασε να του υπενθυμίσω.<br /><br />Ο Ανδρέας Παπανδρέου, βέβαιος υπό το βάρος των σκανδάλων και της σκανδαλολογίας ότι θα χάσει τις εκλογές, επιβάλλει το αναλογικότερο σύστημα από τη μεταπολίτευση για να εμποδίσει τον μεγάλο αντίπαλο του Κωνσταντίνο Μητσοτάκη να δημιουργήσει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Αποτέλεσμα η σχεδόν ακυβερνησία για ένα χρόνο. Η σκοτεινότερη περίοδος της μεταπολίτευσης είναι έργο δυο "μεγάλων" ανδρών.<br /><br /><strong>4)</strong> Στις <strong>10 Οκτωβρίου 1993</strong> διεξάγονται εκλογές με τον περίφημο νόμο Κούβελα. Ενισχυμένη αναλογική με εξομάλυνση. Κλασική ενισχυμένη, δηλαδή, με τον όρο ότι τα κόμματα πρέπει να πάρουν το 70% των εδρών που θα τους αναλογούσε αν ίσχυε η απλή αναλογική.<br /><br />Μέχρι εδώ καλά κι όλα άγια φτιαγμένα, όμως το 1989 το μουσουλμανικό κόμμα "Εμπιστοσύνη" παρουσίασε ένα ψηφοδέλτιο μόνο στο νομό Ροδόπης, όπου και επέτυχε το εκπληκτικό 32,62% και αν και στην επικράτεια αυτό αναλογεί στο 0,5% κατάφερε να εκλέξει ένα βουλευτή. Αυτό το γεγονός προβλημάτισε τα μεγάλα μυαλά της κυβέρνησης Μητσοτάκη, τα οποία κατέφυγαν σε μια πονηριά των καλών μας φίλων και γειτόνων, των Τούρκων.<br /><br />Οι Τούρκοι, υπό τον φόβο μιας ισχυρής ελληνικής και κουρδικής εκπροσώπησης (πριν αρχίσουν τις εκκαθαρίσεις και τους εκτοπισμούς) στο δικό τους κοινοβούλιο σκαρφίστηκαν το όριο του 10%. Δηλαδή, ένα κόμμα για να μπορέσει να εκπροσωπηθεί στο κοινοβούλιο, θα πρέπει στην επικράτεια να έχει ποσοστό μεγαλύτερο από αυτό το όριο. Οι δικοί μας, υπό το φόβο της αντίδρασης της αριστεράς, χαμήλωσαν αυτό το όριο στο 3% κι έτσι κατάφεραν να εκτοπίσουν από τα βουλευτικά έδρανα τον ενοχλητικό Αχμέτ Σαδίκ. Η μπάλα σε αυτήν την περίπτωση πήρε και τον Συνασπισμό, ο οποίος έχασε τη δυνατότητα εκλογής για 0,06% των ψήφων.<br /><br />Ο νόμος του λαπαδοφάγου πρώην υπουργού 'ισχυσε μέχρι και την τελευταία εκλογική αναμέτρηση.<br /><br /><strong>3)</strong> Φτάσαμε στις μεγάλες στιγμές του Κώστα Σκανδαλίδη. Στις τελευταίες εκλογές στις <strong>16 Σεπτεμβρίου 2007</strong> εμφανίστηκε μια ενισχυμένη αναλογική με υπερπριμοδότηση του πρώτου κόμματος, τέτοια που του επιτρέπει να δημιουργήσει αυτοδύναμη κυβέρνηση ακόμα και με διαφορά μιας ψήφου. Θα μιλούσαμε ίσως για ένα από τα δικαιότερα εκλογικά συστήματα πλειοψηφικής κλίσης, αν δεν υπήρχε το κόλπο του 3%.<br /><br />Ποιο είναι αυτό? Ο νόμος Σκανδαλίδη όχι μόνο δεν καταργεί την άδικη ρύθμιση του ορίου του 3%, αλλά ορίζει (ουσιαστικά) αυτό το όριο ως ρυθμιστή της αυτοδυναμίας ή μη του πρώτου κόμματος, αφού στην τελική κατανομή των εδρών το ποσοστό των κομμάτων που δεν αντιπροσωπεύεται στη βουλή δεν λαμβάνεται υπόψη. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργούνται δυο προβλήματα, ένα ηθικό και ένα... ανήθικο.<br /><br />Το ηθικό πρόβλημα είναι ότι αποδυναμώνεται η ψήφος στα μικρά κόμματα και αυτή καθεαυτή αλλά και το νόημα της. Είτε κάποιος ψηφίζει ένα μικρό κόμμα επειδή πιστεύει στις ιδέες του, είτε ως ψήφο διαμαρτυρίας, τελικά αυτό που κάνει είναι να στηρίζει το πρώτο κόμμα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα σε αυτές τις εκλογές οι ψήφοι που έλαβαν οι Οικολόγοι Πράσινοι, οι οποίοι έφτασαν το 1,05%. Σε μια έντονα φορτισμένη περίοδο για τα περιβαλλοντικά θέματα 75.529 άνθρωποι διαμαρτυρήθηκαν για την αδιαφορία των τελευταίων κυβερνήσεων και τελικά άθελα τους έδωσαν κυβερνητική αυτοδυναμία σε μια από τις πιο βάναυσα αντι-οικολογικές κυβερνήσεις των τελευταίων ετών. Αντιπροσωπευτική δημοκρατία?<br /><br />Το "ανήθικο" πρόβλημα είναι ότι ευνοεί τις παρασκηνιακές διαβουλεύσεις. Κόμματα μπορεί να εμφανιστούν από το πουθενά μόνο και μόνο για να μεγαλώσουν το ποσοστό της αναντιπροσώπευτης ψήφου και να ευνοήσουν έτσι το πρώτο κόμμα ή κόμματα μπορεί να πριμοδοτηθούν με ψήφους, ούτως ώστε να πιάσουν το όριο και να αποδυναμώσουν έτσι το πρώτο κόμμα. Για την πρώτη περίπτωση, έχουμε απτό παράδειγμα την επανενεργοποίηση του κόμματος Παπαθεμελή και δεν χρειάζεται να πούμε περισσότερα. Για τη δεύτερη περίπτωση, ας κάνουμε μια υπόθεση. Ας υποθέσουμε, λοιπόν, ότι το ΠΑΣΟΚ ζούσε σε αυτόν τον κόσμο και είχε πάρει είδηση ότι οι εκλογές ήταν χαμένες εξ αρχής. Θα μπορούσε μέσω ενός ισχυρού κομματικού μηχανισμού (που διαθέτει, άλλωστε) να αφήσει να διαρρεύσουν 150.000 ψήφοι προς τους Οικολόγους, δίνοντας τους έτσι ένα ευπρεπέστατο 3% και εμποδίζοντας με αυτόν τον τρόπο την δυνατότητα δημιουργίας αυτοδύναμης κυβέρνησης. Επικίνδυνα πράγματα.<br /><br /><strong>2)</strong> Η <strong>1 Μαϊου 1958</strong> ήταν μια ιστορική μέρα για την αριστερά στην Ελλάδα. Προκηρύχθηκαν πάλι εκλογές με σύστημα αναλογικό πλειοψηφικής κλίσης (ενισχυμένη αναλογική), όπως είχε γίνει και το 1951 (θέση 11), όμως αυτή τη φορά με μια εξαιρετική έμπνευση του μεγάλου σεφ Κωνσταντίνου Καραμανλή, με την αμέριστη συμπαράσταση του σου-σεφ Σοφοκλή Βενιζέλου.<br /><br />Το μυστικό της μεγάλης επιτυχίας βρίσκεται στην άγρια πριμοδότηση των δυο πρώτων κομμάτων εις βάρος του τρίτου. Σκοπός του παιχνιδιού ήταν να αποδυναμωθεί η ΕΔΑ, η οποία περιλαμβάνει και την εκτός νόμου αριστερά. Όλα βαίνουν καλώς για την ΕΡΕ, η οποία κερδίζει με άνετη πλειοψηφία (41,16% και 171 βουλευτές), αλλά ο Ιωάννης Πασαλίδης κάνει την έκπληξη και η ΕΔΑ βγαίνει δεύτερο κόμμα (για πρώτη και τελευταία φορά η αριστερά βρίσκεται στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης) με 24,42% και 79 βουλευτές.<br /><br />Ο Σοφοκλής το φυσάει και δεν κρυώνει, αφού έπεσε στην παγίδα που ο ίδιος έστησε και ενώ συγκέντρωσε το εξαιρετικό ποσοστό του 20,67% κατάφερε να εκλέξει μόνο 36 βουλευτές, αποδεικνύοντας ότι η καλή συνταγή θέλει και καλή εκτέλεση, αλλά να έχεις και το νου σου, γιατί αν σου αρπάξει η κατσαρόλα κάηκες πριν καν το πάρεις χαμπάρι.<br /><br />Στις επόμενες τρεις εκλογικές αναμετρήσεις (1961, 1963 και 1964) το εκλογικό σύστημα παρέμεινε ενισχυμένη αναλογική, αυτή τη φορά με μονάχα το πρώτο κόμμα ευνοούμενο (όπως είναι και το φυσιολογικό σε αυτές τις περιπτώσεις), με μια μικρή εξασθένηση της ενίσχυσης του πρώτου κόμματος στις τελευταίες πριν τη δικτατορία εκλογές.<br /><br /><strong>1</strong>) Ταρατατζούμ ταρατατζούμ (Ιαχές πλήθους, καμπάνες χτυπάνε, βεγγαλικά φωτίζουν τον ουρανό). Φτάσαμε στις μεγαλειώδης εκλογές στις <strong>19 Φεβρουαρίου 1956.</strong><br /><br />Οι εκλογές που κερδίζουν ανέτως και χωρίς συναγωνισμό το βραβείο "Χρυσός Σκούφος" των εκλογομαγειρείων. Ένα απίστευτο, όσο και μεγαλειώδες, εκλογικό σύστημα που ονομάστηκε "τριφασικό" με εμπνευστή των μέγιστο λάτρη των θεσμών (από εκεί κληρονόμησε τον αντίστοιχο σεβασμό και ο ανηψιός) Κωνσταντίνο Καραμανλή.<br /><br />Ποια είναι η συνταγή για το τριφασικό? Παίρνουμε ως βάση το πλειοψηφικό, το οποίο το εφαρμόζουμε απαλά στις περιφέρειες που πλειοψηφεί η ΕΡΕ, προσθέτουμε ελάχιστη ενισχυμένη αναλογική εκεί που υπερτερεί γερά η ΕΡΕ και τέλος πασπαλίζουμε με απλή αναλογική εκεί που υπερτερεί η Δημοκρατική Ένωση.<br /><br />Αποτέλεσμα: ΕΡΕ <strong>47,38%</strong> και <strong>165 έδρες</strong>, Δημοκρατική Ένωση <strong>48,15%</strong> και <strong>132 έδρες,</strong> τρείς έδρες πηγαίνουν σε ανεξάρτητους βουλευτές και για δεύτερη φορά (πρώτη εσκεμμένα από τον εκλογικό νόμο) έχουμε αυτοδύναμη κυβέρνηση από το δεύτερο κόμμα. Μια από τις πραγματικά μεγάλες στιγμές του Μεγάλου Εθνάρχη (ουγκ).<br /><br />Όμως δεν τελειώσαμε εδώ. Έχω υποσχεθεί και αυτό το +1, το οποίο είναι μια εξαιρετική περίπτωση που έδωσε ο θεός και δεν την είδαμε ποτέ να εφαρμόζεται.<br /><br />Το <strong>1954</strong> η κυβέρνηση Παπάγου ψήφισε την αγριότερη μορφή πλειοψηφικού σε ευρεία περιφέρεια. Ουσιαστικά αυτό που έκανε ήταν να διαιρέσει την επικράτεια σε 14 μόνο περιφέρειες. Δυνητικά θα μπορούσε να υπάρξει (με τον κατάλληλο διαχωρισμό των περιφερειών) ακόμα και μονοκομματική βουλή. Φαντάζομαι τη μαγεία ενός τέτοιου εγχειρήματος, το οποίο μοιάζει ακόμα πιο φρικαλέο κι από το τριφασικό.<br /><br /><span style="color:#333399;"><span style="font-size:85%;">Σημειώσεις:</span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;">1) Τα εκλογικά συστήματα χωρίζονται κατά βάση σε τρείς κατηγορίες. </span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;">α) Πλειοψηφικό σύστηµα. Είναι το σύστηµα, κατά το οποίο σε κάθε εκλογική περιφέρεια εκλέγεται ο συνδυασµός ή ο υποψήφιος που παίρνει την πλειοψηφία των ψήφων. Το σύστηµα αυτό συνδυάζεται τόσο µε τη στενή εκλογική περιφέρεια και ιδίως εκείνη που εκλέγει ένα µόνο βουλευτή (µονοεδρική εκλογική περιφέρεια), όσο και µε την ευρεία εκλογική περιφέρεια που εκλέγει περισσότερους βουλευτές (πολυεδρική εκλογική περιφέρεια). Το πλειοψηφικό δίνει κυβερνήσεις με ευρεία κοινοβουλευτική πλειοψηφία, αλλά κοινοβούλιο με μικρή αντιπροσωπευτικότητα.</span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;">β) Αναλογικό σύστηµα. Λέγεται το σύστηµα, κατά το οποίο οι έδρες κάθε εκλογικής περιφέρειας κατανέµονται στους συνδυασµούς και τους µεµονωµένους υποψηφίους, οι οποίοι µετέχουν στις εκλογές, ανάλογα µε τις ψήφους που έλαβαν. Το σύστημα αυτό συνδυάζεται μόνο με την ευρεία περιφέρεια. Το αναλογικό σπανίως δίνει αυτοδύναμη κυβέρνηση, αλλά είναι το σύστημα με την ευρύτερη αντιπροσωπευτικότητα.</span><br /><span style="font-size:85%;"></span><span style="font-size:85%;"></span><br /></span><span style="font-size:85%;"><span style="color:#333399;">γ) Μικτό σύστημα (γνωστό ως ενισχυμένη αναλογική). Πρόκειται για έναν συνδυασμό των δυο προαναφερθέντων συστημάτων. Έχουμε, δηλαδή, ένα σχετικά αναλογικό σύστημα στην επικράτεια και ένα σχετικά πλειοψηφικό σύστημα στην εκάστοτε περιφέρεια. Το σύστημα αυτό συνδυάζεται τόσο με την στενή περιφέρεια, όσο και με την ευρεία. Τα μικτά συστήματα προσπαθούν να επιτύχουν και την ισχυρή κυβέρνηση του πλειοψηφικού, αλλά και την ευρεία ποικιλία πολιτικών σχηματισμών του αναλογικού</span>.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-4688732325752190282?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-60362549257380190272007-10-14T04:13:00.001+03:002010-07-04T18:50:14.271+03:00Σήμερα το πρωί, στο καφενείο που συνηθίζω να πίνω το καφεδάκι μου, εμφανίζεται χαμογελαστός ένας από τους τακτικούς πελάτες, κρατώντας ένα χαρτάκι στα χέρια του. Δυο φίλοι άρχισαν τα πειράγματα κι ενώ προσπαθούσα να καταλάβω, μου δίνει το χαρτί που κρατούσε και βλέπω αυτό:<br /><br /><a href="http://bp1.blogger.com/_hUDfEk4cN-0/RxFuURpBehI/AAAAAAAAACE/c4WIjSnEzg0/s1600-h/gaidarakos.gif"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp1.blogger.com/_hUDfEk4cN-0/RxFuURpBehI/AAAAAAAAACE/c4WIjSnEzg0/s400/gaidarakos.gif" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5120995545908869650" /></a><br /><br />Ήξερα για την ύπαρξη των <a href="http://www.streetpanthers.gr/">Streetpanthers</a>, ήξερα κι ότι υπήρχαν εδώ στο Ρέθυμνο 2-3 που έκαναν αυτή τη δουλειά, αλλά δεν το είχα ξαναδεί live.<br /><br />Αφού τελείωσε η καζούρα και τα γελάκια, ρώτησα το΄"θύμα" αν τον είχε ενοχλήσει. Γελώντας μου απάντησε ότι εκεί που είχε παρκάρει καλά του έκαναν και ήταν όντως γάιδαρος. Τώρα θα προσπαθεί να είναι πιο προσεκτικός και να ψάχνει λίγο περισσότερο για θέση παρκαρίσματος.