Τα Πάθη του Χριστού (The Movie)

Η ζωή (ο θάνατος και η ανάσταση) του Χριστού έχουν χαρίσει στο σινεμά μερικές από τις ομορφότερες ταινίες που έχουν γυριστεί. Πρόχειρα μπορώ να φέρω στο μυαλό μου τον "Βασιλιά των Βασιλέων" του μεγάλου Nicholas Ray, την "Ομορφότερη Ιστορία του Κόσμου" του George Stevens και τέλος, την προσωπική μου επιλογή, το "Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο" του Πιέρ Πάολο Παζολίνι. Ο τρόπος με τον οποίο αυτός, ο δηλωμένος άθεος, μεταδίδει μέσα από τις εικόνες του το αγνό μήνυμα του χριστιανισμού είναι ανυπέρβλητος και η ταινία πραγματικά υπέροχη.

Στον αντίποδα αυτού του αριστουργήματος, βρίσκεται μια από τις χειρότερες ταινίες (αν όχι η χειρότερη) που τα μάτια μου έχουν υποστεί. "Τα Πάθη του Χριστού" σε "σκηνοθεσία" (μόνο σε εισαγωγικά μπορεί να μπει αυτό το πράγμα) Mel Gibson.

Η αλήθεια είναι ότι, αν και έχω επιχειρήσει αρκετές φορές, δεν έχω καταφέρει ακόμα να δω αυτήν την ταινία ολόκληρη. Κάθε φορά βλέπω και λίγο περισσότερο και κάθε φορά κλείνω το DVD λίγο πιο εκνευρισμένος. Στην αρχή πίστεψα ότι ήταν η βία, αλλά κατόπιν σκέψεως κατέληξα αλλού.

Ο Gibson επέλεξε, προφανώς για λόγους ρεαλισμού, να γυρίσει την ταινία στα Αραμαϊκά, Λατινικά και Εβραϊκά (μάλιστα επέμενε ότι η ταινία θα έπρεπε να βγεί στις αίθουσες χωρίς υπότιτλους, κάτι που κάνει προφανείς και τις προθέσεις του). Αυτό σημαίνει ότι θα έπρεπε να μείνει όσο γίνεται πιστότερος στην ιστορική αλήθεια. Ποια αλήθεια όμως?

Οι ιστορικές αναφορές στο πρόσωπο του Χριστού είναι ελάχιστες και δεν υπάρχει κάποια πλήρης καταγραφή της ζωής του από κάποιον ιστορικό, οπότε ο "σκηνοθέτης" στράφηκε σε ένα βιβλίο που έγραψε μια καθολική καλόγρια η οποία έζησε γύρω στα 1770 και υποστήριζε ότι της εμφανίστηκε ο ίδιος ο Χριστός και της περιέγραψε τι ακριβώς συνέβη. Οπότε, ολόκληρη η ταινία, η οποία δεν έχει καμμία σχέση με τα Ευαγγέλια, βασίζεται σε αυτήν την "ιστορική" αναφορά.

Το αποτέλεσμα είναι να παρακολουθούμε επί της οθόνης την ιστορία ενός ανθρώπου ο οποίος ξυλοφορτώνεται επί 100 περίπου λεπτά κινηματογραφικού χρόνου και το μόνο που μπορούμε να αισθανθούμε είναι συμπάθεια και οίκτο. Συμπάθεια και οίκτο, που θα νοιώθαμε για οποιονδήποτε υπέφερε αυτά τα μαρτύρια, είτε ήταν ο υιός του Θεού είτε ο υιός κάποιας Μαρίας.

Κι εδώ ακριβώς είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα της ταινίας. Ο Gibson αφαιρεί από τον Χριστό κάθε πνευματικότητα και τον παρουσιάζει ως τον γιο κάποιας Μαρίας. Δεν είναι θεάνθρωπος, δεν είναι ο πνευματικός ηγέτης της μεγαλύτερης θρησκείας στον πλανήτη. Ο Λόγος είναι περιττός (γι'αυτό δεν χρειάζονταν οι υπότιτλοι). Το μόνο που έχει σημασία είναι ότι ο γιος κάποιας μητέρας πονάει και βασανίζεται επειδή, για κάποιον ανεξήγητο λόγο, όλοι τον μισούν. Πρέπει να τον λυπηθούμε.

Τελικά, μια "χριστιανική" ταινία (εγκεκριμένη από το Βατικανό) είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από χριστιανική. Προωθεί τη βία, το μίσος, τον θυμό και τη μισαλλοδοξία αντί για την αγάπη, που είναι το κυρίως μήνυμα του χριστιανισμού.

