Πέμπτη, 31 Ιανουαρίου 2008

Τι είν' ο Χριστόδουλος και τι το ζουμί του?

Τώρα που εκοιμήθη και ετάφη (δημοσιογραφικές πληροφορίες για ανάσταση δεν έχουμε ακόμα) και πλέον δεν είναι μαζί μας επί της γης ετούτης, τι ήταν άραγε ο Χριστόδουλος και γιατί είναι σε κάποιους τόσο χρήσιμο το ζουμί του?

Τι ήταν ο Χριστόδουλος?

Η αντιπάθεια μου προς το πρόσωπο του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος (πλην ορισμένων τεμαχίων γης που δεν έφτανε η χειρ του) ήταν μεγάλη σχεδόν από την πρώτη μέρα που ανέλαβε. Οι λοξές ματιές προς την κάμερα, το υποκριτικό χαμόγελο της συγκατάβασης και το ψευτοταπεινό τρέμουλο της φωνής που συνεπήραν τα πλήθη, εμένα προσωπικά με ξένισαν και, για να είμαι ειλικρινής, μεγάλωσαν την αποστροφή που ήδη είχα για την εκκλησία. Η συνέχεια, δυστυχώς, ήταν ακόμη χειρότερη. Όσο η δημοτικότητα ανέβαινε, τόσο η χειραγώγηση του πλήθους γινόταν σημαντικότερη για τον ίδιο, με αποκορύφωμα την ύψωση επαναστατικών λαβάρων (εναντίον ποιου άραγε) εν μέσω λαϊκών συλλαλητηρίων για τις ταυτότητες.

Κατά καιρούς, ο Χριστόδουλος έβαλε κατά του Διαφωτισμού, της λογικής, της Ευρώπης κλπ, όμως αυτές οι βολές ήταν κατά το μάλλον αναμενόμενες και, μπορούμε να πούμε, καθόλου ξένες προς όλα όσα πρέσβευε ο μακαριστός και διδάσκει η θρησκεία. Αυτό που για μένα είναι ασυγχώρητο είναι οι εξ ανακλάσεως βολές προς την ίδια την χριστιανική πίστη που η ατιθάσευτη φιλοδοξία του έστελνε κατά ριπάς με κάθε κοσμική εκδήλωση του.

[...]ευκόλως δια της τρυμαλιάς της βελόνης κάμηλος εισελεύσεται ή πλούσιος
εις την βασιλείαν του θεού[...]


Όμως το αρχιεπισκοπικό μέγαρο είναι απαραίτητο για την καλή λειτουργία της εκκλησίας, οι ιερείς χρειάζονται πριμ παραγωγικότητας (μετά το εργατιά-αγροτιά έχουμε και το εργατιά-παπαδαριό) και ο ίδιος απαιτεί και το πράττει να ζει πλουσιοπάροχα κάνοντας "ιερές" κρουαζιέρες με επιχορηγήσεις του υπουργείου απολιτίστων.

[...]Απόδοτε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ[...]

Όμως η απαίτηση για, σχεδόν, συγκυβέρνηση τουλάχιστον επί των θεμάτων που θεωρούσε ότι τον αφορούσαν (θρησκευτικά και εθνικά) ήταν έντονη και καθημερινή. Ο περί "δεξιάς του Κυρίου" λόγος του θα παραμείνει ως μια από τις πλέον επαίσχυντες παρεμβάσεις της Εκκλησίας στα πολιτικά ζητήματα του τόπου, το θέμα των ταυτοτήτων ξεπερνά ακόμα και την κοινή λογική, ενώ οι συνεχείς, συνήθως εμπρηστικές, παρεμβάσεις του σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, ευτυχώς δεν ζημίωσαν τον τόπο (προφανώς επειδή οι ξένοι ηγέτες δεν τους έδιναν ιδιαίτερη σημασία)

[...]Ου ποιήσεις σεαυτώ είδωλον[...]Ου λήψει το όνομα Κυρίου του Θεού σου επί ματαίω[...]

Όμως προέταξε το δικό του είδωλο, το διαμόρφωσε και το περιέφερε από άμβωνος και τηλεοράσεως και σε κάθε μα κάθε ευκαιρία χρησιμοποιούσε το όνομα του Κυρίου (όπως προείπαμε και την δεξιά του) για να επιβάλει το δίκιο του επί όλων υμών των απίστων.


[...]Και ζωήν του μέλλοντος αιώνος[...]

Όμως αμέσως μετά την διαπίστωση της ασθένειας του, ξεκίνησε ένας αγώνας άνευ προηγουμένου για την ίαση της. Δεκτή η αγωνία του ανθρώπου, πως όμως διδάσκεις ότι η ζωή επί της γης είναι πεπερασμένη και αυτό που έχει σημασία είναι η μετά θάνατον ζωή "εν τόπω χλοερό, εν τόπω αναψύξεως, ένθα απέδρα οδύνη, λύπη και στεναγμός" και ταυτοχρόνως σκορπάς εκατομμύρια από τα χρήματα των φορολογούμενων πιστών και μη, μόνο και μόνο για να παρατείνεις μερικούς ακόμα μήνες την ταπεινή ζωή σου?