<br /><br />Όντως αν το καλοσκεφτούμε είναι ένας ωραίος τρόπος να την πεις στον άλλον με χιούμορ, χωρίς ηλίθιους τσακωμούς. Βέβαια δεν ξέρω αν κάποιοι σαν τον γάιδαρο του μήνα Ιουνίου<br /><br /><a href="http://bp3.blogger.com/_hUDfEk4cN-0/RxFwCxpBeiI/AAAAAAAAACM/1ETHUAQukHs/s1600-h/2007_06.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp3.blogger.com/_hUDfEk4cN-0/RxFwCxpBeiI/AAAAAAAAACM/1ETHUAQukHs/s400/2007_06.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5120997444284414498" /></a><br /><br />θα φιλοτιμηθούν την επόμενη φορά να κάνουν μια βόλτα παραπάνω, η αν ο κύριος με το παπάκι<br /><br /><a href="http://bp3.blogger.com/_hUDfEk4cN-0/RxFw9xpBejI/AAAAAAAAACU/4AJpzkOPau0/s1600-h/donkey4.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp3.blogger.com/_hUDfEk4cN-0/RxFw9xpBejI/AAAAAAAAACU/4AJpzkOPau0/s400/donkey4.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5120998457896696370" /></a><br /><br />θα το ξανασκεφτεί πριν πιάσει με το τεράστιο όχημα του μια ολόκληρη αναπηρική θέση πάρκινγκ, αλλά τουλάχιστον κάποιοι από εμάς κάνουν μια ενεργή προσπάθεια για να καλυτερεύσουν τη ζωή στις πόλεις μας και τους αξίζει ένα μπράβο.<br /><br /><a href="http://bp3.blogger.com/_hUDfEk4cN-0/RxFxnxpBekI/AAAAAAAAACc/Jf2_OS6v0Sc/s1600-h/ilithiotita.gif"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp3.blogger.com/_hUDfEk4cN-0/RxFxnxpBekI/AAAAAAAAACc/Jf2_OS6v0Sc/s400/ilithiotita.gif" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5120999179451202114" /></a><br /><br />Υ.Γ. Επειδή έχω κάποια μικρή γνώση των τιμών εκτύπωσης, μπορώ να βεβαιώσω ότι το κόστος των αυτοκολλήτων είναι μικρό και περίπτωση λαμογιάς δεν φαίνεται να υπάρχει. Ευτυχώς!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-6036254925738019027?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-62301379977031116212007-10-11T16:46:00.000+03:002007-10-11T17:19:22.737+03:00Τις τελευταίες μέρες έχουν συμβεί κοσμοϊστορικά γεγονότα.<br /><br />Nίκησε ο Ολυμπιακός στας Ευρώπας, η Πασοκική διαμάχη μαίνεται αμείωτη, η κυβέρνηση παίρνει πίσω όσα υποσχέθηκε πριν τις εκλογές του... 2004 και η μεγάλη κυβερνητική παράταξη παρουσίασε το πρώτο της ρήγμα ονόματι Καράογλου (κάτι πρέπει να κάνουν στη ΝΔ με τους βορειοελλαδίτες που το όνομα τους αρχίζει από Κ, δεν μπορεί να είναι σύμπτωση), τα αμερικανά αναγνώρισαν τη γενοκτονία των Αρμενίων, ο Χριστόδουλος είναι στα τελευταία του και οι γιατροί ήδη κανιβαλίζουν το πτώμα του και μέσα σε όλα αυτά διάβασα και μια ενδιαφέρουσα ιστορία για το σύστημα υγείας στην Κούβα (παρεμπιπτόντως σήμερα βγαίνει στις αίθουσες και το Sicko, ενώ αναμένεται και το αντι-Sicko που τα χώνει στον Moore).<br /><br />Έλα όμως που αυτό που τώρα μου συμβαίνει (μέγας Τζορντανέλι) με έχει ρίξει στο καναβάτσο και δεν μπορώ να πιάσω ούτε την λευκή πετσέτα...<br /><br />Για να μην πολυλογώ, εδώ και δέκα μέρες περίπου, έπιασα "κανονική" δουλειά, όπερ εστί δουλειά πρωινή (9 to 5 τρόπον τινά). Σιγά τα ωά και δεν είμαι κι ο πρώτος. Ταυτοχρόνως, όμως, διατηρώ και τη νυχτερινή μου δουλειά, το οποίο σημαίνει ότι δουλεύω συνεχώς από τις 23:30 έως τις 16:00 της επομένης. Φαγάκι, μπανάκι (αν προκάμω ο βρωμιάρης) και ύπνος για κανά πεντάωρο, αν είμαι τυχερός.<br /><br />Ομολογώ ότι η νυχτερινή δουλειά είναι χαλαρή και μου επιτρέπει πρόσβαση σε υπολογιστή και απεριόριστο χρόνο για γράψιμο, αλλά οι ρυθμοί των τελευταίων ημερών μου έχουν κάνει το μυαλό πουρέ και μπορώ να ασχοληθώ μόνο με την αβάσταχτη ελαφρότητα του ποδοσφαίρου, οπότε βγάζω το άχτι μου στο blog της gatti, αφού έχω ορκιστεί ότι για μπάλα στο δικό μου blog δεν θα γράψω ποτέ.<br /><br />Σήμερα ύπνο δεν έχω (τι άθλια έκφραση 5 το απόγευμα) και είπα να ασχοληθώ λίγο με το μπλογκάκι μου, αλλά... <br /><br />Λέω να κάνω υπομονή για μια βδομάδα ακόμη (τότε τελειώνει η νυχτερινή) κι αν καταφέρω κανένα βραδάκι να συγκροτήσω μια ολοκληρωμένη σκέψη, χωρίς να αρχίσω να βλέπω, πράσινες, κόκκινες και κίτρινες πεταλούδες, να ποστάρω επιτέλους (αυτό με την Κούβα και τον δολοφόνο του Γκεβάρα με έχει εξιτάρει). Άσε που οραματίζομαι ένα αύριο λίγο πιο δραστήριο και ευχάριστο για μένα και έχω βαλθεί να το οργανώσω.<br /><br />Τέλος πάντων, λέω να πάω για ύπνο τώρα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-6230137997703111621?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-50519566340920059172007-09-25T01:41:00.000+03:002007-09-25T01:54:38.282+03:00Life's a laugh and death's a joke, it's true, you'll see it's just a show...<br /><br />Επειδή καμιά φορά ξεχνιέμαι, υπάρχει κάτι που να μου το θυμίζει<br /><br /><object width="425" height="350"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/jHPOzQzk9Qo"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/jHPOzQzk9Qo" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="350"></embed></object><br /><br />Η ζωή ακόμα κι όταν γίνεται κηδεία, έχει πολύ μεγάλη πλάκα κι ακόμα και πάνω στο σταυρό του μαρτυρίου μια ανάσα χρειάζεται για να μπορείς να σφυρίξεις...<br /><br /><embed src="http://www.metrolyrics.com/scroller/scroller2.swf?lyricid=10815&border=2&bordert=80&bgfont=0xC0C0C0&bg=http://www.metrolyrics.com/scroller/bgpic/bluedisco.jpg&filter=0x000000&filtert=25&txt=0xFFFFFF&fontname=arial&fontsize=11&speed=2" quality="high" width="180" height="210" name="scroll" align="middle" type="application/x-shockwave-flash" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer" /><br /></embed><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-5051956634092005917?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-2545870587314524312007-09-20T03:17:00.000+03:002007-09-22T10:27:12.750+03:00Προσφάτως μέσω του κυρίου <a href="http://koysoyri.wordpress.com/2007/09/19/fis_rombos/#comments">Κουσουράτου</a><br />έλαβα γνώση μιας, ας την πούμε, πιο επίπεδης αντίληψης του πολιτικού φάσματος, που αντικαθιστά την γνωστή ευθεία γραμμή (πολλή γεωμετρία έπεσε) που ορίζεται από την αριστερά και τη δεξιά.<br /><br />Προσπερνώ τις κουσούρικες αντιρρήσεις θεωρώντας ότι το κοινωνικο-οικονομικό σύστημα συντεταγμένων που προτείνεται με ικανοποιεί (άλλωστε λοιπές παράμετροι που απουσιάζουν από το σύστημα, όπως οικολογία, θρησκεία κλπ, μπορούν να μπουν σε μια πό τις δυο συντεταγμένες με τον ένα ή τον άλλο τρόπο) και παραθέτω τα δυο επίπεδα συστήματα που βρήκα στο blog του <a href="http://voteforliberty.wordpress.com/2007/03/18/upupandaway/">Σπύρου Ντόβα</a>, πολιτευόμενου με την Φιλελεύθερη Συμμαχία.<br /><br />Το πρώτο είναι ένας πονηρός ρόμβος, σχετικά αναξιόπιστος, που εμφανίζει τους φιλελεύθερους πάνω, τους κρατιστές κάτω, τους αριστερούς... αριστερά και τους δεξιούς... δεξιά, αφήνοντας ένα ωραίο τετραγωνάκι στο κέντρο για τους (ναι, το μαντέψατε) κεντρώους.<br /><br /><a href="http://bp3.blogger.com/_hUDfEk4cN-0/RvHE6vZWU4I/AAAAAAAAABM/Yh49PKh2C2g/s1600-h/draw.png"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5112083565476467586" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_hUDfEk4cN-0/RvHE6vZWU4I/AAAAAAAAABM/Yh49PKh2C2g/s400/draw.png" border="0" /></a><br /><br />Η κόκκινη κουκίδα στην εικόνα είναι η αφεντομουτσουνάρα μου. Αν θέλετε να γίνετε κι εσείς κόκκινη κουκίδα κάντε το <a href="http://www.theadvocates.org/quiz.html">κουίζ των δέκα ερωτήσεων</a><br /><br />Το δεύτερο είναι ένα πιο αναλυτικό και αρκετά πιο σοβαρό σύστημα, που δεν έχει ρομβοποιηθεί για να εμφανίζει τους φιλελεύθερους πάνω από τους άλλους, και στον οριζόντιο (οικονομικό) άξονα έχει τον κλασικό αριστερά-δεξιά διαχωρισμό, με τον κομμουνισμό ως αριστερά και τον νεο-φιλελευθερισμό ως δεξιά, ενώ στον κάθετο (κοινωνικό) άξονα έχει τον διαχωρισμό απολυταρχικός-ελευθερόφρων, με τον φασισμό πάνω και τον αναρχισμό κάτω.<br /><br /><a href="http://bp1.blogger.com/_hUDfEk4cN-0/RvHKwPZWU5I/AAAAAAAAABU/4nqnn106X0Y/s1600-h/bothaxes.gif"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp1.blogger.com/_hUDfEk4cN-0/RvHKwPZWU5I/AAAAAAAAABU/4nqnn106X0Y/s400/bothaxes.gif" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5112089982157607826" /></a><br /><br />Όπως βλέπουμε το τετράγωνο στην πάνω αριστερά γωνία τοποθετούμε τις σοσιαλιστικές δικτατορίες π.χ. Πολ Ποτ ή Στάλιν, στην πάνω δεξιά δικτατορίες της ελεύθερης οικονομίας π.χ. Πινοσέτ, στην κάτω δεξιά τους αναρχο-φιλελεύθερους και στην κάτω αριστερή τους αναρχο-κομμουνιστές. Οι δύο τελευταίοι δεν έχουν κάνει ακόμα κυβερνήσεις.<br /><br />Για να μην γεμίζώ το κείμενο με εικόνες, σχηματικά μπορούμε να τοποθετήσουμε στο πάνω δεξιά κομμάτι όλες σχεδόν τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, πάνω πάνω και στη μέση τους Ναζί και κάτω αριστερά αναρχοκομμούνια σαν τον Γκάντι, τον Μαντέλα και τον... S_Pablo<br /><br /><a href="http://bp0.blogger.com/_hUDfEk4cN-0/RvTDqRpBefI/AAAAAAAAAB0/pRFr_2hz-Ak/s1600-h/pcgraphpng.png"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp0.blogger.com/_hUDfEk4cN-0/RvTDqRpBefI/AAAAAAAAAB0/pRFr_2hz-Ak/s400/pcgraphpng.png" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5112926608029743602" /></a><br /><br />Πάλι κόκκινη κουκίδα? Ας είναι, στο site <a href="http://www.politicalcompass.org/test">PoliticalCompass</a> μπορείτε να κάνετε κι εσείς το τεστ, να δείτε που βρίσκονται πολιτικοί, προσωπικότητες και κόμματα (δεν πιστεύω να αναρωτιέστε που βρίσκονται οι δικοί μας ηγέτες. Πάνω δεξιά, πάντα), καθώς και να βρείτε την πολιτική βιβλιογραφία που σας ταιριάζει (γενικώς αρκετά σωστή, μέχρι και Κροπότκιν προτείνει στους κατωαριστερούς)<br /><br />Τέλος, κάτι ακόμα ενδιαφέρον που βρήκα στο blog του κυρίου Ντόβα είναι ένα <a href="http://www.stemwijzer.nl/votematch2k2006/index.html">ερωτηματολόγιο για τις Ολλανδικές εκλογές</a> που βοηθάει τους ψηφοφόρους να κατανοήσουν ποιο κόμμα τους αντιπροσωπεύει περισσότερο. Να μια χρήσιμη ιδέα για τις επόμενες εκλογές (αν και θα είναι δύσκολο να έχουμε ξεκάθαρες απαντήσεις για όλα τα θέματα).<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-254587058731452431?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-88774979985972549412007-09-18T13:37:00.000+03:002007-09-18T15:01:02.547+03:00<span style="font-size:85%;">(Ορισμός: And all that Jazz είναι ένας αμερικάνικος ιδιωματισμός που σημαίνει: και όλα τα συναφή)</span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:100%;">Εν μέσω εκλογών και για την ακρίβεια το πρωί των εκλογών, στο ζάπινγκ ανάμεσα στα πρωινά πάνελ, το Μακεδονία TV έκανε την έκπληξη προβάλλοντας την ταινία All That Jazz του Bob Fosse (ελλ. τίτλος "Η Παράσταση Αρχίζει") και δόξα τω θεώ μου θύμισε αυτό το πραγματικά μεγάλο αριστούργημα.</span><br /><span style="font-size:100%;"></span><br /><span style="font-size:100%;">Η ταινία αφορά στην ιστορία ενός σκηνοθέτη-χορογράφου, του Joe Gideon (Roy Scheider), ο οποίος ετοιμάζει την επόμενη παράσταση του στο Broadway, ενώ παράλληλα τελειώνει την κινηματογραφική του ταινία. </span><br /><span style="font-size:100%;"></span><br /><span style="font-size:100%;">Εν μέσω υπερκόπωσης, ναρκωτικών, αλκοόλ και ατελείωτου sex παθαίνει έμφραγμα και παρά τις απέλπιδες προσπάθειες της πρώην γυναίκας του (Leland Palmer), της κόρης του (Erzsebet Foldi) και της φίλης του (Ann Reinking) να τον φέρουν στον "ίσιο" δρόμο, τελικά πεθαίνει.