Με λίγα λόγια ο Mel Gibson σε αυτήν την ταινία αποδεικνύει αυτό που ήταν προφανές από την ηθοποίια του. Εκτός από ατάλαντος είναι και βλάξ. Και είναι κρίμα ο θεός 2 δισεκατομμυρίων ανθρώπων να υποφέρει στα χέρια ενός βλάκα.

Ανήλικη Τρομοκρατία

Ισχυρό πλήγμα στην διεθνή τρομοκρατία επιχειρεί η Ευρωπαϊκή Ένωση με το νέο μέτρο που ετοιμάζεται, και φυσικά προσυπογράφει και η χώρα μας.

Οι ισχυροί της Ε.Ε. πρότειναν, και όπως φαίνεται πέτυχαν, να αρχίσει η λήψη και καταγραφή των δακτυλικών αποτυπωμάτων όλων των παιδιών από 6 (αριθμός έξι) έτων και πάνω, ούτως ώστε να είναι πλέον ολοκληρωμένη η αντιτρομοκρατική βάση δεδομένων, που τόσο χρήσιμη μας έχει φανεί ως τώρα.

Οι πληροφορίες μου λένε (αυτό το έχω κλεμμένο από τους πανελίστες) ότι το νέο μέτρο θα χρησιμοποιηθεί και στην πάταξη της σχολικής εγκληματικότητας που μαστίζει διεθνώς τα δημοτικά και τα νηπιαγωγεία. Έκλεψε ο Νικολάκης το τοστ της Μαρίας? Τα δακτυλικά αποτυπώματα θα τον αποκαλύψουν. Έσπασε ο Γιαννάκης την κούκλα τρανσφόρμερ του Κωστάκη? Δακτυλικά αποτυπώματα και στο μπαλαούρο.

Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ αισθάνομαι ήδη ασφαλέστερος.

Υ.Γ. Εν τω μεταξύ, οι νέες ταυτότητες ετοιμάζονται. Θα είναι σε μέγεθος πιστωτικής και θα περιέχουν μικροτσίπ με όλα τα στοιχεία μας.

Πως είπατε? Δεν έχετε μεγάλο αδελφό?

Πίσω από τις λέξεις...

Κρύβεται πάντα ένας Αλέξης.

Αυτόν τον Αλέξη τον ξέρω. Όχι προσωπικά, διασταυρώθηκαν οι δρόμοι μας, αλλά ποτέ δεν συναντηθήκαμε. Γεννηθήκαμε την ίδια χρονιά και 17 χρόνια αργότερα κατεβήκαμε κι οι δυο σε μια πορεία. Αυτός ενεργό μέλος των καταλήψεων στην κορυφή, εμείς φτιάχναμε σατιρικά συνθηματάκια στην ουρά. Δεν ξέρω που ήταν όταν άρχισαν οι ανοησίες (ξέρεις τώρα, ρίξτε εσείς κανένα καπνογόνο, να κάψουμε εμείς το Κ. Μαρούση) και ειλικρινά δεν με νοιάζει. Το πιθανότερο είναι ότι και να είχαμε συναντηθεί δεν θα αλλάζαμε δεύτερη ματιά.



Άλλα 17 χρόνια πέρασαν κι ακόμα να συναντηθούμε με τον Αλέξη. Αυτός έγινε πρόεδρος κόμματος, αρέσει στις γυναίκες και το 17% των Ελλήνων τον θεωρούν καταλληλότερο για πρωθυπουργό. Εγώ είμαι ακόμα στην ουρά, αρέσω και δεν αρέσω και μόνο η μαμά μου θα με ψήφιζε για πρωθυπουργό.



Το κακό είναι ότι δεν τον ζηλεύω. Δεν τον ζηλεύω γιατί ακόμα μιλάει όπως τότε, μόνο που ακούγεται πολύ πιο γερασμένος. Γιατί τσιτάρει Σαββόπουλο εν μέσω λαϊκών κινητοποιήσεων (μάλλον γιατί δεν έχει κάτι να πει ο ίδιος), πηγαίνει στο προεδρικό μέγαρο με μηχανή για να δείξει ότι είναι μοντέρνος, αλλά τελικώς μόνο μοδάτος δείχνει. Στην τελική δεν τον ζηλεύω γιατί μοιάζει να είναι ένα ακόμα ωραίο πρόσωπο και όσο (και όπως) και να απέτυχα στη ζωή μου, τέτοια απογοήτευση δεν την έζησα ακόμα.

Ελπίζω Αλέξη (μου επιτρέπεις να σε λέω Αλέξη) ότι δεν θα χρειαστούν άλλα 17 χρόνια για να συναντηθούμε επιτέλους.