Στο τέλος υπερίσχυσε η ανάγκη της υστεροφημίας. "Ταπεινός αντίκρυσε τον θάνατο" μας πληροφορούν, όμως γιατί είναι τόσο αναγκαία η υστεροφημία, εφόσον είναι εξασφαλισμένη μια θέση στον παράδεισο?

Και τι θα γίνει τώρα με το ζουμί του?

Όταν επιλέγεις να ζεις μέσα στην ματαιότητα της αυτοπροβολής, πρέπει να περιμένεις ότι αυτοί που σου προσέφεραν το βήμα θα σε στίψουν μέχρι να σε στραγγίξουν. Ξαφνικά ο τεθνεώς δεν δεδικαίωται απλώς, αλλά εξυμνήται και σχεδον καθαγιάζεται. Τα αφιερώματα, η δήθεν οδύνη και η εκ του μαϊντανού μπουρδολογία έδωσαν και πήραν (δείτε και το εξαιρετικό ποστ της βαζελόγατας), φτάνοντας σε σημείο να δούμε από την κρατική τηλεόραση μέχρι και ντοκυμαντερ με τίτλο "Η ζωή του Χριστόδουλου".

Οι κραυγές για τον "σπουδαιότερο Έλληνα που υπήρξε ποτέ" σκέπασαν ξαφνικά τους στίχους του Σεφέρη, του Ρίτσου και του Σολωμού, έσβησαν τους πίνακες του Θεόφιλου και του Τσαρούχη, έπνιξαν τις πολιτικές καινοτομίες του Καποδίστρια και του Βενιζέλου (του Ελευθέριου, όχι του άλλου με τα ρεύματα), κατέστειλαν τις επαναστάσεις του Κολοκοτρώνη του Ρήγα και του Κανάρη και σε λίγο θα απαλείψουν και την τελευταία ικμάδα αξιοπρέπειας που είχε μείνει στο πρόσωπο του.

Το πλέον λυπηρό είναι ότι οι ίδιοι οι παραληρούντες πιστοί και οι σκοπίμως παραληρούντες δημοσιογράφοι προσβάλουν, άθελα τους λέω εγώ, την μνήμη όλων των προηγούμενων Αρχιεπισκόπων και Πατριαρχών, τον ίδιο τον σημερινό Πατριάρχη, ακόμα ακόμα και τον Άγιο Νεκτάριο (τον τελευταίο άγιο της ορθόδοξης εκκλησίας και μοναδικό απ'όσο γνωρίζω νεοέλληνα άγιο) μέσα στην υπερβολή τους.

Προφανώς κάποιοι κερδίζουν από αυτό. Προφανώς κάποιοι θέλουν να βράσουν πολλά κόκκαλα μέσα σ' αυτό το ζουμί. Το ίδιο πλήθος που χρησιμοποίησε ο Χριστόδουλος όσο ήταν Αρχιεπίσκοπος έγινε πλέον ο ιδανικός πελάτης για τους απανταχού αριβίστες δημοσιογράφους της κακιάς ώρας.

Θέλω να πιστεύω (δεν ξέρω αν μπορώ, αλλά θέλω) ότι ο Χριστόδουλος ήξερε ότι όλα αυτά ήταν, είναι και θα είναι υπερβολές. Θέλω να πιστεύω (είπαμε...) ότι αν ήταν εδώ θα τους έβαζε στη θέση τους. Δυστυχώς, πιστεύω ότι αυτός τους έβαλε σε αυτήν τη θέση που βρίσκονται τώρα, αυτός τους έδωσε το τσεκούρι για να πελεκύσουν τη βελανιδιά που έπεσε και τώρα πια είναι πολύ αργά για να το πάρει πίσω.

8 σχόλια:

gatti είπε...

Μπορεί να ισχύουν τα περισσότερα από όσα αναφέρεις στο ποστ σου, για τον Χριστόδουλο, αλλά θα διαφωνήσω σε ένα συγκεκριμένο σημείο.
Εκεί που αναφέρεις ότι στο τέλος υπερίσχυσε η ανάγκη της υστεροφημίας.
Αναγνωρίζεις δόλο σε κάθε πράξη του Αρχιεπίσκοπου σε όλη τη διάρκεια της θητείας του και μπορεί πράγματι να είναι έτσι.
Σαφώς υπήρξε προκλητικός και στη δημοσιοποίηση της ασθένειάς του.
Προσπάθησε να γαντζωθεί με νύχια και με δόντια στην ζωή, αυτός που δίδασκε όπως λες την σημασία της μετά θάνατον ζωής και έφτασε στο σημείο να "παραπονεθεί" γιατί ο Θεός έδωσε την ασθένεια σ΄ αυτόν και όχι κάπου αλλού.
Δεν είναι όμως άδικο να μη του αναγνωρίζεις ούτε καν το ενδεχόμενο της πραγματικής μεταμέλειας τους τελευταίους μήνες της ζωής του; Γιατί πρέπει να είναι η ανάγκη της υστεροφημίας και όχι η συνειδητοποίηση των μέχρι τότε πράξεών του και η γνώση του επερχόμενου τέλους, που τον έκανε πραγματικά ταπεινό;
Δεν λέω ότι είναι σίγουρα έτσι, όμως πώς εσύ μπορείς να είσαι σίγουρος πως δεν είναι;

s_pablo είπε...