</span><br /><span style="font-size:100%;"></span><br /><span style="font-size:100%;">Η ταινία ουσιαστικά πραγματεύεται το αδιέξοδο του ίδιου του Fosse, στην προσπάθεια του να ολοκληρώσει την ταινία του Lenny (με θέμα τη ζωή του κωμικού Lenny Bruce) και παράλληλα να ανεβάσει στο θέατρο την παράσταση του Chicago και τα αυτοβιογραφικά στοιχεία δεν τελειώνουν εκεί, αφού η Reinking υπήρξε όντως ερωμένη του, ενώ ο Cliff Gorman, που παίζει τον ήρωα της ταινίας που σκηνοθετεί ο Gideon ήταν ο πρωταγωνιστής του θεατρικού Lenny (στην ταινία τον υποδύθηκε ο Dastin Hoffman).</span><br /><span style="font-size:100%;"></span><br /><span style="font-size:100%;">Το All That Jazz, συχνά συγκρίνεται με το 8 1/2 και όχι άδικα αφού είναι σαφείς οι επιρροές από την ταινία του Fellini, αν και κατά την ταπεινή μου άποψη ο μεγάλος Fosse ξεπερνά τον μεγάλο ιταλό σκηνοθέτη.</span><br /><span style="font-size:100%;"></span><br /><span style="font-size:100%;">Ένα κύριο χαρακτηριστικό της ιδιοφυίας του Fosse σε αυτήν την ταινία είναι ο τρόπος που ενσωματώνει τα χορευτικά. Συνήθως τα μιούζικαλ κουράζουν και εκνευρίζουν με τα αναίτια ξεσπάσματα των χαρακτήρων σε χορούς και τραγούδια, που αντικαθιστούν τους διαλόγους.</span><br /><span style="font-size:100%;"></span><br /><span style="font-size:100%;">Ο Fosse το ξεπερνά αυτό αφού τα χορευτικά είναι είτε μέρος της παράστασης που ανεβάζει, όπως το εκπληκτικό Take Off With Us (προσέξτε την αλλαγή από τη μέση και μετά με το Air-Otica και τα μούτρα των παραγωγών)</span><br /><span style="font-size:100%;"></span><br /><br /><div><embed src="http://www.dailymotion.com/swf/44zzmZXpercJHeiXA" width="425" height="335" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true"></embed><br /><b><a href="http://www.dailymotion.com/video/x212rq_take-off-with-us_music"><em><span style="font-size:78%;">Take Off With Us</span></em></a></b><br /><em><span style="font-size:78%;">Uploaded by </span></em><a href="http://www.dailymotion.com/AGA_TGB"><em><span style="font-size:78%;">AGA_TGB</span></em></a></div><div> </div><div></div><div><span style="font-size:100%;">είτε παιχνίδια που παίζουν οι ήρωες μεταξύ τους, όπως αυτή η σκηνή όπου η φίλη και η κόρη του Gideon κάνουν μια αυτοσχέδια παράσταση (Everything Old Is New Again - Peter Allen)</span></div><div><span style="font-size:100%;"></span></div><div></div><br /><br /><embed src="http://www.youtube.com/v/_YZjTEUC-qc" width="425" height="350" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent"></embed><br /><br />είτε (κι εδώ είναι το πραγματικά ιδιοφυές κομμάτι) μέσα στις παραισθήσεις που έχει ο ήρωας του λόγω των ναρκωτικών και της ασθένειας του, όπως αυτές οι σκηνές μέσα στο νοσοκομείο (You Better Change Your Ways - Ann Reinking και Some Of These Days - Erzsebet Foldi)<br /><br /><embed src="http://www.youtube.com/v/R2RSR0ClzZw" width="425" height="350" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent"></embed><br /><br /><embed src="http://www.youtube.com/v/BXK1GVRUDOU" width="425" height="350" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent"></embed><br /><br /><br />και φυσικά η μεγαλειώδης 10λεπτη σεκάνς του τέλους όπου ο Gideon πεθαίνει διασκευάζοντας μαζί με τον εξαιρετικό Bob Vereen το Bye Bye Love σε Bye Bye Life (εκπληκτικός ο Vereen και ως περφόρμερ, αλλά και με τη σάτιρα των celebrity εκπομπών)<br /><br /><br /><div><embed src="http://www.dailymotion.com/swf/76bfrPHlk4cTmagcb" width="425" height="375" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true"></embed><br /><b><a href="http://www.dailymotion.com/video/x1gezn_all-that-jazz-bye-bye-life_creation"><em><span style="font-size:78%;">All That Jazz - Bye bye life</span></em></a></b><br /><em><span style="font-size:78%;">Uploaded by </span></em><a href="http://www.dailymotion.com/taodan"><em><span style="font-size:78%;">taodan</span></em></a></div><div> </div><div></div><div>Αν προσέξατε σε αυτή τη σκηνή την Jessica Lange, παίζει τον Θάνατο (απίστευτο σκηνοθετικό έυρημα, αν είναι έτσι ο θάνατος πάρε με τώρα) ο οποίος σε όλη την ταινία παίζει φλερτάρωντας με τον παραπαίοντα Gideon. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-8877497998597254941?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-49806655269941748512007-09-14T19:21:00.001+03:002010-07-04T18:42:08.963+03:00Ανέκδοτο που άκουσα σήμερα στην εκπομπή του Λάλα στο Star:<br /><br />Ένα δωδεκάχρονο παιδί ρωτάει τον πατέρα του τι είναι η πολιτική. Ο πατέρας, εμφανώς ικανοποιημένος που ο γιός του αρχίζει να ενδιαφέρεται του απαντάει με ένα παράδειγμα.<br /><br />"Άκου παιδί μου. Μια χώρα είναι σαν την οικογένεια μας. Η μαμά είναι η κυβέρνηση, κανονίζει τα πάντα. Εγώ είμαι το μεγάλο κεφάλαιο, φέρνω τα χρήματα. Η υπηρέτρια είναι η εργατική τάξη, κάνει όσες δουλειές χρειάζονται να γίνουν. Εσύ είσαι η κοινή γνώμη, βλέπεις και κρίνεις και τέλος το μωρό μας είναι το μέλλον.<br /><br />Σκέψου τα αυτά που σου είπα και το ξανασυζητάμε αύριο."<br /><br />Κατά τη διάρκεια της νύχτας ο μικρός ακούει το μωρό να κλαίει και τρέχει να δει τι συμβαίνει. Βλέπει ότι το μωρό έχει "λερωθεί" και πηγαίνει να το πει στους γονείς του, όμως όταν φτάνει στο δωμάτιο τους, βλέπει τη μαμά να κοιμάται και τον μπαμπά να λείπει. Ακούει εκείνη τη στιγμή θόρυβο από το δωμάτιο υπηρεσίας, πηγαίνει να δει και βλέπει τον μπαμπά του και την υπηρέτρια στα τέσσερα.<br /><br />Πανικόβλητος σκέφτεται τι να κάνει. Να διακόψει τον πατέρα του και να τον ενοχλήσει ή να ξυπνήσει τη μητέρα του με τον κίνδυνο να μάθει την απιστία του πατέρα? Τελικώς, αποφασίζει να κάνει την πάπια και να πάει για ύπνο.<br /><br />Την επόμενη μέρα πηγαίνει ο πατέρας στον γιό και τον ρωτάει αν σκέφτηκε αυτά που είχαν πει τη χτεσινή μέρα.<br /><br />"Βέβαια πατέρα και κατέληξα στα εξής. Όταν η κυβέρνηση κοιμάται, το μεγάλο κεφάλαιο πηδάει την εργατική τάξη, η κοινή γνώμη σιωπά και το μέλλον της χώρας είναι βουτηγμένο στα σκατά"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-4980665526994174851?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-21286795468300708752007-09-09T11:05:00.000+03:002007-09-09T11:53:23.682+03:00Όταν ενώ βαριέσαι αφόρητα μια ταινία (εκτός αν την βρίσκεις με τη θέαση καλογυαλισμένων και καλογυμνασμένων αντρικών σωμάτων, κάτι που δεν συμβαίνει με τον υποφαινόμενο) κάθεσαι να την δεις μέχρι το σημείο που η Jeanne Morreau τραγουδάει ένα κομμάτι από ένα ποίημα<br /><br /><br /><embed src="http://www.youtube.com/v/0TBuCNvVPI4" width="425" height="350" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent"></embed><br /><br />ξέρεις ότι αυτό το ποίημα μιλάει στην καρδιά σου. <em><span style="font-size:85%;">(Το απόσπασμα είναι από τον Καυγατζή του Φασμπίντερ)<br /></span></em><br />Η Μπαλάντα των Φυλακών του Ρήντιγκ ήταν το τελευταίο γραπτό έργο του Oscar Wilde, το οποίο δεν χωράει εδώ, αλλά για όποιον ενδιαφέρεται υπάρχει <a href="http://emotionalliteracyeducation.com/classic_books_online/rgaol10.htm">εδώ.</a> Το έγραψε υπό το όνομα C.3.3 (κτίριο, όροφος, κελί) μετά από την φυλάκιση του στις φυλακές του Ρήντινγκ, αφού είχε κριθεί ένοχος για ομοφυλοφιλία (η ιστορία είναι λίγο πολύ γνωστή) και έμπνευση του υπήρξε ο συγκρατούμενος του Charles Wooldridge, ο οποίος εκτελέστηκε εκείνη την περίοδο για τον φόνο της γυναίκας του.<br /><br />Το "επίσημο" θέμα του ποιήματος είναι η θανατική ποινή:<br /><br /><em>For oak and elm have pleasant leaves<br />That in the spring-time shoot:<br />But grim to see is the gallows-tree,<br />With its adder-bitten root,<br />And, green or dry, a man must die<br />Before it bears its fruit!</em><br /><br />βλέποντας με κάποιον θαυμασμό τον μελλοθάνατο που αναμένει καρτερικά την τελευταία του μέρα:<br /><br /><em>He did not wring his hands nor weep,<br />Nor did he peek or pine,<br />But he drank the air as though it held<br />Some healthful anodyne;<br />With open mouth he drank the sun<br />As though it had been wine!</em><br /><br />αλλά βασικό μοτίβο του είναι η συγχώρεση, η οποία κατά τον Wilde είναι περισσότερο αναγκαία, όσο μεγαλύτερο είναι το έγκλημα:<br /><br /><em>For each man kills the thing he loves,<br />Yet each man does not die.</em><br /><br />Φυσικά ο δικός του, προσωπικός πόνος για τις συνθήκες φυλάκισης δεν λείπει:<br /><br /><em>I walked, with other souls in pain</em><br /><br />και<br /><br /><em>Upon that little tent of blue<br />Which prisoners call the sky,<br />And at every wandering cloud that trailed<br />Its raveled fleeces by.<br /></em><br />όμως τελικά αυτό το ποίημα είναι μια ακόμα κατηγορία κατά του Λόρδου Alfred Douglas, αλλά και όλων αυτών που σκοτώνουν ότι αγαπούν:<br /><br /><em>And all men kill the thing they love,<br />By all let this be heard,<br />Some do it with a bitter look,<br />Some with a flattering word,<br /><strong>The coward does it with a kiss,</strong><br />The brave man with a sword!</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-2128679546830070875?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-81960633755266326222007-09-06T09:05:00.000+03:002007-09-06T13:20:33.793+03:00<em><span style="font-size:78%;">(Στον πάτο υπάρχει διαμαντάκι)</span></em><br /><br />Αφού (ξανα)βρήκα την παιδική μου αθωότητα, είπα να (ξανα)βρω και την παιδική μου... ενοχή. Την ατελείωτη λατρεία για τις φανταστικές ιστορίες τρόμου.<br /><br />Και ποια η καλύτερη εισαγωγή στον τρόμο για ένα παιδί, από τον πολυαγαπημένο Edgar Allan Poe και φυσικά το πιο διάσημο ποίημα του The Raven. Έπεσα λοιπόν σε αυτήν την απαγγελία από τον, σκιαχτικό από μόνο του, Christopher Walken και τη μεταφέρω κι εδώ, εξαιρετικά αφιερωμένη στη δική μου Lenore.<br /><br /><embed src="http://www.youtube.com/v/cLSmhpwLdEQ" width="425" height="350" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent"></embed><br /><br /><em><span style="font-size:85%;">Once upon a midnight dreary, while I pondered weak and weary,<br />Over many a quaint and curious volume of forgotten lore,<br />While I nodded, nearly napping, suddenly there came a tapping,<br />As of some one gently rapping, rapping at my chamber door.<br />'Tis some visitor,' I muttered, 'tapping at my chamber door -<br />Only this, and nothing more.'<br /><br />Ah, distinctly I remember it was in the bleak December,<br />And each separate dying ember wrought its ghost upon the floor.<br />Eagerly I wished the morrow; - vainly I had sought to borrow<br />From my books surcease of sorrow - sorrow for the lost Lenore -<br />For the rare and radiant maiden whom the angels named Lenore -<br />Nameless here for evermore.<br /><br />And the silken sad uncertain rustling of each purple curtain<br />Thrilled me - filled me with fantastic terrors never felt before;<br />So that now, to still the beating of my heart, I stood repeating<br />'Tis some visitor entreating entrance at my chamber door -<br />Some late visitor entreating entrance at my chamber door; -<br />This it is, and nothing more,'<br /><br />Presently my soul grew stronger; hesitating then no longer,<br />'Sir,' said I, 'or Madam, truly your forgiveness I implore;<br />But the fact is I was napping, and so gently you came rapping,<br />And so faintly you came tapping, tapping at my chamber door,<br />That I scarce was sure I heard you' - here I opened wide the door; -<br />Darkness there, and nothing more.