ΥΓ. Ο γράφων (όπως κι ο Αλέξης φαντάζομαι) είναι εναντίον των διακρίσεων, οποιουδήποτε είδους, γι' αυτό το παρόν blog στηρίζει την κίνηση του gay super hero κατά του συμβολαίου συμβίωσης. Όχι μόνο γιατί συμφωνεί, αλλά και γιατί χαίρεται που κάποιοι μέσα στην ομοφυλόφιλη κοινότητα νοιάζονται περισσότερο για τα δικαιώματα τους, παρά για το πως δεν θα τους πάρουν χαμπάρι.

Τα όρια της σάτιρας

Είναι σίγουρα υπέροχο να θέτεις τις ερωτήσεις και να απαντάς ο ίδιος. Όποτε ένας σατιρικός καλλιτέχνης βρίσκεται στριμωγμένος ηθικά ή νομικά, θέτει την ερώτηση και φροντίζει να μας παρέχει την απάντηση. Όπως ο κύριος Λαζόπουλος π.χ. που συχνότατα θέτει την ερώτηση ποια είναι τα όρια της σάτιρας και μας απαντά ότι η ίδια η σάτιρα ορίζει τον εαυτό της.

Δυστυχώς για τον κύριο Λαζόπουλο, τα όρια της σάτιρας δεν τα θέτει η ίδια, αλλά ο σατιρικός καλλιτέχνης, ή μάλλον τα όρια (πνευματικά ή ηθικά) του σατιρικού καλλιτέχνη. Προσωπικώς, δεν με απασχολούν καθόλου τα ηθικά όρια. Αν κάποιος βρεθεί θιγμένος μπορεί να το αντιμετωπίσει, είτε ευθέως, όπως ο Σπύρος Παπαδόπουλος, είτε πλαγίως, όπως η Έφη Σαρρή. Αυτό που με απασχολεί, και μάλιστα πολύ, είναι τα πνευματικά όρια της σάτιρας, κυρίως όταν μιλάμε για σάτιρα η οποία φροντίζει να είναι διδακτική και καταφέρνει να διαμορφώνει απόψεις.

Παρακολούθώ το Αλ Τσαντίρι Νιούζ για πολλούς λόγους. Πρώτον, είναι αστείο. Το ταλέντο του Λαζόπουλου στην εξιστόρηση ανεκδότων είναι εξαιρετικό. Δεύτερον, είναι ένας ευχάριστος τρόπος να ενημερωθείς για κάποια πράγματα και τέλος, αυτή η "χαζή" πλευρά της καθημερινότητας με αποσπά, έστω για ένα δίωρο, από την άλλη, την πιο δύσκολη πλευρά της. Μέχρι εδώ όλα είναι καλά, όμως η εκπομπή δεν σταματά εκεί.

Στο τελευταίο Τσαντίρι έκανα μια μικρή παρατήρηση, η οποία αφορά απ'ότι κατάλαβα σε όλη τη σειρά εκπομπών. Το μεγαλύτερο μέρος της εκπομπής ασχολείται με την πινακοθήκη της αθλιότητας που εκτίθεται καθημερινά στα σαλόνια μας μέσω της τηλεόρασης, διάφορες τηλεπερσόνες της κακιάς ώρας, εύκολα θύματα της ειρωνίας ενός εύστροφου ανθρώπου. Σε ένα άλλο μεγάλο μέρος της εκπομπής ο κύριος Λαζόπουλος περιλαμβάνει το εύκολο θύμα των ημερών, τον Γιώργο Παπανδρέου (αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αν δεν το θυμόμαστε), σε ένα μικρότερο μέρος διάφορα κυβερνητικά στελέχη και, τέλος, αφιερώνει μια με δυο προτάσεις για τον Κώστα Καραμανλή (πρωθυπουργό της χώρας, αν δεν το θυμόμαστε).

Αυτή η παρατήρηση με προβλημάτισε. Αν η σάτιρα είναι εδώ για να ελέγχει, μέσω του χιούμορ, τα κακώς κείμενα της εξουσίας και της καθεστηκυίας τάξεως, προς τι αυτή η "ηχηρή" απουσία του πρώτου κύριου αυτής της χώρας? Μπορώ να σκεφτώ, τρεις απαντήσεις η μια χειρότερη από την άλλη.