Σίγουρος δεν μπορώ να είμαι, αλλά είναι κάτι που μου το επιβεβαιώνει.

Στο τέλος, σε μια κίνηση μεγαλείου, φρόντισε να συγχωρέσει όσους τον πίκραναν. Συγγνώμη, όμως δεν ζήτησε από κανέναν.

Προφανώς μια καταγεγραμένη συγγνώμη θα τον παρουσίαζε ταπεινότερο απ' όσο θα ήθελε να μείνει στις μνήμες μας.

doctor είπε...

Χαίρομαι, χαίρομαι ειλικρινά που το κλίμα γλειψίματος και υπερύμνησης που καλλιεργήθηκε στα ΜΜΕ "πέρασε" και δεν ακούμπησε στους σκεπτόμενους πολίτες.
Όσον αφορά την μάζα, αυτή πειθαρχεί και ακολουθεί τον γάιδαρο που πετάει...

doc

Giasafox είπε...

Αγαπητέ s_pablo οι παρατηρήσεις σου με βρίσκουν σύμφωνο.

Πρέπει να προσθέσω όμως και κάποιο αξίωμα που παρέλειψες να αναφέρεις: η πίστη του ανθρώπου στο θεό μειώνεται αντιστρόφως ανάλογα με το βαθμό του στην ιεραρχία.

Πολύ αμφιβάλω για το αν πιστεύουν στο θεό οι μεγαλοπαπάδες από πρωτοσύγκελο και πάνω.
Απλώς υποστηρίζουν με σθένος την ιδεολογία μιας εξουσίας και όπου χρειαστεί "μπαλώνουν" τα αδύνατά της σημεία, κατά το δοκούν, για να συγκλίνουν οι αρχές της με το κλίμα της εποχής κατά το δυνατόν.
Στηρίζουν δε και τους κατά τόπο ομόφρονους τοπικούς άρχοντες (πχ Ψωμιάδη, Παπαθεμελή κα) για να διευρύνουν και να παγιώσουν την ακτίνα επιρροής τους, αν και η επίκληση τους στο υπερβατικό στοιχείο είναι σίγουρο μέσο υποταγής.

Πρέπει να τους φοβόμαστε όλους αυτούς τους χριστό-δουλους

Υ.Γ.
"ουαί υμίν γραμματείς και φαρισαίοι υποκριταί ότι τάφοι κεκκονιαμένοι εσταί..."

viewokto είπε...

Δεν περιμένεις εμένα να σου πω ότι έχεις δίκιο…

Θα μπορούσα να γίνω κακιά λέγοντας ότι είναι ευκολότερο να διατηρήσεις την αξιοπρέπεια τις τελευταίες ώρες όταν έχεις μια εντατική κατ’οίκον
αλλά απ’την άλλη τέτοιο τέλος ούτε στον εχθρό μου…

Το ανατριχιαστικό είναι ότι η 2η πράξη συνεχίζεται με το χωρίς φαντασία θέατρο της διαδοχής.
Εκεί όπου ο "ηλεκτρισμός της σκέψης" έχει από καιρό βραχυκυκλώσει... λόγω μούχλας.

Αλλά είναι φυσικό, όπου υπάρχει εξουσία και χρήμα για μοίρασμα δεν περιμένουν πρώτοι στην ουρά οι αγαθοί κι οι φιλάνθρωποι…

Η μόνη μου ελπίδα κι ευχή για τον καινούριο είναι να μην κάνει θόρυβο όταν τρώει και όταν τρώει να μη μιλάει…

s_pablo είπε...

Η κούρσα της διαδοχής σε αυτές τις κλειστές κάστες έχει πάντα πολλά παρασκήνια και ακόμα περισσότερη βρώμα.

Φροντίσαμε να το ξεχάσουμε, αλλά και στην εκλογή Χριστόδουλου τα πράγματα ήταν κάπως έτσι. Ο Ιερώνυμος που ήταν το απόλυτο φαβορί βγήκε νωρίς νωρίς από την κούρσα για δήθεν οικονομικά σκάνδαλα. Το ότι οι κατηγορίες ήταν ανυπόστατες δεν φαίνεται να ενόχλησε κανέναν (πλην του ιδίου, φυσικά).

viewokto είπε...

Περίμενα το επόμενο post αλλά κι αυτό καλό είναι …

Την Gatti την πρόλαβα, ο έτερος διαδικτυακός νεροκουβαλητής πότε γιορτάζει;

s_pablo είπε...

Άργησες δυο μέρες. Ευχαριστώ που το σκέφτηκες πάντως.