<br /><br />Deep into that darkness peering, long I stood there wondering, fearing,<br />Doubting, dreaming dreams no mortal ever dared to dream before<br />But the silence was unbroken, and the darkness gave no token,<br />And the only word there spoken was the whispered word, 'Lenore!'<br />This I whispered, and an echo murmured back the word, 'Lenore!'<br />Merely this and nothing more.<br /><br />Back into the chamber turning, all my soul within me burning,<br />Soon again I heard a tapping somewhat louder than before.<br />'Surely,' said I, 'surely that is something at my window lattice;<br />Let me see then, what thereat is, and this mystery explore -<br />Let my heart be still a moment and this mystery explore; -<br />'Tis the wind and nothing more!'<br /><br />Open here I flung the shutter, when, with many a flirt and flutter,<br />In there stepped a stately raven of the saintly days of yore.<br />Not the least obeisance made he; not a minute stopped or stayed he;<br />But, with mien of lord or lady, perched above my chamber door -<br />Perched upon a bust of Pallas just above my chamber door -<br />Perched, and sat, and nothing more.<br /><br />Then this ebony bird beguiling my sad fancy into smiling,<br />By the grave and stern decorum of the countenance it wore,<br />'Though thy crest be shorn and shaven, thou,' I said, 'art sure no craven.<br />Ghastly grim and ancient raven wandering from the nightly shore -<br />Tell me what thy lordly name is on the Night's Plutonian shore!'<br />Quoth the raven, 'Nevermore.'<br /><br />Much I marvelled this ungainly fowl to hear discourse so plainly,<br />Though its answer little meaning - little relevancy bore;<br />For we cannot help agreeing that no living human being<br />Ever yet was blessed with seeing bird above his chamber door -<br />Bird or beast above the sculptured bust above his chamber door,<br />With such name as `Nevermore.'<br /><br />But the raven, sitting lonely on the placid bust, spoke only,<br />That one word, as if his soul in that one word he did outpour.<br />Nothing further then he uttered - not a feather then he fluttered -<br />Till I scarcely more than muttered 'Other friends have flown before -<br />On the morrow will he leave me, as my hopes have flown before.'<br />Then the bird said, 'Nevermore.'<br /><br />Startled at the stillness broken by reply so aptly spoken,<br />'Doubtless', said I, 'what it utters is its only stock and store,<br />Caught from some unhappy master whom unmerciful disaster<br />Followed fast and followed faster till his songs one burden bore -<br />Till the dirges of his hope that melancholy burden bore<br />Of "Never-nevermore."'<br /><br />But the raven still beguiling all my sad soul into smiling,<br />Straight I wheeled a cushioned seat in front of bird and bust and door;<br />Then, upon the velvet sinking, I betook myself to linking<br />Fancy unto fancy, thinking what this ominous bird of yore -<br />What this grim, ungainly, gaunt, and ominous bird of yore<br />Meant in croaking 'Nevermore.'<br /><br />This I sat engaged in guessing, but no syllable expressing<br />To the fowl whose fiery eyes now burned into my bosom's core;<br />This and more I sat divining, with my head at ease reclining<br />On the cushion's velvet lining that the lamp-light gloated o'er,<br />But whose velvet violet lining with the lamp-light gloating o'er,<br />She shall press, ah, nevermore!<br /><br />Then, methought, the air grew denser, perfumed from an unseen censer<br />Swung by Seraphim whose foot-falls tinkled on the tufted floor.<br />'Wretch,' I cried, 'thy God hath lent thee - by these angels he has sent thee<br />Respite - respite and nepenthe from thy memories of Lenore!<br />Quaff, oh quaff this kind nepenthe, and forget this lost Lenore!'<br />Quoth the raven, 'Nevermore.'<br /><br />'Prophet!' said I, `thing of evil! - prophet still, if bird or devil! -<br />Whether tempter sent, or whether tempest tossed thee here ashore,<br />Desolate yet all undaunted, on this desert land enchanted -<br />On this home by horror haunted - tell me truly, I implore -<br />Is there - is there balm in Gilead? - tell me - tell me, I implore!'<br />Quoth the raven, 'Nevermore.'<br /><br />'Prophet!' said I, 'thing of evil! - prophet still, if bird or devil!<br />By that Heaven that bends above us - by that God we both adore -<br />Tell this soul with sorrow laden if, within the distant Aidenn,<br />It shall clasp a sainted maiden whom the angels named Lenore -<br />Clasp a rare and radiant maiden, whom the angels named Lenore?'<br />Quoth the raven, 'Nevermore.'<br /><br />'Be that word our sign of parting, bird or fiend!' I shrieked upstarting -<br />'Get thee back into the tempest and the Night's Plutonian shore!<br />Leave no black plume as a token of that lie thy soul hath spoken!<br />Leave my loneliness unbroken! - quit the bust above my door!<br />Take thy beak from out my heart, and take thy form from off my door!'<br />Quoth the raven, 'Nevermore.'<br /><br />And the raven, never flitting, still is sitting, still is sitting<br />On the pallid bust of Pallas just above my chamber door;<br />And his eyes have all the seeming of a demon's that is dreaming,<br />And the lamp-light o'er him streaming throws his shadow on the floor;<br />And my soul from out that shadow that lies floating on the floor<br />Shall be lifted - nevermore!<br /></span></em><br />Κι επειδή μπορεί να σκιαχτήκατε, έψαξα και βρήκα ένα μικρό ταινιάκι που είχε φτιάξει ο Tim Burton το 1982, με την τεχνική του stop motion, για το μεγάλο ίνδαλμα του, τον Vincent Price, ο οποίος και συμμετέχει σε αυτό το μικρό αριστούργημα.<br /><br /><embed src="http://www.youtube.com/v/hD8uQzu0IL0" width="425" height="350" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent"></embed><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-8196063375526632622?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-7027810902361835992007-08-29T09:37:00.001+03:002007-08-29T09:57:06.780+03:00Αφού οι δημοσκόποι πάνε να μας τρελάνουν, φτιάχνω τη δική μου γκαλοπική εταιρία SPO. Απαντήστε στο κρίσμο ερώτημα της προεκλογικής περιόδου: Ποιος είναι αυτός ο κύριος?<br /><br /><a href="http://bp2.blogger.com/_hUDfEk4cN-0/RtUXoG_bcZI/AAAAAAAAAAs/jN1sidzxFZA/s1600-h/assets_LARGE_t_420_121088.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5104011730533183890" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_hUDfEk4cN-0/RtUXoG_bcZI/AAAAAAAAAAs/jN1sidzxFZA/s400/assets_LARGE_t_420_121088.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-size:85%;">Η φωτογραφία είναι από το </span><a href="http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=5347&subid=2&amp;pubid=128501"><span style="font-size:85%;">Έθνος</span></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-702781090236183599?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-18909976505628262042007-08-27T09:25:00.001+03:002010-07-04T18:34:55.198+03:00<strong>Συμμετρία</strong><br /><br />Λέξη ελληνική και σύνθετη από τις λέξεις συν και μέτρο. Θεωρητικώς και πρακτικώς αμετάφραστη σε οποιαδήποτε άλλη γλώσσα, είναι μια από τις μεγαλύτερες κατακτήσεις του ανθρώπινου πνεύματος, που οφείλουμε στους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους και μαθηματικούς. Μεγάλο ρόλο έχει διαδραματίσει στη Γεωμετρία του Ευκλείδη και στα δίπολα της ελληνικής φιλοσοφίας, κυρίως του Ηράκλειτου και του Αριστοτέλη.<br /><br />Κοινώς, συμμετρία ονομάζουμε την αρμονία που παρατηρείται είτε ανάμεσα στα μέρη που αποτελούν ένα αντικείμενο, είτε ανάμεσα σε διαφορετικά πράγματα και πηγάζει από κανονικές αναλογίες. (<a href="http://www.live-pedia.gr/index.php/%CE%A3%CF%85%CE%BC%CE%BC%CE%B5%CF%84%CF%81%CE%AF%CE%B1">Live-pedia</a>)<br /><br /><a href="http://bp2.blogger.com/_hUDfEk4cN-0/RtJ452_bcXI/AAAAAAAAAAc/FvEVVKz-5ys/s1600-h/426px-Vitruvian.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp2.blogger.com/_hUDfEk4cN-0/RtJ452_bcXI/AAAAAAAAAAc/FvEVVKz-5ys/s400/426px-Vitruvian.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5103274263173624178" /></a><br /><br /><br /><strong>Ασύμμετρος Απειλή</strong><br /><br />Ενδιαφέρον ορισμός δίδεται από την Wikipedia στο λήμμα <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Asymmetric_warfare">Assymetric Warfare</a>, αλλά λόγω απίστευτης τεμπελιάς αντιγράφω την υπέροχη μετάφραση που έκανε η <a href="http://aphroditescomments.blogspot.com/2007/08/blog-post_27.html">Εργατική Ως Μέλισσα Θεά Αφροδίτη</a> (ελπίζω να μην κατηγορηθώ για κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας):<br /><br />"Ο όρος αυτός καθιερώθηκε προκειμένου ν΄ αντιμετωπισθούν σύγχρονες "δυναμικές" δράσης στις οποίες και παρατηρούνται νέες τακτικές και χρήσεις όπλων, πέρα από τα γνωστά καθιερωμένα. Παρά ταύτα για τις ασύμμετρες απειλές (asymmetric threats) και τον ασύμμετρο πόλεμο (asymmetric warfare) δεν υπάρχουν απόλυτα συμφωνημένοι ορισμοί και τούτο προκειμένου οι σχεδιασμοί να προλαμβάνουν πιθανές δράσεις και μέσα. Έτσι ο όρος χρησιμοποιείται επίσης ευρύτατα και από ειδικές αστυνομικές δυνάμεις καταστολής και ιδιαίτερα σε θέματα περισσότερο <strong>αποτροπής παρά αντιμετώπισης επαπειλούμενων τρομοκρατικών προσβολών - επιθέσεων</strong>.<br /><br />Γενικά, ασύμμετρος θεωρείται ο πόλεμος που διενεργείται από οργανωμένες μη-συμβατικές ομάδες, <strong>βασίζεται στην αναίρεση των κανόνων του δικαίου και του δικαίου του πολέμου</strong>, ενώ χρησιμοποιεί κυρίως χαμηλού σχετικά κόστους όπλα και επιχειρησιακή δράση που <strong>προκαλεί όμως, δυσανάλογα, μεγάλου (ασύμμετρου) κόστους αποτελέσματα στον υπέρτερο αντίπαλο</strong>, τόσο σε ανθρώπινες ζωές και υλικό όσο και σε ψυχολογικό και κοινωνικό κόστος.<br /><br />Κύριος δε σκοπός του δεν είναι ασφαλώς η αναμέτρηση αλλά η εξασθένιση/κάμψη της αποφασιστικότητας και της αποτελεσματικής χρήσης των συντελεστών ισχύος του υπέρτερου αντιπάλου."<br /><br />Κοινώς μιλάμε για το γνωστό μας αντάρτικο, μόνο που απ' ότι φαίνεται οι αντάρτες βγήκαν από τις πόλεις και μπήκαν στα δάση. <br /><br />Ουσιαστικά αυτή είναι η νέα τάση της μόδας στην πολιτική ζωή του τόπου και ξεκίνησε από το χθεσινό υπουργικό συμβούλιο. Το υπέροχο αυτό μοντέλο, το οποίο αναμένεται να φορεθεί ως καθημερινό ένδυμα μέχρι και τις 16 Σεπτεμβρίου, χρησιμεύει και ως "αντιευθυνική" πανοπλία για κυβερνητικά στελέχη και φιλοκυβερνητικά παπαγαλάκια.<br /><br />Έτσι απλά, χωρίς καμιά άλλη εξήγηση, η πλήρης παράλυση του κρατικού μηχανισμού δικαιολογείται, αφού κάποιοι ανθέλληνες αποφάσισαν να καταστρέψουν τη χώρα. <br /><br />Τώρα γιατί δεν υπάρχει ευθύνη που κάποιοι τυχάρπαστοι αντάρτες κατάφεραν να αλωνίζουν μέσα σε ένα, υποτίθεται, οργανωμένο κράτος είναι μια απορία που μάλλον δεν θα απαντηθεί από κανέναν...