Είτε ο κύριος Λαζόπουλος κινούμενος από προσωπική αντιπάθεια προτιμά ως "θύμα" τον κύριο Παπανδρέου, είτε αποτελεί μέρος μιας κρυφής ατζέντας που σκοπό έχει την διατήρηση του πρωθυπουργού στο απυρόβλητο, οπότε και αποπροσανατολίζει το κοινό του στοχεύοντας τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ (κάτι που δεν μπορώ να πιστέψω), είτε έχει πέσει ο ίδιος θύμα αυτής της ατζέντας και σατιρίζει την εξουσία, αδυνατώντας να αγγίξει αυτόν που κατέχει την εξουσία.

Η εξίσωση είναι απλή. Ο κύριος με το τεντωμένο δάχτυλο θέτει ο ίδιος τα όρια της σάτιρας του. Είτε κινείται από προσωπικές εμπάθειες, είτε αδυνατεί να καταλάβει. Καταφέρνει να παίξει τον έξυπνο σε ανθρώπους στα όρια της κακομοιριάς, να ειρωνευτεί τα "κουσούρια" τους και, μερικές φορές, να παίξει στα όρια του ρατσισμού (κυρίως όσον αφορά στους ομοφυλόφιλους), αλλά δεν μπορεί να κάνει αυτό το οποίο επαγγέλεται, να σατιρίσει.

Music Of My Soul

Καινούργια προσπάθεια στο μουσικό μου blog. Ελπίζω αυτή τη φορά να μην το παρατήσω, αν και έτσι όπως έχω σκοπό να το κάνω θα με παιδέψει και με το παραπάνω. Για την ώρα, αν και έχω ξεκινήσει τις αναρτήσεις, το δουλεύω ακόμα.

Ελπίζω να αρέσει σε όποιον κάνει τον κόπο...

Μπλογκοπαίχνιδο (κάτι σαν πυραμίδα είναι, αλλά ας όψονται οι διαδικτυακές φιλίες)

Οι κανόνες (αντιγραφή, της αντιγραφής, ω αντιγραφή) :

1. πιάνουμε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά μας αυτή τη στιγμή
2. το ανοίγουμε στη σελίδα 123 (αν είναι μικρό, παίρνουμε το επόμενο κοντύτερα σε μας, που έχει τουλάχιστον 123 σελίδες)
3. βρίσκουμε την πέμπτη πρόταση
4. αντιγράφουμε τις επόμενες τρείς δλδ την έκτη, έβδομη και όγδοη και
5. βρίσκουμε άλλους πέντε ατυχείς να τους πασάρουμε το παιχνίδι: (άντε τώρα να βρώ πέντε που δεν είναι πιασμένοι) doctor, giasafox, viewokto (δεν έχει blog, αλλά μπορεί να τα γράψει εδώ) και άλλους δυο που θα τους βρω αργότερα.

Το βιβλίο:

Πέδρο Πάραμο, του Χουάν Ρούλφο, εκδόσεις Παττάκη.
Δεν το έχω ξεκινήσει ακόμη, αλλά το έχω δίπλα μου αυτή τη στιγμή.

Το κείμενο (είναι απάντηση στην ερώτηση αν γνωρίζει αυτός που μιλά κάποια με το παρατσούκλι Κουτσοπόδαρη)

"Ναι. Κι αν θέλεις να τη δεις, εδώ πιο έξω είναι. Πάντα ξυπνάει νωρίς νωρίς για να έρθει εδώ για το πρωινό της. "

Αναγκαστικά περνάω και στις επόμενες προτάσεις:

"Είναι μια που κουβαλάει πάντα ένα πανί στριμμένο μέσα στη μαντίλα της και το νανουρίζει λέγοντας ότι είναι το μωρό της. Φαίνεται θα της έτυχε κάποια συμφορά στα νιάτα της αλλά επειδή ποτέ δε μιλάει, κανείς δεν ξέρει τι έπαθε. Ζει από ελεημοσύνες."

Είμαι αξιοπρεπής και αξιόπιστος blogger?

Πρώτον, μερικές φορές μου παίρνει και μια βδομάδα να ανοίξω το PC μου.

Δεύτερον, αδιαφορώ πλήρως για τα νέα της ημέρας.

Τρίτον, δεν εκβιάζω κανέναν.

Τέταρτον, θεωρώ σημαντικότερη την καθημερινοτητά ΜΟΥ από την καθημερινότητα ΤΟΥΣ.

Πέμπτον, μου λείπει, αλλά πρέπει (και θα) να την σβήσω (κωδικοποιημένο μήνυμα, μόνο για μυημένους).

Έκτον, δεν έχω κωδικό (καλά τα λέω κύριε Χατζηνικολάου μου?)

Τελευταίον, ακόμα δεν έχω γράψει τίποτις για τον Μάκη, τον Θέμο, τον Ζαχόπουλο και τους λοιπούς αγίους.