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-1890997650562826204?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-43983774690327507012007-08-26T03:02:00.000+03:002007-08-26T03:24:07.394+03:00Κάποια στιγμή, πριν από αρκετό καιρό, χρειάστηκε να βρεθώ αντιμέτωπος με ένα απανθρακωμένο πτώμα. Δεν έχει σημασία που, πως και γιατί, αλλά θέλω να μοιραστώ αυτήν την εμπειρία, για λόγους που ελπίζω να γίνουν προφανείς.<br /><br />Ένα αυτοκίνητο στις φλόγες, μια ομάδα πυροσβεστών, ΕΚΑΒίτων και διασωστών, το όλον του σκηνικού. Η μυρωδιά της καμμένης ανθρώπινης σάρκας, αποκρουστική, περισσότερο στο μυαλό παρά στη μύτη και η όψη του απαλλαγμένου από χαρακτηριστικά προσώπου, μια φρικτή μάσκα τρόμου. Όμως, έμεινα εκεί, στην περισυλλογή των υπολειμάτων, στην τοποθέτηση στη γνωστή σακούλα, στη μεταφορά στο ασθενοφόρο, χωρίς δισταγμό ούτε καν μια δεύτερη σκέψη.<br /><br />Πέρασε πάνω από μισή ώρα αφού είχα φύγει για ν' αρχίσουν οι πρώτες σκέψεις. Τι ακριβώς έγινε, πως έγινε. Σήμερα αναρωτιέμαι, πως ο άνθρωπος που βάζει τα κλάμματα βλέποντας τις φωτιές στην Ζαχάρω, στάθηκε ατάραχος πάνω από ένα διαμελισμένο πτώμα και χωρίς ούτε μια μικρή σύσπαση του προσώπου έκλεισε το φερμουάρ.<br /><br />Έδωσα την απάντηση μόνος μου. Όταν πράττεις δεν σκέφτεσαι, ούτε νιώθεις. Όταν έχεις συναίσθηση της ευθύνης που αναλαμβάνεις, δεν χωρούν συναισθηματισμοί και κούφια λόγια. Δεν έχεις τον χρόνο. Είσαι εκεί, πρώτα αντιμέτωπος με τον εαυτό σου και μετά με τη φρίκη του γεγονότος. Αν έχεις τα κότσια στέκεσαι, αν όχι λυγίζεις και φεύγεις.<br /><br />Βλέπω κι ακούω τους πολιτικούς να νιώθουν. Οργή, οδύνη, αποτροπιασμό. Όλα εκτος από ντροπή και σκέφτομαι ότι γι' αυτό νιώθουν. Γιατί δεν πράττουν.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-4398377469032750701?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-82297643248427112932007-08-25T03:59:00.000+03:002007-08-25T04:38:36.062+03:00Τις τελευταίες μέρες έγινε γνωστό το θέμα της μόλυσνης του ποταμού Ασωπού, έπειτα από πρωτοβουλία του τηλεοπτικού σταθμού ΣΚΑΙ. Τα δεδομένα της υπόθεσης είναι πολύ απλά. 180 περίπου εταιρίες στην περιοχή επεξεργάζονται βαρέα μέταλλα, τα οποία και διοχετεύουν στον ποταμό, ο οποίος, πλέον, έχει γίνει κόκκινος.<br /><br />Οι μετρήσεις του Γενικού Χημείου του Κράτους δείχνουν ότι η συγκέντρωση εξασθενούς χρωμίου στο νερό του Ασωπού ξεπερνά τα 50.000 μg/κυβικό μέτρο. Για να γίνει αντιληπτό το τερατώδες αυτού του αριθμού, πρέπει να αναφέρουμε την πιο γνωστή περίπτωση μόλυσνης από εξασθενές χρώμιο, την υπόθεση Χίκνεϊ.<br /><br />Στο Χίκνεϊ της Νότιας Καλιφόρνιας, μια εταιρία παραγωγής ρεύματος μόλυνε το νερό της περιοχής με εξασθενές χρώμιο. Η ανάλυση που είχε γίνει είχε δείξει συγκέντρωση 22 μg/κυβικό μέτρο. Μιλάμε δηλαδή για συγκέντρωση στον Ασωπό περίπου 2.500 φορές μεγαλύτερη απ' ότι στο Χίκνεϊ.<br /><br />Αν αναλογιστούμε την "επιδημία" καρκίνου του πνεύμονα που εμφανίστηκε στο Χίκνεϊ και με δεδομένη την διόγκωση του προβλήματος, λόγω της αυξημένης συγκέντρωσης εξασθενούς χρωμίου, μπορούμε άνετα να μιλήσουμε για δολοφονική επίθεση κατά των 30.000 κατοίκων της γύρω περιοχής.<br /><br />Οι κάτοικοι έχουν ξεσηκωθεί και είναι έτοιμοι για οποιαδήποτε κίνηση χρειαστεί, ενώ στο πλευρό τους προστρέχει η κυρία Έριν Μπρόκοβιτς, γνωστή από την ομώνυμη ταινία (που πραγματευόταν την υπόθεση Χίκνεϊ), η οποία εμφανίζεται διατεθειμένη, αρχικά να προσφύγει στον Ο.Η.Ε. και ακολούθως να μεταβεί στη χώρα μας για να βοηθήσει στις κινητοποιήσεις των κατοίκων.<br /><br />Περισσότερα για την Έριν Μπρόκοβιτς και τον Ασωπό στα <a href="http://www.tanea.gr/Article.aspx?d=20070822&nid=5690297">Νέα και το ρεπορτάζ της Εύης Σαλτού</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-8229764324842711293?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-17122334588229232242007-08-10T10:54:00.001+03:002010-07-04T18:31:41.362+03:00Η ιστορία είναι παλιά, αλλά εγώ τη διάβασα σχετικά πρόσφατα στην εφημερίδα Sportday από τον Χρίστο Χαρλαμπόπουλο, έναν εκ των κορυφαίων, σοβαροτέρων και λιγοστών σκεπτόμενων αθλητικογράφων. Θεωρητικά είναι αληθινή αλλά δεν ενθυμούμαι πρόσωπα και περιοχές. Ελπίζω να τη μεταφέρω σωστά.<br /><br />Κάποιος καθηγητής μπαίνει στην αίθουσα του πανεπιστημίου που διδάσκει με ένα γυάλινο βάζο και μια κούτα. Αρχικά βγάζει από την κούτα μερικές πέτρες και τις αδειάζει στο βάζο μέχρι να το γεμίσει. <br /><br />Είναι γεμάτο το βάζο? ρωτάει τους απορημένους φοιτητές του.<br /><br />Ναι, ήταν η απάντηση. <br /><br />Στη συνέχεια, χωρίς να μιλήσει πήρε από την κούτα μερικά βοτσαλάκια, τα πρόσθεσε στο βάζο και κουνωντας το άφησε τα μικρά βότσαλα να κυλήσουν ανάμεσα στις πέτρες, μέχρι να μη χωράνε άλλα.<br /><br />Τώρα είναι γεμάτο? ξαναρώτησε.<br /><br />Πάλι καταφατική η απάντηση, αλλά ο καθηγητής δεν είχε τελειώσει. Πήρε από την κούτα μια σακούλα με άμμο και άρχισε να την αδειάζει στο βάζο μεχρι να γεμίσουν όλα τα κενά ανάμεσα στις πέτρες και τα βότσαλα.<br /><br />Τώρα, γέμισε το βάζο?<br /><br />Ναι, ήταν πάλι η απάντηση.<br /><br />Ο καθηγητής, χαμογελώντας, βγάζει από την κούτα δυο μπύρες και τις αδειάζει μέσα στο βάζο μέχρι να ξεχειλίσει, οπότε ρωτάει για τελευταία φορά. Τώρα το βάζο είναι γεμάτο?<br /><br />ΝΑΙ!!!<br /><br />Τώρα, λέει, θέλω να θεωρήσετε ότι αυτό το βάζο είναι η ζωή σας.<br /><br />Οι πέτρες είναι τα σημαντικά πράγματα στη ζωή. Οι οικογένεια σας, ο σύντροφός σας, οι φίλοι σας, η υγεία σας. Είναι τόσο σημαντικά που και μόνο αυτά φτάνουν για να γεμίσουν τη ζωή σας.<br /><br />Τα βοτσαλάκια είναι τα λιγότερο σημαντικά πράγματα, όπως η δουλειά σας, οι σπουδές σας, τα χρήματα και τα υλικά αγαθά. Γεμίζουν περισσότερο τη ζωή, αλλά αν τα βάλετε πρώτα μέσα στο βάζο δεν θα υπάρχει χώρος για τις πέτρες.<br /><br />Η άμμος είναι τα μικροπράγματα που κάνουν τη ζωή ομορφότερη, το παιχνίδι, η διασκέδαση, τα μικροενδιαφέροντα μας. Κι αυτά γεμίζουν ακόμα περισσότερο τη ζωή μας, αλλά αν μπουν πρώτα στο βάζο, δεν θα υπάρχει χώρος ούτε για τις πέτρες, ούτε για τα βότσαλα.<br /><br />Οι φοιτητές άκουγαν σιωπηλοί, ώσπου ένας εξ αυτών ρώτησε. Καλά όλα αυτά αλλά οι μπύρες?<br /><br />Να θυμάστε, απάντησε ο καθηγητής, ότι όσο στριμωγμένοι κι αν είστε, όσο γεμάτη κι αν είναι η ζωή σας, ΠΑΝΤΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΧΩΡΟΣ ΓΙΑ ΔΥΟ ΜΠΥΡΙΤΣΕΣ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-1712233458822923224?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-19172082375076281372007-07-03T04:17:00.000+03:002007-08-08T05:52:09.141+03:00Στο blog <a href="http://biostore-aloa.blogspot.com/2007/06/blog-post_29.html">Υγιεινή Διατροφή</a>, με αφορμή την πυρκαγιά στην Πάρνηθα,δημοσιεύθηκε ένα άρθρο του κου Παύλου Κωνσταντινίδη, ερευνητή του ΕΘ.Ι.Α.ΓΕ, το οποίο ουσιαστικά θέτει το ζήτημα της αναδάσωσης σε άλλη βάση.<br /><br />Το βασικό μήνυμα του κειμένου είναι ότι τα δάση καίγονται εδώ και χιλιάδες χρόνια και κατα τη διάρκεια αυτών των χρόνων αναγεννιούνται χωρίς την ανθρώπινη παρέμβαση. Το χειρότερο όλων είναι ότι οι προσπάθειες αναδάσωσης, σύμφωνα με τον κο Κωνσταντινίδη, γίνονται με εντελώς λανθασμένο τρόπο, αφού δεν υπάρχει σωστή διαχείρηση των καμένων υλικών και τα φυτά που χρησιμοποιούνται για την αναδάσωση είναι ως επί των πλείστων άσχετα με την χλωρίδα που προϋπήρχε.<br /><br />Η δική μου, αρχική αντίδραση ήταν αρνητική επί του θέματος και εν πολλοίς συνεχίζει να είναι και θα εξηγήσω παρακάτω γιατί, αλλά η έντονη διαμάχη που δημουργήθηκε με ώθησε να κάνω τη μικρή, δική μου έρευνα επί του θέματος.<br /><br />Κατ' αρχάς ο κος Κωνσταντινίδης, ουσιαστικά μας λέει ότι η πυρκαγιά είναι κατά κάποιο τρόπο αναγκαία για την επιβίωση των δασών. Η πρώτη αντίδραση σε αυτό μόνο ειρωνική μπορεί να είναι, αλλά με μια προσεκτικότερη μελέτη ανακαλύπτουμε ότι το δάσος στην Πάρνηθα πεθαίνει και αυτό είναι γνωστό από μελέτες του 1987 (<a href="http://www.sciencedirect.com/science?_ob=ArticleURL&_udi=B6VB5-48XKNJ3-3H&amp;_user=10&_coverDate=12%2F31%2F1988&amp;_rdoc=1&_fmt=&amp;_orig=search&_sort=d&amp;view=c&_acct=C000050221&amp;_version=1&_urlVersion=0&amp;_userid=10&md5=d5e4653d4fa9d4503ab8a21a4ed1e4e0">απόσπασμα</a>). Οπότε πράγματι η πυρκαγιά σε αυτήν την περίπτωση δρα αναγεννητικά (όχι βέβαια ότι πρέπει να δώσουμε και παράσημο στους εμπρηστές).<br /><br />Τώρα για το αν πρέπει να γίνεται ανδάσωση ή όχι, όλες οι διεθνείς και εγχώριες μελέτες δείχνουν ότι ο καλύτερος δρόμος είναι η φυσική αναγέννηση του δάσους, η οποία με μια μικρή βοήθεια από τον άνθρωπο μπορεί να έχει ξεκινήσει σε περίπου 5 χρόνια (<a href="http://www.enn.com/today.html?id=12516">άρθρο Associated Press για μελέτη καθηγητών στο Oregon</a>).<br /><br />Πρέπει να λάβουμε υπόψη μας ότι η χλωρίδα του εθνικού δρυμού της Πάρνηθας αποτελείται από 1.100 διαφορετικά είδη και υποείδη (τεράστιος αριθμός αν αναλογιστούμε ότι όλες οι σκανδιναβικές χώρες μαζί έχουν τόσα), εκ των οποίων τα 92 είναι ενδημικά (δηλαδή απαντώνται μόνο στη χώρα μας). Βέβαια τα φυτά που κυριαρχούν είναι δύο, η κεφαλληνιακή ελάτη στα μεγάλα υψόμετρα και η χαλέπιος πεύκη (το γνωστό και ταπεινό πεύκο είναι αυτό) στα μικρότερα. Μελέτες που έχουν γίνει (<a href="http://www.sciencedirect.com/science?_ob=ArticleURL&amp;_udi=B6T6X-4M27X1G-1Y&_user=10&amp;_coverDate=11%2F15%2F2006&_rdoc=1&amp;_fmt=&_orig=search&amp;_sort=d&view=c&amp;_acct=C000050221&_version=1&amp;_urlVersion=0&_userid=10&amp;md5=06e681cde8499269ee8bd93c21a7f9b0">απόσπασμα</a>) δειχνουν ότι το πεύκο έχει εκπληκτικά μεγάλες δυνατότητες αναγέννησης μετά από φωτιά, λόγω της δομής του κώνου του και της ιδιότητας του να ανοίγει και να εκτοξεύει τους σπόρους όταν έρχεται σε επαφή με μεγάλη θερμότητα.<br /><br />Ένα, επίσης μεγάλο, πλεονέκτημα της φυσικής αναγέννησης είναι ότι κατά τη διάρκεια της, είναι πολύ πιθανό να μπορέσουν να αναγεννηθούν όλα τα είδη και υποείδη που αποτελούσαν την χλωρίδα του δάσους, αντίθετα με την αναδάσωση όπου ο κίνδυνος κάποια είδη να χαθούν ή να αντικατασταθούν με άλλα άσχετα με το χώρο είναι μεγάλος.<br /><br />Με λίγα λόγια βρήκαμε την τέλεια λύση για την Πάρνηθα? Αφού πρώτα τονίσω ότι δεν είμαι κανένας ειδικός επί του θέματος (και ούτε έγινα με τη μικρή έρευνα που έκανα) , επιτρέψτε μου να διαφωνήσω. Όποιος έκανε τον κόπο να διαβάσει το άρθρο του Associated Press θα πρόσεξε ότι ένας καθηγητής που πήρε μέρος στην έρευνα στο Oregon λέει: "Όταν ο χρόνος δεν είναι σημαντικός παράγοντας, η φυσική αναγέννηση εμφανίζεται ως μια καλή προσέγγιση για την αναδάσωση".<br /><br />Το ζήτημα, λοιπόν, είναι ο χρόνος και κυρίως οι επιπτώσεις της καταστροφής στην Πάρνηθα μέσα στο χρόνο για τον άνθρωπο. Ήδη μιλάμε για αύξηση της θερμοκρασίας και για τις πλημμύρες των πρώτων βροχών. Αντέχουν οι κάτοικοι των γύρω περιοχών να περιμένουν 20 χρόνια που θα χρειαστούν για να αναγεννηθεί το δάσος? Οι κάτοικοι της Αττικής, γενικότερα, μπορούν να υπομείνουν τους επερχόμενους καύσωνες?<br /><br />Όπως προείπα, ειδικός δεν είμαι και λύσεις δεν μπορώ να προτείνω. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι οι επιστήμονες-ερευνητές δασολόγοι θα πρέπει να βρουν έναν τρόπο να επιταχύνουν την αναγέννηση αυτού του δάσους. Αν η φυσική αναγέννηση είναι μονόδρομος, τότε είμαι σίγουρος ότι θα υπάρχουν μέθοδοι υποβοήθησης αυτής της διαδικάσιας. Αν όχι, τότε αυτό που προέχει είναι η προστασία των ανθρώπων πρωτίστως, και των ζώων δευτερευόντως. Και αυτό δεν το λέω εγώ αλλά επιστήμονες στη δεύτερη ερώτηση <a href="http://209.85.135.104/search?q=cache:ro-4Sk3W8RoJ:www.safnet.org/policyandpress/forestrecov/SAFRecoveryFAQs.pdf+reforestation+after+fire&hl=el&amp;ct=clnk&cd=3&amp;gl=gr">εδώ</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-1917208237507628137?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-79603072839320110322007-06-23T02:21:00.001+03:002010-07-04T18:26:10.833+03:00Αφορμή παίρνω από το σχόλιο του κου Νίκου Δήμου στο δικό του <a href="http://doncat.blogspot.com/2007/06/blog-post_21.html">blog</a> και επειδή δεν θέλω να κάνω κατάχρηση του χώρου του γράφω εδώ εκτενέστερα τις σκέψεις μου.<br /><br />Βλέπω τον κο Χριστόδουλο πρώτα και πάνω απ' όλα ως ένα τηλεοπτικό πρόσωπο, ιδιαίτερα φωτογενές και αρκετά έως πολύ ικανό στην επικοινωνία. Δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι κάποιος image maker κρύβεται πίσω απ' αυτήν την εικόνα, οπότε πρέπει να δεχτούμε ότι η επιλογή της προβολής του ως τέτοιου βαρύνει αποκλειστικά τον ίδιο. Στα τόσα χρόνια που είναι αρχιεπίσκοπος δεν θυμάμαι ούτε μια στιγμή δημοσιότητας που να μην ήταν προφανές ότι η παρουσία της κάμερας όριζε τον τρόπο που μιλούσε, τον τόνο της φωνής του, την κάθε του κίνηση. Ακόμα και όταν ιερουργούσε οι κλεφτές ματιές προς την κάμερα ήταν φανερές. Αυτό είναι ίσως και το βαρύτερο "αμάρτημα" του αρχιεπισκόπου. Η εκκοσμίκευση της εκκλησίας και της θρησκείας. Ο πνευματικός πατέρας του τίτλου δυστυχώς δεν μένει εδώ.<br /><br />Από που απορρέει αυτή η τάση του κου Χριστόδουλου? Από μια μεγαλομανία, άνευ προηγουμένου για ιεράρχη. Ο αρχιεπίσκοπος από την αρχή της θητείας του ως και σήμερα αντιμετωπίζει εαυτόν, και απαιτεί να τον αντιμετωπίζουν, ως αρχηγό κράτους. Το καμουφλάρισμα των συγκεντρώσεων με το όνομα "λαοσύναξη" δεν αλλάζει αυτό που πραγματικά ήταν, πολιτικές συγκεντρώσεις με όλα τα παρελκόμενα. Πλήθος, συνθήματα, πανό και, βεβαίως, ο "χαρισματικός ηγέτης" στο μπαλκόνι να υψώνει το λάβαρο της επανάστασης. Πόσο πιο πολιτική μπορεί να γίνει μια πράξη? Ευτυχώς που ο τότε πρωθυπουργός δεν έκανε πίσω και ο σκοπός, η επιβολή της εκκλησίας ως ισότιμου με την κυβέρνηση πολιτειακού παράγοντα, δεν επετεύχθη.<br /><br />Για να αναφέρουμε τα υπόλοιπα σφάλματα του μπορεί να χρειαστούν και 30 σελίδες. Από το αρχιεπισκοπικό μέγαρο (σε περιουσία του κράτους και όχι της εκκλησίας), μέχρι το πριμ παραγωγικότητας (από πότε τα μυστήρια της εκκλησίας μπήκαν σε γραμμή παραγωγής?) και από την κόντρα με τον πατριάρχη (δημοσκοπικώς η μάχη αυτή χάθηκε και μάλλον αυτό τον πείραξε περισσότερο, είπαμε πάνω απ' όλα το image), μέχρι την "δεξιά του Κυρίου" (δεν του βγήκε διότι ο αρριβίστας πρωθυπουργός δεν τον χρειαζόταν πλέον) τα σφάλματα που μπορεί κάποιος να του προσάψει είναι δεκάδες.<br /><br />Τώρα, σε μιά δύσκολη για τον ίδιο στιγμή, η επικοινωνιακή πολιτική του συνεχίζεται. Φρόντισε με μια απλή ανακοίνωση να διαψεύσει όσους τον επισκέφθηκαν και δήλωναν εξερχόμενοι ότι ήταν ευδιάθετος, τονίζοντας το βάρος της ασθένειας του. Εκπληκτική κίνηση που έκανε το σύνολο, σχεδόν, των ΜΜΕ να εξαπολύσει νέους ύμνους για το ήθος του.<br /><br />Το να ευχηθείς περαστικά σε έναν άνθρωπο που πάσχει από ανίατη ασθένεια, είναι μάλλον άτοπο. Το μόνο που μπορώ να του ευχηθώ είναι για το υπόλοιπο του βίου του να μην βασανισθεί από τις γνωστές παρενέργειες αυτής της ασθένειας, γιατί σε κανέναν άνθρωπο δεν αξίζει τέτοια ταλαιπωρία<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-7960307283932011032?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-87908143448388784792007-06-19T02:58:00.001+03:002010-07-04T18:22:23.999+03:00Με λύπη μου είδα σήμερα από το πρωι τα κανάλια να ασχολούνται με το θέμα των βασανιστηρίων με όλους τους λάθος τρόπους, σε σημείο που να προβληματίζομαι για τους λόγους που είχαν να χειριστούν το θέμα έτσι.<br /><br />Κατ' αρχάς, δόθηκε λόγος στο θύμα της ληστείας που είχαν διαπράξει οι δυο βασανισθέντες, μια κυρία γύρω στα 40, που όπως πληροφορηθήκαμε έχει κάποιο πρόβλημα στο ένα πόδι. Δυστυχώς, δεν κατάλαβα το σκοπό αυτής της μαρτυρίας. Η εν λόγω κυρία πιστοποίησε ότι αυτοί οι δύο ήταν κοινοί εγκληματίες που προσπάθησαν να της αποσπάσουν τη τσάντα. Και λοιπόν? Τι σχέση έχει αυτό με την πράξη του αστυνομικού? Η κυρια δεν ήταν μάρτυρας των βασανιστηρίων, άρα δεν έχει καν λόγο να είναι εκεί και να μιλάει. Μηπως ο κος Παπαδάκης, στην εκπομπή του οποίου εμφανίστηκε η κυρία, θέλει να μας πει ότι υπάρχει δικαιολογία για την πράξη?<br /><br />Στην ίδια εκπομπή, η ίδια κυρία υπερασπίστηκε τους αστυνομικούς γιατί "της φέρθηκαν καλά" και "στο κάτω κάτω της γραφής θέλουμε αστυνομικούς με laptop?". Ωραιότατα. Αφού η κυρία αυτή ισοσταθμίζει τα δυο γεγονότα, κάτω από τις επιδοκιμασίες του παρουσιαστή, προτείνω να τη χαστουκίσει κάποιος μπροστά σε δυο άλλους που θα γελάνε μαζί της για να δούμε αν προτιμά αυτό ή να της πάρουν το πορτοφόλι.<br /><br />Το βράδυ στις ειδήσεις, είχαμε εκπληκτικό show από έναν κακεντρεχή και αντιαισθητικό δικηγορο (τον δικηγόρο του αστυνομικού), ο οποίος διέκοπτε συνεχώς τον δικηγόρο των θυμάτων λέγοντας του "τι μιλάς εσύ? οι πελάτες σου είναι ληστές" και τον εκπρόσωπο της αστυνομίας λέγοντας του "τι μιλάς εσύ? κάτσε στο γραφειάκι σου και άσε τους άλλους που βγαίνουν στο δρόμο να μιλάνε".<br /><br />Κατά τη διάρκεια αυτής της εξαιρετικής παράστασης του δικηγόρου του οποίου το όνομα φρόντισα να ξεχάσω αμέσως, υπήρχε τίτλος κάτω από τα παράθυρα "Τον προκάλεσαν οι δύο ληστές". Αυτά έγιναν στον Alpha (θα μου πείτε οι παρουσιαστές έλεγαν συνεχώς ότι αυτά είναι ανοησίες, αλλά η γραπτή εντύπωση πάντα μένει, έτσι δεν είναι κύριε Γκαίμπελς?).<br /><br />Εκπληκτική εμφάνιση, όπως συνηθίζει άλλωστε, έκανε και ο-όχι-τόσο-ωραίος Άδωνις (που θα έπρεπε να ονομάζεται Στέντορας, έτσι όπως καλύπτει τα πάντα με τις φωνές του), ο οποίος με μια φράση κατάφερε να εξισώσει την κρατική βία με τη βία 20 ατόμων που δρουν εκτός νόμου. Δυστυχώς, αυτός ο άνθρωπος θα μας εκπροσωπεί στη βουλή σε λίγο καιρό, αν και από χιουμοριστική άποψη αυτό δεν είναι και τόσο κακό.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-8790814344838878479?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-13398189803344278482007-06-17T04:16:00.001+03:002010-07-04T18:20:37.782+03:00Με αφορμή το σημερινό θέμα της κακοποίησης των δύο νεαρών από την αστυνομία αναδύθηκε πάλι το βρωμερό κεφάλι του ρατσισμού. Ο περισσότερος κόσμος υπέθεσε ότι τα δύο αυτά άτομα είναι Αλβανοί, οπότε άρχισαν και τα αντίστοιχα σχόλια με την κοινή συνισταμένη "καλά τους κάνανε". Μερικές σκέψεις πάνω σ' αυτό.<br /><br />Έχω την πεποίθηση ότι ο υπερπατριωτισμός δημιουργείται από την έλλειψη εθνικής συνείδησης και γνώσης. Η άγνοια της ιστορίας κάθε λαού οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στο ρατσισμό. Και εξηγούμαι.<br /><br />Η ναζιστική Γερμανία αναζητώντας "ζωτικό χώρο" και οικονομικούς πόρους, εισέβαλε στην Πολωνία και πετσόκοψε τους Εβραίους. Οι Εβραίοι με τη σειρά τους, αναζητώντας τον δικό τους χώρο, εισέβαλαν στην Παλαιστίνη και πετσόκοψαν τους Άραβες. Αντιστοίχως, στην μεταπολεμική Γερμανία μια από τις χειρότερες βρισιές ήταν "ξένος εργάτης", μεγάλο μέρος των οποίων ήταν Έλληνες, οι οποίοι με τη σειρά τους έχουν ως μέγιστη, πλέον, βρισιά το "Αλβανέ", τον ξένο εργάτη, δηλαδή.<br /><br />Υπάρχει, βεβαίως, και το τρομερό επιχείρημα ότι δεν τα έχουμε με όλους τους ξένους, αλλά μόνο με τους Αλβανούς, οι οποίοι είναι μοχθηροί, πανούργοι και εγκληματίες στο σύνολο τους. Ας το δούμε κι αυτό.<br /><br />Κατ' αρχάς, ας δεχτούμε ότι κάποιον από εμάς τον έκλεψε ένας Αλβανός, αυτό αυτομάτως κάνει όλους τους Αλβανούς κλέφτες? Εκτός του ότι θυμίζει το γνωστό "ο αστυνομικός είναι όργανο, το μπουζούκι είναι όργανο, άρα ο αστυνομικός είναι μπουζούκι", γιατί αν μας κλέψει ένας Έλληνας δεν γίνονται αυτομάτως όλοι οι Έλληνες κλέφτες?<br /><br />Το να κρίνουμε έναν λαό από τους πέντε, δέκα, εκατό ή χιλιάδες εγκληματίες που έχει είναι τουλάχιστον γελοίο. Σαφώς η πλειοψηφία των πρώτων μεταναστών που ήρθε στη χώρα μας ήταν συστημένοι κατευθείαν από τις φυλακές, αλλά οι δικοί μας κάτοικοι των φυλακών είναι "μπουμπούκια" και δεν το ήξερα? Γιατί αυτοί οι εγκληματίες να ορίζουν και τον τίμιο εργάτη που προσπαθεί να ζήσει την οικογένεια του, κάτω από αντίξοες συνθήκες, σε μια ξένη χώρα? Και όχι μόνο αυτούς. Γιατί να κρίνω ως κατώτερο μου ή ως εγκληματία τον Ισμαήλ Κανταρέ μόνο και μόνο επειδή είναι Αλβανός?<br /><br />Έχουμε φτάσει σε τέτοιο σημείο δαιμονοποίησης των Αλβανών που κάποια χρόνια πριν μια κυρία που την είχαν ληστέψει μέσα στο σπίτι της, είχε πει το εξής εκπληκτικό στο δελτίο ειδήσεων: ήταν Αλβανοί, αλλά μίλαγαν ελληνικά όσο καλα μιλάμε κι εμείς για να μην το καταλάβω.<br /><br />Τέλος, για να γυρίσουμε και στην ιστορική συνείδηση που λέγαμε νωρίτερα, αυτοί οι Έλληνες Αρβανίτες, τι ακριβώς είναι? Αν δε με γελούν τα ελληνικά μου, Αρβανίτης είναι ο εξ Αλβανίας προερχόμενος, όπως Ελλαδίτης είναι ο εξ Ελλάδος προερχόμενος. Κι αν η ετυμολογία δεν μας πείθει, τα αρβανίτικα με τα αλβανικά είναι σχεδόν όμοια γλώσσα. Είναι γνωστό ότι την Μπουμπουλίνα την σκότωσαν επειδή έβρισε λέγοντας "αει κιχου", δηλαδή, άντε πηδήξου στα αλβανικά. Προφανώς η Μπουμπουλίνα, οι Μποτσαραίοι και οι λοιποί Αρβανίτες ήρωες του 21 (μαζί με το μισό στρατό του Κολοκοτρώνη, ο οποίος μιλούσε και ελλληνικά και αρβανίτικα για να μπορεί να συνεννοείται με τους στρατιώτες του) ήταν μοχθηροί εγκληματίες που ήθελαν το κακό της Ελλάδας.<br /><br />Και μια τελευταία φράση. Η περίφημη μπέσα για την οποία είμαστε τόσο πεήφανοι ως Έλληνες είναι λέξη αλβανική.<br /><br />Υ.Γ. Όσο για την αντίθετη όψη του νομίσματος και εννοώ όλους αυτούς που λένε ότι ντρέπονται που είναι Έλληνες, έχω να πω ότι το να είσαι ρατσιστής με τον εαυτό σου είναι τουλάχιστον χαζό. Δεν μπορείς να κατηγοριοποιείς όλους τους Έλληνες βάσει ενός ηλίθιου δείγματος. Εμένα προσωπικά, αλλά πιστεύω και τη χώρα μου, δεν μας αντιπροσωπεύει αυτός ο τυχάρπαστος μπάτσος και οι βαρβαρότητες του.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-1339818980334427848?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-31529228546012500522007-06-16T20:19:00.002+03:002010-07-04T18:27:07.602+03:00Ένας αστυνομικός βασανίζει και εξευτελίζει δύο κρατούμενους. Δεν χρειάζεται να πούμε πολλά. Το βίντεο τα λέει όλα. Το έγκλημα των δύο νεαρών απ' ότι κατάλαβα ήταν ότι έκλεψαν μια τσάντα. Ο ένας είναι Έλληνας και ο άλλος μάλλον Αλβανός.<br /><br />Το τραγικό είναι ότι το βίντεο μπορεί να είναι αποτρόπαιο, αλλά δεν προκαλεί καμία έκπληξη. Όταν δίνεις εξουσία σε κάθε καρυδιάς καρύδι, χωρίς έλεγχο, αφήνοντας ατιμώρητους όσους διαπράτουν εγκλήματα (γιατί έγκλημα είναι τα βασανιστήρια), τότε τέτοιες εικόνες είναι αναμενόμενες. Πόσες αντίστοιχες τέτοιες σκηνές έχουν μείνει κρυφές δεν θα το μάθουμε ποτέ. Μπορούμε να υποψιαστούμε όμως αν λάβουμε υπόψη μας ότι τα γεγονότα αυτά έλαβαν χώρα ένα χρόνο πριν και κυκλοφορούσαν σαν κοινό μυστικό στις τάξεις της Ελληνικής Αστυνομίας που τώρα, στο σύνολο της, νοιώθει "έκπληξη", "αποτροπιασμό" και "καταδικάζει".<br /><br />Εκπληκτικό είναι το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός της χώρας οργίστηκε και αυτή τη φορά δεν άφησε την οργή του να διαρρεύσει, αλλά βγήκε ευθαρσώς και το είπε. Μεγάλη εξέλιξη.<br />Βεβαίως, η αξιωματική αντιπολίτευση στηλίτευσε το γεγονός, ξεχνώντας το ξυλοδαρμό τσιγγάνων πριν 10 χρόνια, γεγονός που καταδίκασε τη χώρα μας στο δικαστήριο ανθρωπίνων δικαιώματων πριν μερικούς μήνες.<br /><br />Το να κατηγορήσουμε έναν βλάκα αστυνομικό, γιατί περί βλακός πρόκειται, είναι το μόνο εύκολο. Το δύσκολο είναι να επισημάνουμε την ευθύνη αυτών που τον έβαλαν και αυτών που τον διατήρησαν σε αυτή τη θέση. Αυτών που επικρότησαν τον "πατριωτισμό" του και την επαγγελματική του "ευσυνειδησία" και αυτών που του έδωσαν την εξουσία να δρα ασύδοτα (ξεχάσαμε άραγε το "εσείς είστε το κράτος" του πρώην πρωθυπουργού Κ. Μητσοτάκη?).<br /><br />Δυστυχώς, όταν άνθρωποι ανίκανοι να διοικήσουν ένα περίπτερο, διοικούν αστυνομικά τμήματα, υπουργεία και τέλος την ίδια τη χώρα, αυτά είναι πταίσματα μπροστά σε αυτά που πρόκειται να δούμε στο μέλλον.<br /><br />Για όσους ενδιαφέρονται για περισσότερες πληροφορίες πάνω σε θέματα αστυνομικής ασυδοσίας <a href="http://cm.greekhelsinki.gr/index.php?sec=192">http://cm.greekhelsinki.gr/index.php?sec=192</a><br /><br />Το link, αν θέλετε να δείτε το βίντεο είναι <a href="http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=719730#719733">http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&amp;article_id=719730#719733</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-3152922854601250052?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-74707857989300377412007-06-15T03:08:00.001+03:002010-07-04T18:17:24.501+03:00Πιασάρικος τίτλος. Από το πλατωνικό συμπόσιο μέχρι τον Shakespeare και από τον Stendahl μέχρι τον Gabriel Garcia Marquez (Περί έρωτος και άλλων δαιμονίων) ο μισός πλανήτης έχει χρησιμοποιήσει αυτόν τον πολύ απλό τίτλο. Μια αναζήτηση στο blogsearch του google αποδίδει 164 αναφορές. Και αυτό μόνο στα blog. Θέλω κι εγώ να γράψω κάτι αλλά βλέπω τα κείμενα που έχουν γεμίσει τις προθήκες των βιβλιοπωλείων και τις ιστοσελίδες του διαδικτύου και με πιάνει τρόμος. Η εκ του προχείρου ποιητική αντιμετώπιση, αλλά και η ψύχραιμη, "κλινική" ανάλυση μου προκαλούν αμηχανία.<br /><br />"Τι εστί έρως?"<br />Η κλασική πρώτη ή δεύτερη σελίδα (δεν θυμάμαι) των παιδικών λευκωμάτων με τις "ζαχαρένιες" απαντήσεις, βουτηγμένες στο φούξια μελάνι των κοριτσίστικων ψυχών, υπάρχει ακόμα. Δυστυχώς, δεν έχω φούξια μελάνι και οι απαντήσεις μου διαφεύγουν τον τελευταίο καιρό. Μόνο απορίες έχω πια.<br /><br />"Τι εστί έρως?"<br />Θυμίζω τον μύθο που ο Πλάτωνας βάζει στο στόμα του Αριστοφάνη. Κάποτε οι άνθρωποι είχαν δυο κεφάλια, τέσσερα πόδια και τέσσερα χέρια. Σέβονταν τους θεούς και ζούσαν αρμονικά πάνω στη γη, μέχρι τη στιγμή που αισθάνθηκαν αρκετα δυνατοί για να πολεμήσουν τους θεούς. Άρχισαν, λοιπόν να ανηφορίζουν τον Όλυμπο με απειλητικές διαθέσεις, αλλά ο Δίας που γνώριζε ότι ήταν αρκετά δυνατοί για να νικήσουν, με έναν κεραυνό τους χώρισε στα δύο. Αρχικά, σαστισμένοι άρχισαν να ψάχνουν να βρούν το άλλο τους μισό, αλλά επειδή τα κεφάλια τους ήταν γυρισμένα προς το πλάι δεν μπορούσαν να βρούν ο ένας τον άλλον, ώσπου ο ίδιος ο Δίας (νομίζω), τους λυπήθηκε και έφερε τα κεφάλια τους στη θέση που βρίσκονται σήμερα, ούτως ώστε να μπορούν να αναγνωρίσυν ο ένας τον άλλο. Αυτή η ανάμνηση και η αναζήτησ του "ολόκληρου" που κάποτε ήμασταν, λέγεται έρωτας.<br /><br />Δεν θυμάμαι αν στη συνέχεια του μύθου αναφέρεται ότι με τον καιρό ξεχάσαμε πως είναι αυτο το άλλο μισό μας. Αναρωτιεμαι αν αυτή η λήθη είναι που μας τυφλώνει και συνεχώς κάνουμε λάθος επιλογές, ή μήπως αυτό το άλλο μισό δεν υπάρχει πια. Μάθαμε να είμαστε αυτάρκεις και ολοκληρωμένοι και πλέον αυτό που ψάχνουμε είναι όχι το μισό που θα μας συμπληρώσει, αλλά το μισό που θα ικανοποιήσει την αυταρέσκεια μας? Μήπως ψάχνουμε τον παραμορφωτικό καθρέφτη που δεν θα τονίσει τις αδυναμίες μας, θα κάνει τα λάθη του με το λάθος τρόπο που τα κάνουμε κι εμείς και αντιστοίχως με τα σωστά και τέλος θα συντροφέψει το ταξίδι μας στη ζωή χωρίς λοξοδρομήσεις και αναίτιες στάσεις?<br /><br />Σκέφτομαι τη γυναίκα που ερωτεύτηκα. Αυτή τη μια γυναίκα που ερωτεύτηκα. Τη σκέφτομαι στην αγκαλιά κάποιου άλλου και αναρωτιέμαι πως θα μπορέσει να πει τα ίδια λόγια που έλεγε και σε μένα. Η ίδια τρυφερότητα, τα ίδια φιλιά, οι ίδιες εκμυστηρεύσεις. Αυτή η άνευ όρων παράδοση ψυχής και σώματος, πως επαναλαμβάνεται? Πως γίνεται να εμπιστεύεσαι τη ζωη σου σε έναν άνθρωπο και μετά με τις ίδιες ακριβώς διαδικασίες να την ξαναεμπιστεύεσαι σε κάποιον άλλον? Πως γίνεται οι "άνθρωποι σου" να είναι περισσότεροι του ενός?<br /><br />Υπάρχουν απαντήσεις που να μην έχουν τον κυνισμό αφετηρία, μέσο και προορισμό? Θα ήθελα πολύ να μάθω, άλλα μάλλον δεν θα μπορέσει να μου απαντήσει κανείς.<br /><br />Μάθαμε να παίζουμε το παιχνίδι της ζωής με σημαδεμένη τράπουλα. Ανούσια life style αποθεύγματα ορίζουν τις σχέσεις μας. "Οι γυναίκες είναι σαν τα γραμματόσημα, όσο τις φτύνεις κολλάνε". Τι γίνεται όταν δεν θέλω να παίξω το παιχνιδάκι αυτών των ανέξοδων ταχυδακτυλουργικών και στέκομαι αντρίκεια και ειλικρινώς απέναντι στον άλλον? Η προαφανής απάντηση είναι ότι χάνω. Δεν διαβάζω σωστά τα σημάδια της τράπουλας και αλλάζω τους άσσους μου με δυάρια.<br /><br />Θα ήθελα το παιχνίδι να παιζόταν αλλιώς. Θα ήθελα τα δυάρια για μια φορά να νικήσουν τους άσσους. Να κοιτάχτούμε λιγάκι παράταιρα και να παίξουμε ντάμα χωρίς κανόνες. Αυτή είναι η ελπίδα μου και όσο ζώ θα ελπίζω, γιατί δεν θέλω να φτάσει μια μέρα που ο έρωτας θα είναι, όντως, μια χημική αντίδραση.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-7470785798930037741?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-28723175138146634912007-06-05T18:18:00.000+03:002007-08-08T05:52:09.141+03:00<a href="http://bp1.blogger.com/_hUDfEk4cN-0/RmWGaGLSYrI/AAAAAAAAAAM/1fyvtPv5uCw/s1600-h/1053349.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5072608338195407538" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_hUDfEk4cN-0/RmWGaGLSYrI/AAAAAAAAAAM/1fyvtPv5uCw/s320/1053349.jpg" border="0" /></a><br /><div>Ένα τραγούδι σε ελεύθερη μετάφραση:<br /><br />Ω! Έλεος, δείξε έλεος<br />Τα πράγματα δεν είναι πια όπως ήταν παλιά<br />Που πήγαν οι γαλάζιοι ουρανοί?<br />Δηλητήριο είναι ο άνεμος που φυσά από το βορρά, το νότο και την ανατολή<br /><br />Ω! Έλεος, δείξε έλεος<br />Τα πράγματα δεν είναι πια όπως ήταν παλιά<br />Πετρέλαιο πεταμένο στον ωκεανό και<br />Στις θάλασσες ψάρια γεμάτα υδράργυρο<br /><br />Ω! Έλεος, δείξε έλεος<br />Τα πράγματα δεν είναι πια όπως ήταν παλιά<br />Ραδιενέργεια στη γη και στον ουρανό<br />Ζώα και πουλιά που ζουν κοντά πεθαίνουν<br /><br />Ω! Έλεος, δείξε έλεος<br />Τα πράγματα δεν είναι πια όπως ήταν παλιά<br />Τι θα γίνει με αυτή την υπερπλήρη γη?<br />Πόση ακόμα ανθρώπινη κακοποίηση μπορεί να αντέξει?<br /><br />Είναι τραγικά αστείο ότι από το 1971 που γράφτηκε αυτό το τραγούδι η ανησυχία μας παραμένει η ίδια. Το κακό είναι ότι, αν αυτός ο πλανήτης συνεχίσει να υπάρχει, μετά από 50 χρόνια θα είναι ακόμα επίκαιρο.<br /><br />Δυστυχώς, αστειότητες σαν αυτή τη σημερινή με τα 10 λεπτά χωρίς ρεύμα δεν πρόκειται να σώσουν την καθημερινή καταστροφή που η Γη δέχεται. Τα στοιχεία της καθημερινής καταστροφής είναι πολλά και υπάρχουν αρκετές οργανώσεις που μπορούν να μας ενημερώσουν.<br /><br />Αυτά που εμείς μπορούμε να κάνουμε είναι λίγα, αλλά τουλάχιστον μερικές μικρές κινήσεις μπορούν να γίνουν κι από μας. Ας το σκεφτούμε την επόμενη φορά που θα βρεθούμε στη φύση με μια σακούλα σκουπίδια ή όταν θα έχουμε μια τσάντα γεμάτη ανακυκλώσιμα υλικά.<br /><br /><a href="http://www.wwf.gr/index.php?option=com_content&task=view&amp;amp;amp;id=521&Itemid=71">http://www.wwf.gr/index.php?option=com_content&amp;task=view&amp;amp;id=521&amp;Itemid=71</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-2872317513814663491?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-65013683513996977512007-06-04T23:01:00.001+03:002010-07-04T18:16:36.816+03:00"Θύμα λογοκρισίας έπεσε το βίντεο- έργο τέχνης, που κατασχέθηκε (!) στη διεθνή έκθεση Αrt Αthina προκαλώντας έντονες αντιδράσεις<br />Μεσημέρι Σαββάτου, δύο παρά τέταρτο. Την ώρα που εκατοντάδες επισκέπτες της (13ης) διεθνούς εικαστικής έκθεσης Αrt Αthina περιηγούνται τα περίπτερα των 71 γκαλερί, αστυνομικοί της Άμεσης Δράσης καταφτάνουν στον χώρο της Ηelexpo για να διερευνήσουν ανώνυμη καταγγελία περί «προσβολής εθνικών συμβόλων». Και φεύγουν με διπλή λεία: το «προσβλητικό» έργο τέχνης (βίντεο) της Εύας Στεφανή και τον γενικό διευθυντή της έκθεσης, Μιχάλη Αργυρού για να δώσει εξηγήσεις, βάσει νόμου του 1931!"<br /><br />Η είδηση είναι απο τα σημερινα "Νέα", για μια ιστορία όμορφα φτιαγμένη και σκηνοθετημένη από μερικά από τα σκοτεινότερα μυαλά του σύγχρονου κοινωνικού μας βίου.<br /><br />Ακούγοντας την είδηση, αρχικά σκέφτηκα πως κάποιος ανεγκέφαλος αποφάσισε να το "παίξει μάγκας" πάλι και κουβάλησε την αστυνομία για μια κλασική υπόθεση λογοκρισίας. Μελετώντας λίγο καλύτερα τα δεδομένα, ανακαλύπτουμε ότι πίσω από την καταγγελία βρίσκεται ο Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός και η προσπάθεια των κυρίων αυτών να εκμεταλευθούν για ακόμα μια φορά τα αγνά ή όχι πατριωτικά αισθήματα κάποιων συνανθρώπων μας. Παρακολουθώντας τα κανάλια, βλέπουμε τον όχι και τόσο ωραίο Άδωνι να περιφέρεται και να ζητάει την λογοκρισία του εν λόγω έργου, με τρόπο αρκετά εύσχημο οφείλω να ομολογήσω.<br /><br />Αυτός ο κύριος, βέβαια, ξεχνά πως την ελευθερία της έκφρασης της οποίας την κατάργηση ζητά για το έργο αυτό, την επικαλέιται (και ορθώς πρέπει να επισημάνω) κάθε φορά που το βιβλιοπωλείο του γίνεται στόχος αναρχικών. Αν επειδή διαφωνεί αυτός και κάποιοι όμοιοι του με το μήνυμα ενός έργου τέχνης, αισθάνεται ότι έχει το δικαίωμα να το "καταργήσει", αυτομάτως δεν παραχωρεί σε όποιον διαφωνεί με τα βιβλία του το δικαίωμα να τα καίει? Λίγη προσοχή κύριε Γεωργιάδη, διότι μας σέρνετε σε πολύ άσχημα μονοπάτια.<br /><br />Το συγκεκριμένο έργο τέχνης δεν το είδα και από τις περιγραφές υποψιάζομαι ότι δεν είναι του γούστου μου αν και μπορώ να φανταστώ το μήνυμα. Τα ερωτήματα που τίθενται με όλη αυτήν την ιστορία είναι ουσιαστικά δύο. Πρώτον μέχρι που φτάνουν τα όρια της τέχνης και η έκφραση του κάθε πολίτη και δεύτερον τα εθνικά σύμβολα, εν καιρώ ειρήνης τουλάχιστον, είναι τόσο ιερά που δεν επιτρέπεται να τα αγγίξουμε?<br /><br />Νομίζω, ότι το πρώτο ερώτημα έχει απαντηθεί εδώ και 200 περίπου χρόνια και η μόνη πολιτισμένη, υποτίθεται, χώρα που το αγνοεί είναι η Ελλάδα (είναι τρομερό, αλλά η ελληνική εκκλησία μέσω του ηγέτη της έχει κατακεραυνώσει δεκάδες φορές το Διαφωτισμό ως υπαίτιο για όλα τα δεινά της κοινωνίας μας).<br /><br />Το δεύτερο είναι και το πονηρό θεματάκι. Σε μια αμερικάνικη ταινία της σειράς με τον Michael Doughlas της οποίας τον τίτλο δεν θυμάμαι, εμφανίζεται ο Αμερικανός πρόεδρος σε μια δημοσιογραφική ενημέρωση και υπερασπίζεται το δικαίωμα μιας γυναίκας (η οποία τυχαίνει να είναι ερωμένη του) να καίει την αμερικάνικη σημαία, στα πλαίσια της ελευθερίας της έκφρασης. Πριν από μερικά χρόνια η αμερικανίδα κωμικός Roseanne Barr κατακρεούργησε τον αμερικάνικο εθνικό ύμνο και στις αντιδράσεις του κόσμου απάντησε ότι είναι ο εθνικός της ύμνος και θα τον κάνει ότι θέλει.<br /><br />Αυτό που με προβλημάτισε είναι ότι σε μια βαθιά πουριτανική χώρα, όπως είναι οι Η.Π.Α., όπου ο πατριωτισμός είναι σε πολύ υψηλά επίπεδα αυτές οι απόψεις μπορούν και περνάνε και τελικά να γίνονται σεβαστές. Αντίθετα στη χώρα μας αυτό είναι αδιανόητο. Μάλιστα, ο βουλευτής της Ν.Δ. Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης, προφανώς μπερδεύοντας τη Βουλή με το Hollywood, σε μια συζήτηση για τους αναρχικούς και το κάψιμο της σημαίας τόλμησε να αναπράγει την ατάκα του προέδρου στην προαναφερθείσα ταινία και μετά για ένα δεκαήμερο περίπου περιόδευε από κανάλι σε κανάλι ανασκευάζοντας και προσπαθώντας να διασκεδάσει τις εντυπώσεις.<br /><br />Για μένα δεν τίθεται θέμα. Η σημαία είναι ένα κομμάτι πανί και ο εθνικός ύμνος ένα τραγούδι. Η πραγματική τους αξία βρίσκεται σε αυτό που συμβολίζουν και αν αύριο κάποιος αποφασίσει να κάψει μια σημαία (το πανί) για να διαμαρτυρηθεί επειδή αυτή η χώρα τον πληγώνει, ας το κάνει. Και αυτό το κάψιμο συμβολικό είναι.<br /><br />Όταν οι Σάντας και Γλέζος κατέβασαν τη ναζιστική σημαία από την Ακρόπολη, δεν απελευθέρωσαν την Αθήνα από τους Γερμανούς, κατάφεραν, όμως, ένα πλήγμα στο γόητρο της ναζιστικής Γερμανίας. Η νίκη τους ήταν συμβολική.<br /><br />Και μια τελευταία σκέψη. Πριν 11 χρόνια κάποιος προσπάθησε να κατεβάσει μια σημαία από τον ιστό της. Ο στρατιώτης που φύλαγε την περιοχή πυροβόλησε και σκότωσε αυτόν τον άνθρωπο. Είχε το δικαίωμα για αυτό το εθνικό του σύμβολο να αφαιρέσει τη ζωή ενός ανθρώπου?<br /><br />Η σημαία ήταν τουρκική και το όνομα του νεκρού Σολωμός Σολωμού.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-6501368351399697751?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-71757624142022370862007-06-03T09:07:00.000+03:002007-08-08T05:43:31.477+03:00Πρώτα απ' όλα, ας θυμηθούμε ποιος ήταν αυτός ο μυθολογικός ήρωας. Το γενεαλογικό του δέντρο, η οικογενειακή του κατάσταση και τα διάφορα μικροσκανδαλάκια της ζωής του δε με αφορούν και όποιος θέλει μπορεί να ψάξει στις διάφορες εγκυκλοπαίδειες και να βρει ότι πληροφορίες θέλει.<br /><br />Το σημαντικό με αυτόν τον μύθο είναι το τέλος του. Ο Σίσυφος, σε άλλες περιπτώσεις αναφέρεται ως ενάρετος βασιλιάς και σε άλλες ως πανούργος κλέφτης, ήταν ο εξυπνότερος άνθρωπος στη γη. Με διάφορους τρόπους πάντα κατάφερνε να ξεγελά τους πάντες και να κερδίζει αυτό που θέλει. Κάποια στιγμή πρόδωσε το μυστικό του Δία για το βιασμό της νύμφης Αίγινας και ο Δίας διέταξε να τον αλυσοδέσουν στον Άδη. Αυτός, όμως κατάφερε να αλυσοδέσει τον ίδιο το Θάνατο και να επιστρέψει στη γη.<br />Όσο καιρό ο Θάνατος ήταν αλυσοδεμένος κανείς δεν μπορούσε να πεθάνει. Ο Άρης ενοχλημένος από το γεγονός ότι οι μάχες δεν είχαν αποτέλεσμα (αφού κανείς δεν πέθαινε) τον ελευθέρωσε και ξαναέστειλε τον Σίσυφο στον Τάρταρο.<br /><br />Όμως ο πανούργος Σίσυφος δεν έιχε πει ακόμα την τελευταία του λέξη. Διέταξε τη γυναίκα του, Μερώπη, να μην τον τιμήσει με τα ταφικά έθιμα της εποχής και ακολούθως έπεισε την Περσεφόνη να του επιτρέψει να επιστρέψει στη γη ούτως ώστε να τη συνετίσει. Η Περσεφόνη πείστηκε, ο Σίσυφος ανέβηκε στη γη και φυσικά δεν επέστρεψε ποτέ, ώσπου ο Ερμής τον συνέλαβε και τον οδήγησε ξανά στον Τάρταρο όπου του επιβλήθηκε το εξής φοβερό μαρτύριο: Έπρεπε να σπρώχνει έναν τεράστιο βράχο σε μια απόκρυμνη πλαγιά μέχρι την κορυφή, μόνο που μόλις έφτανε εκεί ο βράχος ξανακυλούσε στη ρίζα της πλαγιάς και ο Σίσσυφος ήταν υποχρεωμένος αενάως να κάνει αυτό το μαρτυρικό καθήκον που του είχε επιβληθεί.<br /><br />Τώρα, γιατί ο Σίσυφος και όχι π.χ. ο Τάνταλος, όπου το μαρτύριο του μοιάζει και πιο βασανιστικό (θυμίζω ότι ήταν καταδικασμένος να στέκεται κάτω από ένα δέντρο με ώριμα φρούτα και πάνω από μια λίμνη με νερό, όποτε άπλωνε το χέρι του να κόψει ένα φρούτο τα κλαδιά σηκώνονταν ψηλά και όποτε έσκυβε να πιεί νερό τα νερά της λίμνης υποχωρούσαν) και "τα μαρτύρια του Ταντάλου" έγιναν και παροιμιώδης φράση.<br /><br />Κατ' αρχάς γι' αυτόν ακριβώς το λόγο. Ο Τάνταλος έχει συνδεθεί με τον πόνο και τα ανομολόγητα πάθη (ακόμα και στα αγγλικά η λέξη tantalize από τον Τάνταλο προέρχεται).<br />Επίσης το αδίκημα και των δυο προέρχεται από την αλλαζονεία (ο Τάνταλος μαγείρεψε τον γιο του και τον πρόσφερε ως γεύμα στους θεούς) αλλά ένώ ο Τάνταλος αντλούσε την αλλαζονεία του από την επίγεια δύναμη του, ο Σίσυφος την αντλούσε από την τρομερή εξυπνάδα του, αλλά και από την ακόρεστη δίψα του για ζωή.<br /><br />Τέλος, ο σημαντικότερος λόγος. Ο Μύθος του Σισύφου μέσα από την ερμηνεία του Albert Camus στο ομώνυμο πόνημα του.<br />Σε αυτό το δοκίμιο για το παράλογο ο Camus βλέπει τον Σίσυφο ως την προσωποποίηση του παραλογισμού της ανθρώπινης ζωής, αλλά κυρίως τον βλέπει ως τον συνειδητοποιημένο άνθρωπο. Αυτόν που έχει γνώση αυτού του παραλογισμού και παρόλα αυτά συνεχίζει, ως γνήσιος ηρωικός υπαρξιστής να εκπληρώνει μια ποινή "στην οποία ολόκληρη η ύπαρξη του εξαρτάται και ασκείται να ολοκληρώνει ένα αέναο τίποτα". Είναι ο σύγχρονος άνθρωπος που τα "βάσανα της ζωής" του έχουν πια λυγίσει τους ώμους, αλλά συνεχίζει τον καθημερινό του κάματο προς το αβέβαιο (ίσως όχι και τόσο!!!) μέλλον του. Δυστυχώς για μένα δεν μπορώ να ξεπεράσω τον εκπληκτικό τρόπο γραφής και τη λυρική περιγραφικότητα του Camus, οπότε αρκούμαι στο να αντιγράψω τον επίλογο του (τα αποσπάσματ σε κεφαλαία είναι δικές μου υπογραμμίσεις).<br /><br />"Είναι κατά τη διάρκεια εκείνης της επιστροφής, όταν ο Σίσυφος σταματά για λίγο τον αγώνα του, η στιγμή που με ενδιαφέρει. Ένα πρόσωπο που κοπιάζει έτσι κοντά στις πέτρες είναι ήδη ο ίδιος πέτρα! Τον βλέπω που επιστρέφει κάτω με ένα βαρύ και μετρημένο πια βήμα, πλησιάζοντας προς το βασανιστήριο του που και ο ίδιος δεν εννοεί και δεν γνωρίζει πότε θα τελειώσει. Εκείνη η ώρα που μοιάζει με ανάπαυλα και ανάσα ενώ επιστρέφει βέβαιος πια για την επανάληψη του βασανιστηρίου του είναι η ώρα της ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ. Σε κάθε μια από εκείνες τις στιγμές, όταν αφήνει τα ύψη και επιστρέφει στην Κοιλάδα των Θεών, είναι ανώτερος από τη μοίρα του. ΕΙΝΑΙ ΙΣΧΥΡΟΤΕΡΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΒΡΑΧΟ ΤΟΥ. Εάν αυτός ο μύθος είναι τραγικός, αυτό συμβαίνει επειδή ο ήρωάς του γνωρίζει την ματαιότητα της προσπάθειας. Πόσο διαφορετική τροπή θα είχε αυτό το βασανιστήριο αν σε κάθε βήμα και σε κάθε του προσπάθεια τον συντρόφευε η ελπίδα της επιτυχίας; Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΣ πορεύεται καθημερινά με τους ίδιους στόχους και η μοίρα του δεν είναι λιγότερο παράλογη. Αλλά το τραγικό είναι ότι μόνο σε σπάνιες στιγμές αυτό το συνειδητοποιούμε. Ο Σίσυφος, προλετάριος των θεών, ανίσχυρος κι επαναστατημένος, ήξερε όλη την έκταση της άθλιας ύπαρξής του: είναι εκείνη που σκέφτεται όσο διαρκεί η κατάβασή του. Η σύνεση με την οποία δέχεται το μαρτύριό του συμπληρώνει την ίδια στιγμή τη νίκη του. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΟΙΡΑ ΠΟΥ ΝΑ ΜΗ ΝΙΚΙΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΣΗ...<br /><br />Ο βράχος κυλά ακόμη. Αφήνω λοιπόν το Σίσυφο στους πρόποδες του βουνού. ΠΑΝΤΑ ΞΑΝΑΒΡΙΣΚΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΟ ΦΟΡΤΙΟ ΤΟΥ. Ο Σίσυφος όμως συμβολίζει την ανώτερη πίστη που αρνιέται τους θεούς κι ανυψώνει τους βράχους. Κι εκείνος κρίνει πως όλα είναι καλά. Αυτό το σύμπαν το αδέσποτο στο εξής δεν του φαίνεται ούτε άκαρπο, ούτε μάταιο. Ο κάθε κόκκος της πέτρας, η κάθε λάμψη αυτού του γεμάτου νύχτα βουνού πλάθει, μονάχα γι' αυτόν, τη μορφή ενός κόσμου. Ακόμα κι ο ίδιος ο αγώνας προς την κορυφή φτάνει για να γεμίσει την ανθρώπινη καρδιά. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΑΝΤΑΣΤΟΥΜΕ ΤΟ ΣΙΣΥΦΟ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ...''<br /><br />Αυτές οι λιγοστές γραμμές σε ένα εκπληκτικό βιβλίο που, θα έλεγα, επιβάλλεται να διαβαστεί από κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο, όρισαν και ορίζουν τη ζωή μου. Δε λέω ότι είμαι ο Σίσυφος. Προς θεού, τόση αλλαζονεία, ευτυχώς ή δυστυχώς δεν έχω. Αυτό που λέω είναι ότι αν μπορώ να ταυτιστώ με έναν μύθο, αν υπάρχει έστω και μια φιλοσοφική σκέψη που μπορεί να διαπεράσει τη ζωή μου και το είναι μου είναι αυτός ο μύθος και αυτή η σκέψη.<br /><br /><br />Υ.Γ. Παρεμπιπτόντως, όποιος είχε έστω και για μια στιγμή τάσεις αυτοκτονίας πρέπει οπωσδηποτε να διαβάσει αυτό το βιβλίο. Αν μη τι άλλο σου υπενθυμίζει ότι αν όλα τελειώσουν, τότε σίγουρα δεν θα μπορείς πια να χαμογελάς!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-7175762414202237086?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-80883148109927796682007-06-03T08:43:00.001+03:002010-07-04T18:12:37.435+03:00Κατ' αρχάς ας ξεκαθαρίσουμε τι κάνω εδω πέρα.<br /><br />Ποτέ μου δεν κράτησα ημερολόγιο. Ακόμα και ως παιδί, απέφευγα να γράφω στα καθιερωμένα λευκώματα και φυσικά, ούτε κατα διάνοια δεν είχα δημιουργήσει δικό μου. Ήμουν πάντοτε κλειστός και δεν με ενδιέφερε να εξωτερικεύσω τις σκέψεις μου (ακόμα και τώρα που ξεκινάω αυτό το blog, αισθάνομαι μάλλον άβολα), αλλά με τον καιρό κατάλαβα ότι η επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων είναι ο,τι πιο σημαντικό σ' αυτη τη ζωή.<br /><br />Δυστυχώς, τώρα στα 33 μου πάσχω από έλλειψη επικοινωνίας. Θέλω να εκφραστώ και κάθε φορά που προσπαθώ να επικοινωνήσω, χτυπάω σε τοίχο. Οι άνθρωποι στους οποίους απευθύνομαι έχουν κλείσει εδώ και καιρό τ' αυτιά τους και η ανάγκη μου για καθημερινή επικοινωνία μένει ορφανή. Δεν ξέρω, μπορεί και να είμαι "ψωνάρα", μπορεί όσα έχω να πω να μην αφορούν κανέναν, οπότε αποφάσισα να ικανοποιήσω αυτήν την ανάγκη μου κοινοποιόντας τις σκέψεις μου σε αυτόν εδώ τον ηλεκτρονικό πίνακα ανακοινώσεων.<br /><br />Το πιθανότερο είναι ο περισσότερος κόσμος να προσπεράσει, σφυρίζοντας αδιάφορα, αλλά ας είναι κι έτσι. Δεν με πειράζει. Έστω και ένας να ενδιαφερθεί, ο σκοπός μου θα έχει επιτευχθεί.<br /><br />Θα ξέρω ότι, έστω κι έτσι, δεν είμαι μόνος.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-8088314810992779668?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4654393652011353487.post-40279557137883216242007-06-02T20:53:00.000+03:002007-06-23T07:55:33.084+03:00Είμαι εντελώς καινούργιος σε αυτό το άθλημα. Δεν ξέρω καν αν κάποιος θα ενδιαφερθεί ή πως να γράφω αυτά που γράφω. Τέλος πάντων έχω χρόνο για να το φτιάξω.<br /><br />Ο χρόνος θα δείξει αν αυτή η ιστορία αξίζει τον κόπο. Αυτά για τώρα και από αύριο που θα έχω περισσότερο χρόνο θα ξεκινήσω κανονικά.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4654393652011353487-4027955713788321624?l=sisyfosgr.blogspot.com' alt='' /></div>s_pablohttp://www.blogger.com/profile/01575693675926775449noreply@blogger.com0